HOT.

Donderdag  kan ik geen stukje schrijven. Ik ben ziek. Mijn huisarts ziet een schimmeltje in mijn keel. Een vreselijk schimmeltje. Ik kan geen hap eten en geen slok drinken door dat klote-schimmeltje!. Ik kan niet eens mijn eigen speeksel doorslikken. Niet dat ik dat laatste nou zo graag wil maar het is wel handig als dat gewoon mogelijk is. Ik krijg een penicilline kuur en die moet voor half juli, als ik op vakantie ga, zijn werk hebben gedaan. Heb ik verdorie die heerlijke lunch in ons Praathuis aan mij voorbij moeten laten gaan. Uit de reacties die ik gehoord heb moet het heel lekker en gezellig zijn geweest.

 Net zoals iedereen heb ik ook verrot veel last van de hitte. Bij mij binnen is de hoogste temparatuur to nu toe 32,6 graden. Iedereen pakt het weer anders aan. Ik heb bijvoorbeeld de voor- en achterdeur tegen mekaar open. Dan tocht het een beetje door. ‘Tochten is slecht,’ zei mijn moeder zaliger altijd. Tsja, maar kapotgaan van de hitte, vind ik nog veel erger.

In alle overheidspubliciteit rond de hitte staat zonnekkaar dat zeker een bejaarde man als ik, minstens twee liter water per dag moet drinken. Met die schimmeltjes van mij gaat dat nooit van z’n leven lukken. Ik krijg hooguit één theelepeltje per hapje naar binnen, dus dat schiet niet op. Dat wordt een aflopende zaak voor mij. ’t Is nu maar  afwachten hoe snel de penicilline werkt.

 Slechts in een vertrek in mijn appartement is het enigszins uit te houden: de badkamer/toiletruimte. Heel verkwikkend is net een douche te nemen  van circa 5 minuten. Je hele body zo heet mogelijk en zo snel mogelijk afspoelen, dan kan je weer een half uurtje relaxed in je huis rondwaren.

 Wie dezer dagen mijn stukjes leest weet dat ik gewond ben geraakt door een ongelukje met mijn fiets.. Dat geneest  niet helemaal goed. Dat gewonde been blijft vocht vasthouden en dat kan nare gevolgen hebben In het ergste geval moet dat been geamputeerd worden. In elk geval moet ik als de wiedeweerga naar mijn huisarts, om haar naar dat been te laten lijken.

 Slapen doe ik ook voor geen meter met dit weer. Drie nachten heb ik nauwelijks een oog dicht gedaan. En dat is niet zo best voor iemand als ik. De laatste nacht heb ik mijn opblaasbed op het balkon gelegd en heb daar in liggen maffen. Veel te kort, dat wel, 5 uurtjes, maar ik heb in ieder geval wàt geslapen.

 

P.S. De meest aangename plek van je huis, qua temperatuur, om te zijn, is je berging. Constant: heerlijk koel, ga maar voelen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

BUITEN IS DE OCHTEND ER AL

 Er staat een behoorlijke windje. Grijze, donkergrijze wolken.  Het zal zo wel gaan regenen. ’t Is pas kwart over zeven. Ben net even wezen plassen. Heel vroeger had ik steevast een ochtendpies-erectie, waardoor ik steevast over wc-rand pieste. Gelukkig heb ik daar al een jaar of tien geen last meer van. ’t Is benauwd hier in de slaapkamer. Zet de balkondeur open.  Ga nog even terug naar bed ... ben nog een beetje duf. Acht uur op is vroeg genoeg.  Het is te warm voor dekbed over me heen ... Doe mijn pyjama-shirtje uit.

Slapen kan ik niet meer na zevenen. Lig meestal een beetje te denken aan allerlei dingen die ik te doen heb. Mijn vrijwilligerswerk bijvoorbeeld. Er heeft zich een cursiste voor conversatie aangemeld, een Chinese; ik kan haar nauwelijks volgen.  Tijdens de les merk ik dat ze nog niet tot tien kan tellen  in het Nederlands … het abc kent ze ook niet. Er moet voor mijn lessen conversatie wel een geringe basis zijn om met elkaar te kunnen praten. Ik vind het wel jammer maar ik zal haar naar een ander moeten verwijzen.

Ik lig dan ook wel eens te denken over een boek dat ik aan het lezen ben. Nu lees ik ’Sophie’choice’,  van William Styron, daar staan gruwelijke passages in over  wat de Duitsers (Nazi’s) de Joden in de Tweede Wereldoorlog hebben aangedaan.  Vreselijk. Ook schokkend maar dan op individueel niveau zijn de scenes tussen hoofdpersoon Sophie en haar vriend Nathan.  Nathan is schizofreen en wisselt poeslieve periodes af met het meest onvoorstelbare geweld tegen zijn vriendin. Het boek is zo  goed geschreven , dat Ik soms niet verder  kan lezen, zo’n pijn doet het me.

Onder mijn pyjamabroek zie ik mijn grote witte blote voeten  uitsteken.  De grote tenen zijn de laatste jaren vervormd, wat dikker geworden …  door artrose. Op allebei die grote tenen heb ik, ook alweer jaren,  schimmelnagels. ’t Is geen gezicht die geelbruine brokkelnagels. Ik ben nu al bij drie verschillende pedicures geweest. Maar helemaal weg krijgen ze het nooit.  Ondanks de dure smeersels, die ze me aanraden komt het schimmeltje steeds weer stiekem terug.

Het valt me, nu ik toch mezelf aan het bekijken ben, erg  op dat mijn buik, borst en armen ultra-wit zijn. Ik zie ze mijn rug en mijn benen nu wel niet maar die zijn net zo. Ik kan me ook niet herinneren dat ik in de zon ben geweest. Wel onder de zonnebank. Dat is ruim zeven jaar geleden kort voor mijn echtscheiding. Zonnen heeft voor mij trouwens geen zin, want door het medicijn dat ik moet gebruiken, lithium, zou ik toch alleen maar verbranden.  Ter compensatie van dat zonnen slik ik vitamine d.

Ik mag ook wel wat meer op mijn eten letten, want mijn buik van mij begint wat uit te puilen. Ik heb mijn hele volwassen leven 75 kilo gewogen; ik heb het vieze vermoeden dat het nu 78 is. Maar … eerlijk is eerlijk: ’t komt niet alleen van het eten: ook qua biertjes zal ik wat moeten minderen.

Het wordt me hier nu toch wel iets te warm in bed .. tijd om m’n pyjamabroek uit te doen. Binnen is de ochtend er nu ook.