LAAT HET LOS!

Vandaag realiseer ik me nog eens terdege  dat ik niet mag mopperen met het buurtje waar ik woon. Ik loop nogal wel eens af te geven op mijn woonomgeving. Dat gebeurt dan altijd omdat ik  de gezellige drukte en warmte mis van de wijk waar ik bijna een halve eeuw gewoond heb: het Oude Noorden. 

Maar over het appartement in Prinsenland waar ik nu woon, ben ik erg tevreden. De omgeving is lekker groen. Zo af en toe is het veel te stil hier naar mijn zin, maar vandaag heb ik daar even geen last van. Het is prachtig weer, heerlijk weer voor strand of bos maar ik voel me vandaag erg gelukkig met Het Huis van de Wijk, de sportschool, het zwembad en de fysio: bijna alles bij de hand ... zelfs de begraafplaats Kralingen ..'dat heb ik pas één keer nodig gehad ... daar was ik niet zo blij mee.

Ik loop daar bij de fysio omdat ik in mijn nek het gevoel van slijtage heb. Die therapeut kneedt mijn nek wekelijks grondig en laat me als huiswerk talloze keren per dag ja-knikken en nee-schudden. Zo moet ik er af komen denkt hij. 

De kleedkamer van de sportschool is een ware broedplaats voor sociale contacten. Voor mannen onder elkaar dan, want de kleedkamers voor mannen en vrouwen zijn hier helaas gescheiden. 

Preutsigheid heerst daar. Een was eens de code van mijn kluisje vergeten. De sportleidster die het kluisje voor me kan openen, mocht alleen de kleedkamer in als er niemand onder de douche stond of de man(nen) die onder de douche stond(en) het goed vond(en) dat zij binnenkwam. 

Ik heb in dat 'kleedhok' een man leren kennen, Rob, die helemaal idolaat is van The Kinks, die popgroep van de jaren zestig. Ze hadden hits als: 'Dandy' 'A dedicated follower of fashion' en 'Lola'. Goeie liedjes, goeie teksten. Rob is nu naar Engeland om daar een musical over die groep te zien.

Ik maak ook minder leuke dingen mee natuurlijk: een sporter die me willens en wetens met een verkleinnaampje aanpreekt. Sinds ik hem gezegd heb dat ik daar niet van gediend ben, is hij een beetje zielig.

Dan wankelt de aanvankelijke openheid van mss E. over haar klankschalen, haar sprookje, haar petekind. Haar spontaan, 'gezellig', samen wandelen. 

'Laat 'het' los', zegt zij nu. 

Dat doe ik meteen: ik kan 'het' missen als kiespijn. 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

  

EEN NACHTWANDELING

Het is donker, koud en een beetje mistig. Het is half een. Ik wandel door de nacht. Overdag zie je hier al haast geen kip. Dat zal ’s nacht wel niet veel anders zijn. Loop langs de in aanbouw zijnde flat. Die is versierd (beveiligd)als een kerstboom met duizenden kleine lichtjes. Om elke étage is een lichtjeslint gespannen.. Aan de achterkant van de Paladiostraat zijn nog maar weinig lichten aan. De meeste bewoners zijn al naar bed. Ik kom nou bij de Prinsenplas aan. Er hang wat mist boven het water; niet zo heel erg  dicht. Als ik dicht bij de kant kom, kwetteren een stel vogels weg, waterhoentjes, denk ik. Ze plonzen in het water en verontwaardigd wegzwemmend  blijven ze nog een beetje mopperen.

 

Linksaf loop ik de voetgangers- en fietsersbrug op.  Er komt een fiets aan. Maar ik zie hem niet. Geen  licht aan. Heel dichtbij istie nu, komt recht op me af … ’Kijk es uit’, roep ik panisch, ’t is een vrouw, zij remt en valt van haar  fiets. Haar petje van haar hoofd.

’O, sorry, meneer ik had u niet gezien.’

’Neen, ik jou ook niet. Je moet wel je licht aan doen, hé,  dan zie je wat’. Zij stinkt uit haar straatje. Alcohol. Met moeite klautert ze weer op haar zijn fiets.

 ’Sorry hoor’.

 

Op het talud links van de brug zit iemand te vissen. Onder een reuzenparaplu..

‘Heeft u al wat gevangen?’

‘Nee, niks bijzonders, alleen wat klein spul. Heb wel een paar keer beet gehad maar die vissen hebben geluk gehad.’

‘Blijf u hier nou de hele nacht vissen?’ Neen, nog een uurtje om een uur of twee ga ik naar huis. Ik ben toch maar alleen, dus …

‘En jij, wat doe jij hier nog zo laat?’

‘Ik maak een ommetje, ik kon niet slapen. Ik ben toch ook maar alleen dus …

‘Ha, ha, waar je zin in hebt.’

Nou, succes, ik ga weer verder.’

 

Vanuit het kerkhof klinken zo af en toe flarden vogelgeluiden. Waarschijnlijk vogels die in hun slaap praten.

Op een bankje aan de Michelangeloweg, vlakbij de vrije school, zit iemand uit een bierflesje te drinken. Ik loop langs hem heen, klaar om naar hem te glimlachen.

‘Hé, hé, moet je ook een pilsie?’  Ik schrik ervan dat hij me aanspreekt. Ben er een beetje van in de war.

‘Heb je nog, dan?’ vraag ik.

 ‘Ja, anders bied ik het je toch niet aan! Kom zitten, hier’ en hij tikt met zijn vlakke hand naast hem op het bankje.  Hij geeft me uit zijn Jumbo-tasje een pijpie Heineken, wipt de kroonkurk van het flesje:

 ‘Proost, ik ben Frits.’

‘Proost, ik ben Jee.’

‘Kon je nergens terecht vannacht, Frits?’

‘Jawel, Jee, maar ik had behoefte om buiten te zijn Hier voel ik me vrijer, heb  meer ruimte en vannacht is het ook niet zo koud, dat scheelt. Als het droog is en boven de 5 graden, ben ik het liefst buiten. ’s Ochtends ben ik alleen even binnen bij het Leger om te eten, te drinken en … te poepen. Dan ga ik er weer gauw vandoor. Ik ben hier vaak ‘s nachts. Jij bent de eerste die ik een pilsie kan aanbieden … maar het moet niet gekker worden, hoor,  hahaha.’

Ik drink het pilsie op, geef hem vijf euro, (‘onkostenvergoeding’), dat waardeert hij wel.  Zodra ik weg ben gaat ie languit op zijn bankje.

Over vijf minuten ben ik thuis (blij toe), zonder dat ik op dat laatste stukje een rat ben tegen gekomen.