BEDERFELIJKE WAAR.

 

Ik ben de laatste dagen voor mijn vertrek naar Avignon, de bederfelijke eetwaren, die ik nog in huis heb, aan het verorberen. Terwijl ik dit schrijf pak ik zo om de  tien woorden het steeltje van een kers. De kersen die ik heb zijn geen tweelingen. Ik kan ze bijvoorbeeld niet over mijn oor hangen als namaak oorbelen. Ze zijn helaas niet zo smakelijk. Niet zo zoet, niet zo vlezig, niet zo ‘mondvullend’. Ook niet duur. Ik had het dus kunnen weten: 4 euro voor één kilo.

Bij mij in de wijk hebben we een groenteboer, die weet uit heel het land de lekkerste groenten en fruit in te slaan. Druk is het in zijn groentewinkel nooit maar er zijn tot mijn verbazing altijd mensen die er niet voor terugschrikken om voor een doosje met 4 ons aardbeien 8 euro  af te rekenen.

 Ik heb nu nog drie bananen liggen. Teveel om in een keer naar binnen te drukken, in verband met ‘de stop’. Dus ik besluit er morgenochtend een als beleg op mijn boterham te prakken. Vanavond-laat eet ik er  een: daar slaap je lekker op en die derde stop ik morgen in mijn rugzak voor in de trein.

 Ik bied buurvrouw An een overgebleven witlofstronkje aan. ‘Gatverdamme’ zeg ze, ‘dat heb ik net twee dagen achtermekaar zitten eten. Kommemeneuzuit.’ Gelukkig heeft buurvrouw Hilde er wel trek in: ‘Ja, geef maar, Jos, ga ik lekker witlofsalade van maken, met stukjes appel, banaan, rozijnen, augurken …’

‘Hè jasses, Hilde,  zeg ik, ‘augurken, dat zure hoor er toch niet bij?!’

‘Ja, hoor, lekker juist, dan ook nog wat mostert, mmmmm, bedankt voor je stronkje hoor, daaaag, Jos’

 Buurvrouw An heeft wel belangstelling voor de pruimen die op het balkon in een kleine vergiet staan te rijpen. Ik heb er zaterdag een stuk of twintig gekocht bij de Lidl. Er zijn er nu nog 12 van over. Ik zie aan haar begerige blik dat ze ze wel alle twaalf wil hebben, maar die vlieger gaat niet op. Ze mag de helft pakken. De rijpste pakt ze er natuurlijk tussen uit. ’Bedankt.’

 Dan staat er in mijn koelkast nog een liter smoothie van aardbei, banaan en kwark en een liter versgeperste sinaasappelsap met  citroensap. Dat vind ik allemaal zo lekker ... dat krijgt de kans niet om te bederven.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

DUO' S (2)

 Gisteren zag ik nòg wat duo’s langs de Kralingse Plas. Kort na meneer en mevrouw Eend, landt  tweetal  kauwen. Bij het dalen stellen ze zich al aan mij voor: ’kauw, kauw,’roepen ze. Ze landen niet allebei tegelijk. Kauwen opereren altijd in koppels en blijven tot een van hen sterft samen. Altijd vliegen en huppelen ze achter elkaar aan.  Ik weet niet wie het mannetje is en wie het vrouwtje. Zou de mannetjes kauw, net zoals bij veel mensen, altijd voorop huppen? De kauw, die als laatste, naast mij neerstrijkt, heeft een stuk appel in zijn snavel en bijt daar hapjes uit. De ander gaat meteen op zoek naar wormen en insecten. Voortdurend houden ze elkaar in de gaten.

Waarschijnlijk omdat er geen noch wormen noch insecten te vinden zijn, jumpt die kauw naar zijn maatje en helpt hem met het verorberen van het stukje appel. Ik kom blijkbaar wat te dichtbij naar hun zin, want ze waarschuwen elkaar ‘kauw, kauw,’ wegwezen, kauw, gauw . Tegelijk vliegen ze op en steken de Plas over.

Wandelend over de Beatrixlaan, die rijke-pikkenlaan, langs de Plas, hoor ik aan het begin van die straat babygehuil. Het geluid word steeds luider, zo luid zelfs dat dat onmogelijk van een baby kon zijn. Een reuzenbaby klinkt misschien zo. Even verderop herken ik het geluid als schapengeblaat. In de hele omgeving is echter geen schaap te bekennen. Het geblaat lijkt uit een woning te komen. In de tuin van die woning  staat een vrouw te snoeien. ‘Mevrouw, klopt het dat ik hier schapen hoor blaten?’ ‘Jazeker, dat klopt, aan de overkant, achter die hoge heg van de jachthaven, staat een tweetal schapen. Die hoort u. U kunt ze alleen niet zien.’

Van de Beatrixlaan loop ik weer terug naar de Plas. Daar zit moeder meerkoet bovenop een  groot slordig nest van rietstengels en andere waterplanten, haar eitjes uit te broeden.  In dat nest is ook afval verwerkt; blikjes, stukjes plastic en dergelijke. Vader heeft de taak het nest solide te houden. Moeder houdt hem nauwlettend in de gaten. Opeens maakt hij zich erg druk. Hij maakt snelheid in het water  en racet een tiental meters naar voren. Hij heeft zijn zinnen gezet op een drijvend plastic flesje …. Spa Rood zie ik. Goed bruikbaar. Het tweetal duwt het flesje precies op de goede plaats.

Ik ben toe aan een momentje rust. Ga even op een bankje zitten.  Als ik even in dut passeren enkele heel bijzondere duo’s de revue:

 

Twee beren, die broodjes smeren

Twee apen, die wortelen schrapen

Twee bijen, die autorijen

Twee slangen, die de was ophangen

Twee koeien, die heggen snoeien  en

Twee vliegen, die een kindje wiegen.

 

Maar dààr hoeven ze mè echt niet wakker voor te maken.