Het is weer vrijdag, de dag dat ik mijn groente en fruit koop op onze markt. Op vrijdag zie ik Juan ook vaak. Ik heb hem (een beetje) beter Nederlands leren praten. Juan komt eens in de veertien dagen bij mij thuis 'op de koffie'. Hij is politiek behoorlijk rechts, ik daarentegen behoorlijk links.We voeren dat uurtje spetterende discussies over 'de politiek'.
Ik trakteer op chocozoenen, die nieuwe naam van de lekkernij met met de voormalige controversiële naam 'negerzoenen'. Juan, zelf een man 'van kleur' vindt het ridicuul, dat de ons bekende lekkernij: 'negerzoen' niet meer zo genoemd mag worden. 'Dat is alleen in Nederland', zegt hij. 'In Costa Rica, zijn land maar ook in andere Zuidamerikaanse landen is het gewoon: zwarte mensen zijn negers'. Juan vertelt, dat hij zijn jongere zusje soms liefkozend aanspreekt met: 'Hey negrita!' Wanneer hij boos op haar is, snauwt hij haar: 'Hey, negro!' toe.
'Bij mij ligt dat anders,' zeg ik, 'nikker en neger hebben voor mij een denigrerende, kwetsende bijklank. Ik gebruik die woorden niet
Dit is echt een goede vrijdag, want Juan is nog maar net 'opgehoepeld' of ik ben alweer op weg naar café het Loo. Daar ga ik met Joachim in twee uur tijd, een liter bier zuipen en veel ouwehoeren over van alles en nog wat. Joachim is 65 jaar en leeft nu twintig jaar in Nederland. Eerst vijf jaar in Den Haag daarna in Rotterdam. Hij kan zich een beetje verstaanbaar maken in het Nederlands. Volledig arbeidsongeschikt is hij, al zeven jaar. Zijn dagen slijt hij in eenzaamheid zonder daar treurig over te zijn. Hij heeft met zijn zieke, zwakke lichaam leren leven. Dat leven speelt zich vrijwel geheel al rond zijn tv, zijn loopband en de aanrecht.
Hij is best sociaal. Informeert hoe het met mijn nieuwe schouder is gaat.
'Ik kan bijna niks meer met die rechterarm. Daar heb ik mee leren leven. Alleen 'dat' gaat nog prima', zeg ik gekscherend en terwijl ik dat zeg, maak ik het, bij mannen onder elkaar, gangbare 'aftrekgebaar'.
Enigszins verrast ben ik als Joachim daar nú ineens serieus op in gaat: 'Ja, ... masturbatie, logisch ... ja, normaal ... man alleen,' zegt hij.
'Als ik masturbeer' zeg ik, 'ben ik helemaal gefocust op mezelf. Ik voel me dan ook prima, ben heel tevreden met mezelf.'
Joachim maant me om niet zo hard te praten. Hij denkt dat er mensen in de kroeg mee zitten te luisteren. Hij fluistert nu bijna tegen me.
'Jij niet denken ... mooie vrouw dan?'. vraagt Joachim.
'Neen', zeg ik , 'dat leidt me juist alleen maar af'.
'Ik trek-trek ... ik nodig foto ... video ... fantasia ...', zegt Joachim, 'Ik nodig ... met vrouw in hoofd ik komen ... ja una lanza ... (als een speer).'
Dat klinkt echt grappig uit Joachim's mond. Mooi einde voor dit stukje ook.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
