PROPPIE.

Een vrouw met een niet alledaags, propperig lijfje en een Lady GaGa-face zit opeens op die spinningfiets naast me. Ze komt dus ook meefietse. Voor het eerst, dat moet haast wel, want ík hebt haar hier nooit eerder gezien; bovendien gaat ze zitte ragge op een fiets waarvan het stuur veel te laag staat en het zadel voor haar korte beentjes veel te hoog. Bovendien kan ze nog maar net bij het stuur met die korte armpjes van haar, doordat het zadel te ver naar achtere is geschove.

Jean, die charmante spintrainer, ziet gelijk dat het zo niet goed kan gaan en helpt haar met het instelle van de fiets op haar bijzondere afmetinge. Angst voor lichamelijk contact heeft die Jean niet. Kan hij natuurlijk ook niet gebruike in dit werk. Jean pakt haar routineus bij d’r middel; strekt haar linkerbeen wat, zet haar linkervoet op het pedaal en stelt dan het zadel in, op hoogte van de bovekant van haar linkerheupbeen. Dit alles doet hij swingend op de hard dreunende technomuziek die uit de krachtige boxe van de spinningruimte knalt. Met wat zachte druk van zijn hand op haar rug beweegt Jean haar bove-lichaam iets naar vore, hij strekt haar linkerarm een weinig en stelt de stand van het stuur in. En maar swinge, lache en zinge (onhoorbaar overigens). Ik dacht nog bij mezelf: als hij haar nog één keer zo beetpak, leg ze d’r eitjes straks nog in zijn nek.

Ze is echt omgekeerd evenredig aan de meeste andere spinsters hier. Die hebbe vrijwel allemaal aerodynamische kleding en dito lijve. Strakke sportkleding over afgetrainde lijve. Met haar slobbertrui (dat soort truie leg bij de Zeeman in de aanbieding voor 4,95 euro), haar veel te kort afgeknipte pyjamabroek (motief Brabants bontje) en haar blauwe, low budget gympies is ze duidelijk een dissonant in de gym hier. Toch zie ik op dit moment geen spinster die net zo opgewekt en fris als zij op de pedale staat.

Iedereen in de zaal laat zich opzwepe door trainer Jean: ‘We gaan nu steil de berg op,’ zegt-ie, ’draai de weerstand bij. Je moet nu pijn in je bove-bene voele. Kom op!’ Buiten adem en met een knalrode kop arriveer ik op de top van die fictieve berg.

Ik werpt even een vluchtige blik naast me en zie dat ‘proppie’ nog net zo monter en energiek op haar fietsje zit te strale als aan het begin van de training. Haar grote bruine ogen kijke mij lachend (of is het spottend?) aan. Het lijkt wel alsof ze op een zonnige lentedag over een vlak, geasfalteerd fietspad fietst, in een rustige landelijke omgeving met een heel klein beetje wind mee. Of lijkt dat misschien maar zo?

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

BUITEN IS DE OCHTEND ER AL

 Er staat een behoorlijke windje. Grijze, donkergrijze wolken.  Het zal zo wel gaan regenen. ’t Is pas kwart over zeven. Ben net even wezen plassen. Heel vroeger had ik steevast een ochtendpies-erectie, waardoor ik steevast over wc-rand pieste. Gelukkig heb ik daar al een jaar of tien geen last meer van. ’t Is benauwd hier in de slaapkamer. Zet de balkondeur open.  Ga nog even terug naar bed ... ben nog een beetje duf. Acht uur op is vroeg genoeg.  Het is te warm voor dekbed over me heen ... Doe mijn pyjama-shirtje uit.

Slapen kan ik niet meer na zevenen. Lig meestal een beetje te denken aan allerlei dingen die ik te doen heb. Mijn vrijwilligerswerk bijvoorbeeld. Er heeft zich een cursiste voor conversatie aangemeld, een Chinese; ik kan haar nauwelijks volgen.  Tijdens de les merk ik dat ze nog niet tot tien kan tellen  in het Nederlands … het abc kent ze ook niet. Er moet voor mijn lessen conversatie wel een geringe basis zijn om met elkaar te kunnen praten. Ik vind het wel jammer maar ik zal haar naar een ander moeten verwijzen.

Ik lig dan ook wel eens te denken over een boek dat ik aan het lezen ben. Nu lees ik ’Sophie’choice’,  van William Styron, daar staan gruwelijke passages in over  wat de Duitsers (Nazi’s) de Joden in de Tweede Wereldoorlog hebben aangedaan.  Vreselijk. Ook schokkend maar dan op individueel niveau zijn de scenes tussen hoofdpersoon Sophie en haar vriend Nathan.  Nathan is schizofreen en wisselt poeslieve periodes af met het meest onvoorstelbare geweld tegen zijn vriendin. Het boek is zo  goed geschreven , dat Ik soms niet verder  kan lezen, zo’n pijn doet het me.

Onder mijn pyjamabroek zie ik mijn grote witte blote voeten  uitsteken.  De grote tenen zijn de laatste jaren vervormd, wat dikker geworden …  door artrose. Op allebei die grote tenen heb ik, ook alweer jaren,  schimmelnagels. ’t Is geen gezicht die geelbruine brokkelnagels. Ik ben nu al bij drie verschillende pedicures geweest. Maar helemaal weg krijgen ze het nooit.  Ondanks de dure smeersels, die ze me aanraden komt het schimmeltje steeds weer stiekem terug.

Het valt me, nu ik toch mezelf aan het bekijken ben, erg  op dat mijn buik, borst en armen ultra-wit zijn. Ik zie ze mijn rug en mijn benen nu wel niet maar die zijn net zo. Ik kan me ook niet herinneren dat ik in de zon ben geweest. Wel onder de zonnebank. Dat is ruim zeven jaar geleden kort voor mijn echtscheiding. Zonnen heeft voor mij trouwens geen zin, want door het medicijn dat ik moet gebruiken, lithium, zou ik toch alleen maar verbranden.  Ter compensatie van dat zonnen slik ik vitamine d.

Ik mag ook wel wat meer op mijn eten letten, want mijn buik van mij begint wat uit te puilen. Ik heb mijn hele volwassen leven 75 kilo gewogen; ik heb het vieze vermoeden dat het nu 78 is. Maar … eerlijk is eerlijk: ’t komt niet alleen van het eten: ook qua biertjes zal ik wat moeten minderen.

Het wordt me hier nu toch wel iets te warm in bed .. tijd om m’n pyjamabroek uit te doen. Binnen is de ochtend er nu ook.