OP DE FRANSE TOER

Ik ben de laatste weken op de Franse toer. Ik volg twee cursussen, luister naar Franse chansons, ga in de bios naar Franse films, heb de hele dag tv Monde (5) aan, oefen op de fiets hardop mijn uitspraak van die taal  en converseer een keer per week een uurtje met een originele Fransman. Die laatste is dan wel Fransman maar hij woont al zowat 60 jaar in Nederland. Frans blijft natuurlijk voor altijd ‘pour toujours’ zijn moedertaal en die verleert hij nooit.

Ik doe dezer dagen vrijwel alles met de Franse slag omdat ik in de zomer een paar weken op vakantie naar Frankrijk ga. Naar Avignon, het theaterfestival. Dan wil ik de theateracts kunnen volgen en kunnen  communiceren met de andere mensen aldaar. De meeste mensen daar zijn natuurlijk Fransen. 

Een beetje overdreven ben ik wel bezig. Ik ben een half jaar met die taal bezig, terwijl ik straks maar een paar weken in Frankrijk zit. Maar, denk ik dan, misschien ga ik volgend jaar wel weer naar Avignon, of ergens anders naar toe in Frankijk. Hoewel ik daar nog geen plannen voor heb. 

Gisteren was er weer zo’n conversatie gepland met Alain, want zo heet die Fransman, waarmee ik praat.

Het was lekker weer. Ik was in mijn korte broek naar zijn huis gelopen. Dichtbij mijn huis. Hij woont als het ware bij mij om de hoek. Toen ik bij hem aanbelde stond hij al startklaar om al wandelend te converseren of al converserend te wandelen. Tja, zo’n taalgrapje kan makkelijk in de Nederlandse taal. In het Frans kan dat niet. Het Frans is veel strenger gereglementeerd.

Alain nam de leiding van de wandeling die mij al Frans brabbelend zou voeren naar het Kralingse Bos.(Le Bois de Kralingen). Alain was ten tijde van Popfestival van 1970 wel al in Nederland. Hij woonde toen in Amsterdam. Alleen de foto’s had hij destijds gezien. Hij weidde er niet verder over uit. Ik ook niet. Het enige dat ik er over zei was dat er geen enkele Franse musicus op dat festival gespeeld had ‘(Il n'y avait pas des rock-musiciens de France).

’Alain maakte zich bijzonder boos (‘Il s’était fâché) op de hondenbezitters die hun dier los lieten lopen in het bos. Een doodzonde (péché mortel), zeker in dit jaargetijde, waarin vogels ‘nestelen’, ze zo door de honden schrik worden aangejaagd en hun nesten ontvluchten..

Alain wilde toen de wandeling vervolgen over het houten vlonderpad over de plas. Dat zag ik niet zitten. Ik was bang mijn evenwicht daar te verliezen (perdre mon equilibre) en in het water te plonzen. Alain gaf me, heel zorgzaam, een arm, waardoor ik met minder stress  toch over die vlonders heen kwam.

Dat was tevens het einde van onze wandeling. Wij keerden om en gingen op huis aan. (Nous retournerions). 

FIN.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

AFGEKICKT

Bernd en ik hebben op de centrale bibliotheek afgesproken. Hij is bij mij aangemeld door Samenspraak, een club die conversatie organiseert voor migranten. Ik ben daar vrijwilliger. Bernd wil beter Nederlands leren praten ... dat kan bijvoorbeeld door een of twee keer per week een uurtje te praten met iemand die de Nederlandse taal goed beheerst. Nederlands sprekende vrienden heeft hij niet en daarom meldde hij zich dus bij Samenspraak.

Bernd komt uit Litouwen en woont vier jaar in Nederland. Hij is tweeëndertig;  spreekt al redelijk Nederlands. Bijzonder openhartig vertelt hij,  dat hij ‘een beetje’ mensenschuw is en ook ‘een beetje’ autistisch. 

Zijn twee broers zijn nu hier op bezoek. Hij laat ze dezer dagen de leuke plekjes van Rotterdam zien. Zijn broers zijn muzikaal. De een speelt cello; de ander orgel. Zij hebben hun school afgemaakt. De een is advocaat de ander architect. Bernd voelt zich ten opzichte van hen de mindere .. ‘mislukt’ noemt hij zichzelf somber. In plaats van naar school te gaan, is hij hier verslaafd geraakt aan heroïne. Vijf maanden geleden is hij daarvan afgekickt en nu slikt hij nog methadon als pijnstiller.

Bernd heeft duidelijk problemen. Ik vraag me af of ik er goed aan doe om hem voor de taallessen in huis te halen. Ex-heroïneklantjes zijn nogal labiel … moet ik in mijn eigen huis extra opletten of hij weer terugvalt in zijn verslaving?  Dat is niet zo’n goede gedachte om de conversatie mee te beginnen.  Ik heb het er met mijn vriend Bert over gehad en die raadt het mij ten stelligste af om bij mij thuis les te geven … hij werd zelfs al een beetje boos op mij, terwijl ik überhaupt nog niet eens besloten heb om met Bernd in zee te gaan. Met mijn buren praat ik er maar helemaal niet over; ik weet zeker dat ze alleen al panisch reageren op het woord ‘heroïne’. Een paar van mijn broers en zussen stuur ik een appje met de vraag hoe zij er over denken. Die zullen morgen wel reageren.   

Tja, zo te zien en te horen is hij heus wel een aardige, actieve man. Bernd zit ook op een sportschool en doet daar Mixed martial arts, meestal afgekort tot MMA, Dat is een multidisciplinaire vecht- en zelfverdedigingssport. Hij heeft stevige biceps; zijn nek is ook behoorlijk gespierd.

Ik voel twijfel om met van hem van start te gaan. Behalve met sommige hier boven genoemde zaken zit ik ook met het leeftijdsverschil: Bernd is tweeëndertig jaar en ik ben tweeënzeventig. Zou het niet beter zijn om te proberen hem te matchen met een jonger persoon? Ik denk nu van wel ...     

  

De naam ‘Bernd’ is om privacyredenen gefingeerd.

BUITEN IS DE OCHTEND ER AL

 Er staat een behoorlijke windje. Grijze, donkergrijze wolken.  Het zal zo wel gaan regenen. ’t Is pas kwart over zeven. Ben net even wezen plassen. Heel vroeger had ik steevast een ochtendpies-erectie, waardoor ik steevast over wc-rand pieste. Gelukkig heb ik daar al een jaar of tien geen last meer van. ’t Is benauwd hier in de slaapkamer. Zet de balkondeur open.  Ga nog even terug naar bed ... ben nog een beetje duf. Acht uur op is vroeg genoeg.  Het is te warm voor dekbed over me heen ... Doe mijn pyjama-shirtje uit.

Slapen kan ik niet meer na zevenen. Lig meestal een beetje te denken aan allerlei dingen die ik te doen heb. Mijn vrijwilligerswerk bijvoorbeeld. Er heeft zich een cursiste voor conversatie aangemeld, een Chinese; ik kan haar nauwelijks volgen.  Tijdens de les merk ik dat ze nog niet tot tien kan tellen  in het Nederlands … het abc kent ze ook niet. Er moet voor mijn lessen conversatie wel een geringe basis zijn om met elkaar te kunnen praten. Ik vind het wel jammer maar ik zal haar naar een ander moeten verwijzen.

Ik lig dan ook wel eens te denken over een boek dat ik aan het lezen ben. Nu lees ik ’Sophie’choice’,  van William Styron, daar staan gruwelijke passages in over  wat de Duitsers (Nazi’s) de Joden in de Tweede Wereldoorlog hebben aangedaan.  Vreselijk. Ook schokkend maar dan op individueel niveau zijn de scenes tussen hoofdpersoon Sophie en haar vriend Nathan.  Nathan is schizofreen en wisselt poeslieve periodes af met het meest onvoorstelbare geweld tegen zijn vriendin. Het boek is zo  goed geschreven , dat Ik soms niet verder  kan lezen, zo’n pijn doet het me.

Onder mijn pyjamabroek zie ik mijn grote witte blote voeten  uitsteken.  De grote tenen zijn de laatste jaren vervormd, wat dikker geworden …  door artrose. Op allebei die grote tenen heb ik, ook alweer jaren,  schimmelnagels. ’t Is geen gezicht die geelbruine brokkelnagels. Ik ben nu al bij drie verschillende pedicures geweest. Maar helemaal weg krijgen ze het nooit.  Ondanks de dure smeersels, die ze me aanraden komt het schimmeltje steeds weer stiekem terug.

Het valt me, nu ik toch mezelf aan het bekijken ben, erg  op dat mijn buik, borst en armen ultra-wit zijn. Ik zie ze mijn rug en mijn benen nu wel niet maar die zijn net zo. Ik kan me ook niet herinneren dat ik in de zon ben geweest. Wel onder de zonnebank. Dat is ruim zeven jaar geleden kort voor mijn echtscheiding. Zonnen heeft voor mij trouwens geen zin, want door het medicijn dat ik moet gebruiken, lithium, zou ik toch alleen maar verbranden.  Ter compensatie van dat zonnen slik ik vitamine d.

Ik mag ook wel wat meer op mijn eten letten, want mijn buik van mij begint wat uit te puilen. Ik heb mijn hele volwassen leven 75 kilo gewogen; ik heb het vieze vermoeden dat het nu 78 is. Maar … eerlijk is eerlijk: ’t komt niet alleen van het eten: ook qua biertjes zal ik wat moeten minderen.

Het wordt me hier nu toch wel iets te warm in bed .. tijd om m’n pyjamabroek uit te doen. Binnen is de ochtend er nu ook.