LAAT HET LOS!

Vandaag realiseer ik me nog eens terdege  dat ik niet mag mopperen met het buurtje waar ik woon. Ik loop nogal wel eens af te geven op mijn woonomgeving. Dat gebeurt dan altijd omdat ik  de gezellige drukte en warmte mis van de wijk waar ik bijna een halve eeuw gewoond heb: het Oude Noorden. 

Maar over het appartement in Prinsenland waar ik nu woon, ben ik erg tevreden. De omgeving is lekker groen. Zo af en toe is het veel te stil hier naar mijn zin, maar vandaag heb ik daar even geen last van. Het is prachtig weer, heerlijk weer voor strand of bos maar ik voel me vandaag erg gelukkig met Het Huis van de Wijk, de sportschool, het zwembad en de fysio: bijna alles bij de hand ... zelfs de begraafplaats Kralingen ..'dat heb ik pas één keer nodig gehad ... daar was ik niet zo blij mee.

Ik loop daar bij de fysio omdat ik in mijn nek het gevoel van slijtage heb. Die therapeut kneedt mijn nek wekelijks grondig en laat me als huiswerk talloze keren per dag ja-knikken en nee-schudden. Zo moet ik er af komen denkt hij. 

De kleedkamer van de sportschool is een ware broedplaats voor sociale contacten. Voor mannen onder elkaar dan, want de kleedkamers voor mannen en vrouwen zijn hier helaas gescheiden. 

Preutsigheid heerst daar. Een was eens de code van mijn kluisje vergeten. De sportleidster die het kluisje voor me kan openen, mocht alleen de kleedkamer in als er niemand onder de douche stond of de man(nen) die onder de douche stond(en) het goed vond(en) dat zij binnenkwam. 

Ik heb in dat 'kleedhok' een man leren kennen, Rob, die helemaal idolaat is van The Kinks, die popgroep van de jaren zestig. Ze hadden hits als: 'Dandy' 'A dedicated follower of fashion' en 'Lola'. Goeie liedjes, goeie teksten. Rob is nu naar Engeland om daar een musical over die groep te zien.

Ik maak ook minder leuke dingen mee natuurlijk: een sporter die me willens en wetens met een verkleinnaampje aanpreekt. Sinds ik hem gezegd heb dat ik daar niet van gediend ben, is hij een beetje zielig.

Dan wankelt de aanvankelijke openheid van mss E. over haar klankschalen, haar sprookje, haar petekind. Haar spontaan, 'gezellig', samen wandelen. 

'Laat 'het' los', zegt zij nu. 

Dat doe ik meteen: ik kan 'het' missen als kiespijn. 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

  

RAUWE PAPRIKA EN UI.

M’n oudste zoon komt vandaag langs. Direct uit zijn werk komt hij naar me toe. Hij werkt hier vlak bij. Naast station Alexander. Zo eens per maand zien we elkaar. Hij eet dan mee van het lekkers dat ik maak. We praten over voetbal, politiek, stand-up-comedy, muziek, zijn broer (mijn jongste zoon),  zijn moeder (mijn ex) en wat verder nog ter tafel komt.

Hij komt ook eens in de maand langs om mijn financiële administratie te doen. Misschien wel stom eigenlijk, want zelf heb ik daar lange tijd mijn brood mee verdiend. Maar nu ben ik blij dat ik het aan hem kan over laten. Hij is van alle financiën up-to-date op de hoogte. Doet nog dagelijks cursussen, terwijl ik het boekhouden al een halve eeuw achter me heb gelaten. Ik werd toentertijd ook heel moe van vijf dagen in de week, acht uur per dag in de boekhouding staan. Mijn zoon heeft daar geen moeite mee.

Ik  ben meer de creatieve toer op gegaan. Met alleen maar theater, schrijven, cinema, sporten, koken (en eten) kom ik elke dag al een uur te kort. Dus, ook al zou ik er qua kennis, goed toe in staat zijn, dan zou ik domweg nog geen tijd hebben om te gaan zitten boekhouden.

Vanmiddag heb ik met een vriend afgesproken in Het Loo. Daarom begin ik al vroeg in de ochtend met het vervaardigen van een smakelijke pizza voor mijn zoon en mij. Een bakplaatpizza nog wel! Geïnspireerd door de bekende dierenarts dokter Oetker. Die dokter levert de spullen voor de pizzabodem. Ik bedenk, verzamel en snij de rijkelijke vulling: bleekselderij, tomaat, ui, knoflook, groene en rode paprika, champignons, basilicum, mozarella en salami.

Om twee uur had ik met mijn vriend Louis afgesproken bij Het Loo. Alleen ...Het Loo is om twee uur nog dicht. Ze gaan op donderdag pas om drie uur open. Dus heb ik Louis meegesleept naar mijn huis, alwaar we mijn laatste twee pilsjes hebben opgezopen.Om vier uur verlieten we mijn huis om boodschappen te gaan doen. Louis bij Albert Heijn. Ik bij Jumbo. Voor wat spaatjes.

Terwijl de pizza gebakken wordt, arriveert mijn zoon. Ik maak nog gauw twee frisse salades, rasp wat oude kaas, deponeer tien olijven (allemaal met pit!) op een schoteltje. Ik zet twee flesjes spa rood en twee glazen erbij op de salontafel.

Om zes uur gaan mijn zoon en ik ‘aan tafel’. ‘Lekkere pizza’, zo oordelen wij beiden, ‘ondanks de rauwe paprika en ui’.