BEDERFELIJKE WAAR.

 

Ik ben de laatste dagen voor mijn vertrek naar Avignon, de bederfelijke eetwaren, die ik nog in huis heb, aan het verorberen. Terwijl ik dit schrijf pak ik zo om de  tien woorden het steeltje van een kers. De kersen die ik heb zijn geen tweelingen. Ik kan ze bijvoorbeeld niet over mijn oor hangen als namaak oorbelen. Ze zijn helaas niet zo smakelijk. Niet zo zoet, niet zo vlezig, niet zo ‘mondvullend’. Ook niet duur. Ik had het dus kunnen weten: 4 euro voor één kilo.

Bij mij in de wijk hebben we een groenteboer, die weet uit heel het land de lekkerste groenten en fruit in te slaan. Druk is het in zijn groentewinkel nooit maar er zijn tot mijn verbazing altijd mensen die er niet voor terugschrikken om voor een doosje met 4 ons aardbeien 8 euro  af te rekenen.

 Ik heb nu nog drie bananen liggen. Teveel om in een keer naar binnen te drukken, in verband met ‘de stop’. Dus ik besluit er morgenochtend een als beleg op mijn boterham te prakken. Vanavond-laat eet ik er  een: daar slaap je lekker op en die derde stop ik morgen in mijn rugzak voor in de trein.

 Ik bied buurvrouw An een overgebleven witlofstronkje aan. ‘Gatverdamme’ zeg ze, ‘dat heb ik net twee dagen achtermekaar zitten eten. Kommemeneuzuit.’ Gelukkig heeft buurvrouw Hilde er wel trek in: ‘Ja, geef maar, Jos, ga ik lekker witlofsalade van maken, met stukjes appel, banaan, rozijnen, augurken …’

‘Hè jasses, Hilde,  zeg ik, ‘augurken, dat zure hoor er toch niet bij?!’

‘Ja, hoor, lekker juist, dan ook nog wat mostert, mmmmm, bedankt voor je stronkje hoor, daaaag, Jos’

 Buurvrouw An heeft wel belangstelling voor de pruimen die op het balkon in een kleine vergiet staan te rijpen. Ik heb er zaterdag een stuk of twintig gekocht bij de Lidl. Er zijn er nu nog 12 van over. Ik zie aan haar begerige blik dat ze ze wel alle twaalf wil hebben, maar die vlieger gaat niet op. Ze mag de helft pakken. De rijpste pakt ze er natuurlijk tussen uit. ’Bedankt.’

 Dan staat er in mijn koelkast nog een liter smoothie van aardbei, banaan en kwark en een liter versgeperste sinaasappelsap met  citroensap. Dat vind ik allemaal zo lekker ... dat krijgt de kans niet om te bederven.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

OP DE FRANSE TOER

Ik ben de laatste weken op de Franse toer. Ik volg twee cursussen, luister naar Franse chansons, ga in de bios naar Franse films, heb de hele dag tv Monde (5) aan, oefen op de fiets hardop mijn uitspraak van die taal  en converseer een keer per week een uurtje met een originele Fransman. Die laatste is dan wel Fransman maar hij woont al zowat 60 jaar in Nederland. Frans blijft natuurlijk voor altijd ‘pour toujours’ zijn moedertaal en die verleert hij nooit.

Ik doe dezer dagen vrijwel alles met de Franse slag omdat ik in de zomer een paar weken op vakantie naar Frankrijk ga. Naar Avignon, het theaterfestival. Dan wil ik de theateracts kunnen volgen en kunnen  communiceren met de andere mensen aldaar. De meeste mensen daar zijn natuurlijk Fransen. 

Een beetje overdreven ben ik wel bezig. Ik ben een half jaar met die taal bezig, terwijl ik straks maar een paar weken in Frankrijk zit. Maar, denk ik dan, misschien ga ik volgend jaar wel weer naar Avignon, of ergens anders naar toe in Frankijk. Hoewel ik daar nog geen plannen voor heb. 

Gisteren was er weer zo’n conversatie gepland met Alain, want zo heet die Fransman, waarmee ik praat.

Het was lekker weer. Ik was in mijn korte broek naar zijn huis gelopen. Dichtbij mijn huis. Hij woont als het ware bij mij om de hoek. Toen ik bij hem aanbelde stond hij al startklaar om al wandelend te converseren of al converserend te wandelen. Tja, zo’n taalgrapje kan makkelijk in de Nederlandse taal. In het Frans kan dat niet. Het Frans is veel strenger gereglementeerd.

Alain nam de leiding van de wandeling die mij al Frans brabbelend zou voeren naar het Kralingse Bos.(Le Bois de Kralingen). Alain was ten tijde van Popfestival van 1970 wel al in Nederland. Hij woonde toen in Amsterdam. Alleen de foto’s had hij destijds gezien. Hij weidde er niet verder over uit. Ik ook niet. Het enige dat ik er over zei was dat er geen enkele Franse musicus op dat festival gespeeld had ‘(Il n'y avait pas des rock-musiciens de France).

’Alain maakte zich bijzonder boos (‘Il s’était fâché) op de hondenbezitters die hun dier los lieten lopen in het bos. Een doodzonde (péché mortel), zeker in dit jaargetijde, waarin vogels ‘nestelen’, ze zo door de honden schrik worden aangejaagd en hun nesten ontvluchten..

Alain wilde toen de wandeling vervolgen over het houten vlonderpad over de plas. Dat zag ik niet zitten. Ik was bang mijn evenwicht daar te verliezen (perdre mon equilibre) en in het water te plonzen. Alain gaf me, heel zorgzaam, een arm, waardoor ik met minder stress  toch over die vlonders heen kwam.

Dat was tevens het einde van onze wandeling. Wij keerden om en gingen op huis aan. (Nous retournerions). 

FIN.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com