TOEDELEDOKIE.

Normaal gesproken vind ik het hartstikke lekker eten: een zootje aardappels, wat krootjes en een bal gehakt in een flinke laag vette jus; meestal vreet ik er dan ook nog zo’n grote zure bom bij voor de smaak. Maar de maaltijd van vandaag? Nou, die was ech voor geen meter te hachelen, echt niet te vreten hoor. Eerlijk is eerlijk, ik moet wel zegge dat zowel die piepers als die bal gehak los van mekaar best wel te pruime ware. Alleen die krootjes, hè, nee, dat was echt he-le-maal niks! En zo’n daggiehap is eigenlijk pas ech goud als àlle onderdelen gewoon een ruime voldoende score. Want alleen maar aardappels vrete die je in de vette jus hebt gedoop, dat is nou ook niet bepaald een delicatesse te noeme, toch?

Puur alleen dat balletje hachele, ja, dat lukt nog wel; die bal was bes goed binne te houwe. Die balletjes ware gemaak van rundergehak, met wat zout, peper en een snuffie paprika; wat paneermeel erdoor, een eitje en twee teentjes knoflook; lekker gebraden in gloeiend hete boter met daarin een uitje gefruit en tot slot nog twee scheutjes ketjap manis eroverheen gekletst. Prima gelukt, die balle. Na de piepers hebt ik ze lekker opgepeuzeld. Maar die klote-krootjes verzieke dus eigenlijk m’n hele avondeten. Ze zage d'r sowieso al niet uit, want om te beginne kon je ze nauwelijks rood noeme, die krootjes; ze leke eerder donkerbruin, zó ranzig!

Meestal koopt ik van die hele, gekookte krote, waar ik dan zelf de steel en de wortel vanaf snijt en die ik dan effe schilt. Vervolgens schaaft ik (gewoon met de kaasschaaf) die meestal prachtige rode krote in mooie plakke. De krootjes van déze avond ware alleen niet gekocht als hele, min of meer ronde krootjes, maar als van die kleine, in vierkante stukkies gesneden blokkies. Er werd nog geadviseerd op die verpakking om deze kroot-vierkantjes nog tien minute te koke voor ze op je bord te pleure.

Ik schept m’n bordje vol en proef die pieper met jus: lekker joh! Die bal: heerlijk. Die zure bom: prima maar dan die krote... ze ware zo hard als rauwe snijbone, nie normaal! Na één hap was het voor mij wel duidelijk; ik vreet alleen die beter te pruime onderdele van deze hap op en ik schuift daarna die hele berg ‘krootjes’ zo de toiletpot in…. ‘toedeledokie’ noemt ik dat dan maar. Gelukkig was het toetje goed binne te houde. Het kan natuurlijk altijd gebeure dat een maaltijd niet te vrete is: dan zorgt ik altijd dat ik een lekker toetje achter de hand hebt. Deze keer ware dat pere, van die conferences, ech heerlijk.

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

LAAT HET LOS!

Vandaag realiseer ik me nog eens terdege  dat ik niet mag mopperen met het buurtje waar ik woon. Ik loop nogal wel eens af te geven op mijn woonomgeving. Dat gebeurt dan altijd omdat ik  de gezellige drukte en warmte mis van de wijk waar ik bijna een halve eeuw gewoond heb: het Oude Noorden. 

Maar over het appartement in Prinsenland waar ik nu woon, ben ik erg tevreden. De omgeving is lekker groen. Zo af en toe is het veel te stil hier naar mijn zin, maar vandaag heb ik daar even geen last van. Het is prachtig weer, heerlijk weer voor strand of bos maar ik voel me vandaag erg gelukkig met Het Huis van de Wijk, de sportschool, het zwembad en de fysio: bijna alles bij de hand ... zelfs de begraafplaats Kralingen ..'dat heb ik pas één keer nodig gehad ... daar was ik niet zo blij mee.

Ik loop daar bij de fysio omdat ik in mijn nek het gevoel van slijtage heb. Die therapeut kneedt mijn nek wekelijks grondig en laat me als huiswerk talloze keren per dag ja-knikken en nee-schudden. Zo moet ik er af komen denkt hij. 

De kleedkamer van de sportschool is een ware broedplaats voor sociale contacten. Voor mannen onder elkaar dan, want de kleedkamers voor mannen en vrouwen zijn hier helaas gescheiden. 

Preutsigheid heerst daar. Een was eens de code van mijn kluisje vergeten. De sportleidster die het kluisje voor me kan openen, mocht alleen de kleedkamer in als er niemand onder de douche stond of de man(nen) die onder de douche stond(en) het goed vond(en) dat zij binnenkwam. 

Ik heb in dat 'kleedhok' een man leren kennen, Rob, die helemaal idolaat is van The Kinks, die popgroep van de jaren zestig. Ze hadden hits als: 'Dandy' 'A dedicated follower of fashion' en 'Lola'. Goeie liedjes, goeie teksten. Rob is nu naar Engeland om daar een musical over die groep te zien.

Ik maak ook minder leuke dingen mee natuurlijk: een sporter die me willens en wetens met een verkleinnaampje aanpreekt. Sinds ik hem gezegd heb dat ik daar niet van gediend ben, is hij een beetje zielig.

Dan wankelt de aanvankelijke openheid van mss E. over haar klankschalen, haar sprookje, haar petekind. Haar spontaan, 'gezellig', samen wandelen. 

'Laat 'het' los', zegt zij nu. 

Dat doe ik meteen: ik kan 'het' missen als kiespijn. 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

  

TYFUSLANG GELEDEN.

Het is alweer tyfuslang geleden dat ik wat over m'n toneelkluppie hebt opgeschreve. Het ging over dat ik die teksten uit m'n kop moest leren. Dat deed ik dan, hard op, lopend of op de fiets, langs de Rotte of in het Kralingse Bos als het nog een beetje rustig was. Die tekst had ik op m'n foon staan. Soms zat ik er zo lekker in, dat ik helemaal niet doorhad hoe teringhard ik die woorden d'r uit smeet. Onbedoeld hebt ik daar die mensen die daar ook ware de pleuris mee laten schrikke. Met een rotgang knalde die woorden van m'n typetje over de Rotte:

‘Nee!!! Niet alléén Jode!’.

Door de krag van die woorde leek het wel of er een vloedgolf door de Rotte ging. In zo’n tuintje aan de Rottekade zat een hele klup visite en die ouwe lul daar liet van de schrik zo z’n hele dienblad uit z’n klauwen flikkeren.

Nu ben ik weer bezig met een nieuw stuk: Nooit meer, schat.'

Ik bent een scène aan het oefene tussen Hans (ik dus) en Sabine, z'n vrouw. Ik zit weer op die brik van me te lere, want dat werkt voor mij gewoon het bes. In de buurt van zo’n bouwproject in Maassluis was ik weer lekker fanatiek bezig... bijna wild van nijd slingerde ik ineens mijn tekst er uit:

‘Ben je d’r nou eindelijk klaar mee?!'

Ik kreeg niet eens de kans om verder te oefene op m'n fietsie, want zo’n bouwvakker brulde gelijk terug: 

‘Nee, nog stééds niet, klootzak! Steek zelf je klauwe eens uit, lul!’

Vandaag hebt ik dat 'ben-je-d’r-nou-eindelijk-klaar-mee-zinnetje', waar ik in Maassluis zo woest mee liep te blère, nog een keertje gedaan. Nu niet op de fiets, maar met m’n tegenspeler, die ook de regisseur is. Nu weet ik, en dat voelt ik nu ook, dat het veel beter is om die tekst een beetje lieflijk te zegge. Sabine voelde d'r eigen toen zelfs gestreeld door die woorden van Hans (van mijn dus!)

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

ELASTIEK.

Het gezin, waarin ik opgroeide, hield van rekbaarheid. Je zou kunnen zeggen dat ons gezinsleven bij elkaar werd gehouden door elastiekjes. Neem mijn  broertje Marco; hij kon eindeloos in de weer zijn met die rubberen ringetjes om zijn vingers, een fascinerend spel van draaien en lussen waarmee hij heel veel uurtjes verdreef.

Zelf was ik heel consequent met mijn verzameling voetbalplaatjes. Pas bij een stapeltje van exact tien stuks deed ik er een elastiekje omheen. Terwijl ik mijn sporthelden sorteerde, waren mijn zussen Manda en Lidy buiten de onbetwiste koninginnen van de sprongkracht. Met een meterslang elastiek tussen hun enkels voerden ze acrobatische hoogstandjes uit. Ik mocht soms een poging wagen, maar meestal eindigde ik hopeloos verstrikt, terwijl de liedjes over 'in spin, de bocht gaat in' door de lucht galmden. (Dat lied hoorde toch bij touwtje springen ?) Mijn talent lag duidelijk niet bij het elastieken.

Op de lagere school kreeg dat spul echter een venijniger karakter. Het veranderde in een wapen voor de kleine pestkop. Het elastiekje werd tussen duim en wijsvinger gespannen, de voorkant werd naar achteren getrokken, en met 'dodelijke' precisie werden nietjes, propjes of zelfs bonen op onschuldige billen geschoten. 

Ik was een jaar of veertig toen mijn relatie met het elastiekje wat pijnlijker werd. In een poging een hip paardenstaartje te maken, offerde ik onbedoeld flink wat hoofdharen op. Zo’n kaal elastiek trok zonder pardon hele plukken uit mijn schedel. De uitvinding van de variant met een vrolijk laagje stof eromheen was voor mijn hoofdhuid dan ook een doorbraak van jewelste.

Vandaag deed ik een aangebroken komkommer in een zakje en bond het met een elastiekje dicht. Ook mijn reisbagage hield ik vaak zo bij elkaar: sokken, onderbroeken en t-shirts apart met een elastiekjes er omheen. 

Zelfs de fysiotherapeut doet mee. Voor mijn schouder kreeg ik onlangs een groot groen elastiek mee dat ik over de deur moet hangen om te oefenen. Dat doe ik braaf. Goed komt het nooit meer met mijn schouder. Daar moet ik mee leren leven. Ik hoop wel dat de rest van mijn spieren lekker soepel blijft.. 

Een leven zonder een beetje elasticiteit is maar een stijve boel.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

TRUMP.

Ik vind het wel angstaanjagend. Hij, president van 't machtigste land ter wereld, kan maar straffeloos doen wat hij wil. Hij moordt of laat moorden, gewoon omdat hij denkt dat het nodig is voor hem persoonlijk, als zakenman of als megalomane wereldleider. Hij is in zijn land met een nipte meerderheid gekozen maar veroorlooft zich daden, alsof hij tot baas gekozen is van de hele wereld.

Zonder dat er in de Senaat of het Huis van Afgevaardigden bij Trump op was aangedrongen om Venezuela aan te vallen, had hij er wel zin an en arresteerde tegelijk de president van dat land: de wrede alleenheerser Maduro. Trump gooide die man meteen in een  gevangenis in New York.

Nu was Maduro een vervelende dictator. Hij zette vele tegenstanders van zijn bewind in de gevangenis. De meeste inwoners van Venezuela lijken er blij mee, dat ze van Maduro verlost zijn. Het kan best zo zijn dat dat land zich nu richting democratie gaat bewegen. Dat voelt voor mij dubbel: aan de ene kant vind ik dat Trump met zijn fikken van Venezuela moet afblijven. Venezuela kan best zelf zijn boontjes doppen.  

Aan de andere kan bekruipt me toch gelijk de twijfel of Venezuela met dictator Maduro aan de macht ooit in de buurt van democratie kan komen. Heel wankelmoedig denk ik dan, zonder dictator Trump was het niet gelukt.

Hetzelfde met Iran. Ook daar bemoeit Trump zich als een dictator en dreigt hij met geweld. Hij dreigt niet alleen met geweld meer. Gisteren bombardeerde hij Iran. Vele mensen zijn geslachtofferd. Tientallen kinderen van een meisjesschool, las ik. Ook hier verfoei ik enerzijds Trump, Hij heef daar niks te zoeken. Fuck off! Maar nu Trump, onbevoegd, krachtdadig, dictatoriaal heeft ingegrepen is het gewelddadige Iraanse Ayatollah's regiem een flinke slag toegebracht. Die valse 'christelijke' leiders hadden onbegrijpelijk wreed meer dan 7000 vreedzaam protesterende burgers afgeschoten.

Hij treedt onbevoegd op als een dictator, voor wie mensenlevens niet tellen en ik juich het resultaat dat hij  in Venezuela en Iran boekt toe.  Ik schaam me dood.

Zijn laffe bombardementen op zogenaamde drugssmokkelbootjes. Hij weet niet eens zeker of het drugsboten zijn en toch bombardeert hij ze (tot nu toe bijna 300 doden). Hij zet de Nationale garde in om de orde te handhaven. 

Die binnenlandse legermacht de ICE die protesten van migranten ultra agressief neerslaat. Daar zijn twee Amerikaanse staatsburgers bij omgekomen .

Wat me angstig maak is dat hij zo makkelijk, ongecontroleerd beslissingen neemt uit de losse pols en ze ook vaak weer terugdraait. 

Nu zal Nederland niet zo gauw doelwit van die man worden. Maar je weet bij Trump nooit. Misschien maakt het feit dat wij een homoseksuele premier hebben, homohater Trump, zo agressief  dat hij Jetten en de regeringsgebouwen nijdig laat bombarderen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

MISSELIJK.

Toen ik vanochtend om half acht opstond, had ik nog nergens last van. Ik ga in de weer met de gebruikelijke ochtenddingetjes: douchen, aankleden, pillen, ontbijten, journaal kijken, krantje lezen, koffie drinken. 

Dan komt er hoofdpijn op, eerst lichtjes maar langzamerhand steeds iets zwaarder en ... heel sneaky, voegt  zich daar een misselijkheidsgevoel bij. Een gevoel dat zich naar boven wurmt van mijn maag via mijn longen en mijn strot tot naar mijn hoofd. Het maakt me draaierig, wankel en onzeker. 

Ik heb vandaag twee leuke afspraken. Vanmiddag een  excursie naar een bierbrouwerij en vanavond een cabaretvoorstelling in Maassluis: Ruud Smulders, een nieuwkomer in de cabaretwereld, heel veelbelovend. 

Zou ik die afspraken nu moeten gaan afzeggen? Ik zit momenteel nog te tikken met dat rotgevoel. Het blijft zeuren. Erger wordt het niet maar het is gewoon klote. 

Het is nu tien uur. Straks om kwart over één word ik opgehaald voor die excursie. Vòòr die tijd ga ik met mijn misselijke lijf nog even wat boodschappen doen in de buurt.

Ik ga op weg naar de sport-artikelenwinkel Declathon voor een bandage, voor over mijn hoofd, om mijn kale knar een beetje te camoufleren. Van een medesporter had ik al gehoord dat ze daar te koop zijn. Zes euro per stuk. Die misselijkheid verdwijnt tijdens de fietsrit naar en van Declathon. 

In een flits schiet me dan te binnen dat ik deze week voor het eerst dit jaar op de zonnebank heb gelegen. Het zou me niet verbazen als mijn ingewanden door de straling van die tl-buizen van slag zijn geraakt en mij misselijk maakte.                                     

Het kan het eten zijn, of het is de zonnebank, het kan ook nog wat anders zijn: een nieuwe griep misschien. Hoe dan ook: het nare gevoel is nu wel weg.

Vanmiddag ben ik (dus) met Leonard, een bijna vriend, naar een redelijk nieuwe brouwerij in Rotterdam geweest. Die is hier in gebruik sinds 2021, ruim vier jaar dus. 't Is een grote vestiging, die gebouwd is op de plaats en in het karkas van de fruitterminal. In het pand zijn behalve een brouwerij, ook een restaurant en een feestzaal gerealiseerd. Het ziet er gloednieuw en glimmend uit. Het tripeltje  dat wij afloop cadeau kregen was heerlijk.

Later op de avond het al aangekondigde cabaret met mijn gezelschapsdame Linda, van Klup. Ze is goedlachs. Zij heeft genoten van de voorstelling. Ik vond Ruud minder dan ik van hem gewend was. Hij was een paar keer geweldig bij Lübach. 

Vanavond een geringe grapdichtheid bij Ruud.

Blijf hem toch maar volgen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

ALS EEN SPEER

Het is weer vrijdag, de dag dat ik mijn groente en fruit koop op onze  markt. Op vrijdag zie ik Juan ook vaak. Ik heb hem (een beetje) beter Nederlands leren praten. Juan komt eens in de veertien dagen bij mij thuis 'op de koffie'. Hij is politiek behoorlijk rechts, ik daarentegen behoorlijk links.We voeren dat uurtje spetterende discussies over 'de politiek'. 

Ik trakteer op chocozoenen, die nieuwe naam van de lekkernij met met de voormalige controversiële naam 'negerzoenen'. Juan, zelf een man 'van kleur' vindt het ridicuul, dat de ons bekende lekkernij: 'negerzoen' niet meer zo genoemd mag worden. 'Dat is alleen in Nederland', zegt hij. 'In Costa Rica, zijn land maar ook in andere Zuidamerikaanse landen is het gewoon: zwarte mensen zijn negers'. Juan vertelt, dat hij zijn jongere zusje soms liefkozend aanspreekt met: 'Hey negrita!'  Wanneer hij boos op haar is, snauwt hij haar: 'Hey, negro!' toe.

'Bij mij ligt dat anders,' zeg ik, 'nikker en neger hebben voor mij een denigrerende, kwetsende bijklank. Ik gebruik die woorden niet

Dit is echt een goede vrijdag, want Juan is nog maar net 'opgehoepeld' of ik ben alweer op weg naar café het Loo. Daar ga ik met Joachim in twee uur tijd, een liter bier zuipen en veel ouwehoeren over van alles en nog wat. Joachim is 65 jaar en leeft nu twintig jaar in Nederland. Eerst vijf jaar in Den Haag daarna in Rotterdam. Hij kan zich een beetje verstaanbaar maken in het Nederlands. Volledig arbeidsongeschikt is hij, al zeven jaar. Zijn dagen slijt hij in eenzaamheid zonder daar treurig over te zijn. Hij heeft met zijn zieke, zwakke lichaam leren leven. Dat leven speelt zich vrijwel geheel al rond zijn tv, zijn loopband en de aanrecht.

Hij is best sociaal. Informeert hoe het met mijn nieuwe schouder is gaat. 

'Ik kan bijna niks meer met die rechterarm. Daar heb ik mee leren leven. Alleen 'dat' gaat nog prima', zeg ik gekscherend en terwijl ik dat zeg, maak ik het, bij mannen onder elkaar, gangbare 'aftrekgebaar'.

Enigszins verrast ben ik als Joachim daar nú ineens serieus op in gaat: 'Ja, ... masturbatie, logisch ... ja, normaal ... man alleen,' zegt hij. 

'Als ik masturbeer' zeg ik, 'ben ik helemaal gefocust op mezelf. Ik voel me dan ook prima, ben heel tevreden met mezelf.'

Joachim maant me om niet zo hard te praten. Hij denkt dat er mensen in de kroeg mee zitten te luisteren. Hij fluistert nu bijna tegen me.

'Jij niet denken ...  mooie vrouw dan?'. vraagt Joachim.

'Neen', zeg ik , 'dat leidt  me juist alleen maar af'.

'Ik trek-trek  ... ik nodig foto ... video ... fantasia ...', zegt Joachim, 'Ik nodig ... met vrouw in hoofd ik komen  ... ja una lanza ... (als een speer).'

Dat klinkt echt grappig uit Joachim's mond. Mooi einde voor dit stukje ook.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com