Normaal gesproken vind ik het hartstikke lekker eten: een zootje aardappels, wat krootjes en een bal gehakt in een flinke laag vette jus; meestal vreet ik er dan ook nog zo’n grote zure bom bij voor de smaak. Maar de maaltijd van vandaag? Nou, die was ech voor geen meter te hachelen, echt niet te vreten hoor. Eerlijk is eerlijk, ik moet wel zegge dat zowel die piepers als die bal gehak los van mekaar best wel te pruime ware. Alleen die krootjes, hè, nee, dat was echt he-le-maal niks! En zo’n daggiehap is eigenlijk pas ech goud als àlle onderdelen gewoon een ruime voldoende score. Want alleen maar aardappels vrete die je in de vette jus hebt gedoop, dat is nou ook niet bepaald een delicatesse te noeme, toch?
Puur alleen dat balletje hachele, ja, dat lukt nog wel; die bal was bes goed binne te houwe. Die balletjes ware gemaak van rundergehak, met wat zout, peper en een snuffie paprika; wat paneermeel erdoor, een eitje en twee teentjes knoflook; lekker gebraden in gloeiend hete boter met daarin een uitje gefruit en tot slot nog twee scheutjes ketjap manis eroverheen gekletst. Prima gelukt, die balle. Na de piepers hebt ik ze lekker opgepeuzeld. Maar die klote-krootjes verzieke dus eigenlijk m’n hele avondeten. Ze zage d'r sowieso al niet uit, want om te beginne kon je ze nauwelijks rood noeme, die krootjes; ze leke eerder donkerbruin, zó ranzig!
Meestal koopt ik van die hele, gekookte krote, waar ik dan zelf de steel en de wortel vanaf snijt en die ik dan effe schilt. Vervolgens schaaft ik (gewoon met de kaasschaaf) die meestal prachtige rode krote in mooie plakke. De krootjes van déze avond ware alleen niet gekocht als hele, min of meer ronde krootjes, maar als van die kleine, in vierkante stukkies gesneden blokkies. Er werd nog geadviseerd op die verpakking om deze kroot-vierkantjes nog tien minute te koke voor ze op je bord te pleure.
Ik schept m’n bordje vol en proef die pieper met jus: lekker joh! Die bal: heerlijk. Die zure bom: prima maar dan die krote... ze ware zo hard als rauwe snijbone, nie normaal! Na één hap was het voor mij wel duidelijk; ik vreet alleen die beter te pruime onderdele van deze hap op en ik schuift daarna die hele berg ‘krootjes’ zo de toiletpot in…. ‘toedeledokie’ noemt ik dat dan maar. Gelukkig was het toetje goed binne te houde. Het kan natuurlijk altijd gebeure dat een maaltijd niet te vrete is: dan zorgt ik altijd dat ik een lekker toetje achter de hand hebt. Deze keer ware dat pere, van die conferences, ech heerlijk.
(Uit mijn verre R'damse verleden)
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
