Ik ben de laatste weken op de Franse toer. Ik volg
twee cursussen, luister naar Franse chansons, ga in de bios naar Franse films,
heb de hele dag tv Monde (5) aan, oefen op de fiets hardop mijn uitspraak van
die taal en converseer een keer per week een
uurtje met een originele Fransman. Die laatste is dan wel Fransman maar hij
woont al zowat 60 jaar in Nederland. Maar Frans blijft natuurlijk voor altijd ‘pour
toujours’ zijn moedertaal en die verleert hij nooit.
Ik doe dezer dagen vrijwel alles met de Franse slag omdat ik in de zomer een paar weken op vakantie naar Frankrijk ga. Naar Avignon, het theaterfestival. Dan wil ik de theateracts kunnen volgen en kunnen communiceren met de andere mensen aldaar. De meeste mensen daar zijn natuurlijk Fransen.
Een beetje overdreven ben ik wel bezig. Ik ben een half jaar met die taal bezig, terwijl ik straks maar een paar weken in Frankrijk zit. Maar, denk ik dan, misschien ga ik volgend jaar wel weer naar Avignon, of ergens anders naar toe in Frankijk. Hoewel ik daar nog geen plannen voor heb.
Gisteren was er weer zo’n conversatie gepland met Alain,
want zo heet die Fransman, waarmee ik praat.
Het was lekker weer. Ik was in mijn korte broek naar zijn
huis gelopen. Dichtbij mijn huis. Hij woont als het ware bij mij om de hoek. Toen
ik bij hem aanbelde stond hij al startklaar om al wandelend te converseren of al
converserend te wandelen. Tja, zo’n taalgrapje kan makkelijk in de Nederlandse
taal. In het Frans kan dat niet. Het Frans is veel strenger gereglementeerd.
Alain nam de leiding van de wandeling die mij al Frans brabbelend zou voeren naar het Kralingse Bos.(Le Bois de Kralingen). Alain was ten tijde van Popfestival van 1970 wel al in Nederland. Hij woonde toen in Amsterdam. Alleen de foto’s had hij destijds gezien. Hij weidde er niet verder over uit. Ik ook niet. Het enige dat ik er over zei was dat er geen enkele Franse musicus op dat festival gespeeld had ‘(Il n'y avait pas des rock-musiciens de France).
’Alain maakte zich bijzonder boos (‘Il s’était fâché) op de
hondenbezitters die hun dier los lieten lopen in het bos. Een doodzonde (péché mortel), zeker in dit jaargetijde,
waarin vogels ‘nestelen’, ze zo door de honden schrik worden aangejaagd en hun nesten ontvluchten..
Alain wilde toen de wandeling vervolgen over het houten vlonderpad over de plas. Dat zag ik niet zitten. Ik was bang mijn evenwicht daar te verliezen (perdre mon equilibre) en in het water te plonzen. Alain gaf me, heel zorgzaam, een arm, waardoor ik met minder stress toch over die vlonders heen kwam.
Dat was tevens het einde van onze wandeling. Wij keerden om en gingen op huis aan. (Nous retournerions).
FIN.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
