SENSNEEJOO

Heerlijk! Het is jaren geleden, dat ik zó genoten heb van m'n bakkie koffie. Lekker sterk. Warm, heet bijna. Mijn altijd koude handen reageren verrukt. Ze omklemmen mijn mok gretig. Ik had dat bakkie nog maar net op of ik verlangde alweer naar een tweede. Dat stond al op me te wachten.  Ik had twee kopjes gezet in mijn nieuwe, ouwe filterkoffie-apparaat. Twee eetlepels koffie (Van Nelle Supra)  in de filter. Dat was een gok. Ik had al zo lang dit soort koffie niet meer genoten. Maar kennelijk verleer je niet hoe je iets lekkers moet maken. Mijn tweede bakkie is inmiddels ook op. Ik moet mezelf echt in bedwang houden anders ga nog een derde zetten.

Het heeft natuurlijk geen enkele zin maar ik kan me achteraf wel voor mijn kop slaan. Zeker vijf jaar heb ik mezelf vreselijk tekort gedaan. Al die tijd heb ik genoegen genomen met die slabberdewaski-koffie. Het bocht uit de Sensneejoo. Um zu kotzen. Of ik nu de sterkste of de slapste paths-variant gebruikte. Constant niet te zuipen. Soms kreeg ik het vermoeden dat de koffie in de Sensneejoo-path bang voor water was. Dat de koffie opzij sprong als er water aan kwam. Zo slap was vaak het resultaat. Erger nog. Behalve goor was bocht meestal niet heet, niet warm, niet lauw en ... hoe dan ook binnen de minuut was het nòg eens vèrder afgekoeld. Volgens de fabrikant zou ik de Sensneejoo af en toe moeten ontkalken. Zo gezegd zo gedaan. De eerste paar koppies daarna smaakten zowaar wat beter. Ik was bijna geneigd voortaan wat druppeltjes azijn in de Sensneejoo-koffie te doen. 

Ik had er zó genoeg ...  geneerde me voor mijn bezoek. Een bakkie ellende had ik te bieden. Meer niet. Espresso probeerde ik nog, teneinde raad. Dat was dubbel zo gênant. Kwalitatief  en kwantitatief he-le-maal niks. Één slok ... en weg.

Het Sensneejoo-tijdperk is godzijdank ten einde. Vanochtend besloot om een filterkoffie-apparaat aan te schaffen. Dus: op naar de Media Markt ... niet één filterkoffie-apparaat te koop daar. Allemaal mini-koffie-raffinaderij-installaties, variërend van 500 tot 1000 euro! Ik kon wel janken. Terugfietsend naar huis, kwam ik langs de tweede handswinkel. Hé, dacht ik, misschien ... en ja hoor! Voor 6,50 euro had ik een filterkoffie-apparaat ... en daaruit schonk ik zojuist de door mij zo bejubelde kopjes koffie. 

Ik zit nu alleen nog met een volle zak paths voor de allersterkste soort Sensneejoo-bocht. De liefhebber mag hem grateloos meenemen. Misschien iets voor mijn ena oudste zus. Zij komt straks een bakkie doen. Wel een ouderwets lekker bakkie! 

Ik moet alleen nog even vlug een appeltaart bakken.

NIET HET HELE VERHAAL.

Vandaag suist met regelmaat de kwestie Parijs hinderlijk door mijn hoofd. Mijn vriendin Marjolein en ik zouden samen een paar dagen naar Parijs gaan. Mijn vertrouwen in haar heeft een deukje opgelopen, sinds ze een paar weken terug plompverloren onze Parijs-trip cancelde. Enthousiast was ze aan het speuren geweest naar een betaalbare busreis, hotel en excursies voor Parijs. Ze had al het een en ander gevonden en toen ineens 'floep' ...  trok ze de stekker er uit.   

'Je ziet op tegen de reactie van je buren, van je ouders, van je zus, of van je oude vriend Edward. Of, misschien is het wel je eigen wispelturigheid. Het zijn niet alléén die 2,3 of 4 reizen naar Zweden, die er opeens aan zaten te komen. Of die grote rekening, die er ineens was. Er moet meer zijn', denk ik. Neen! Er is meer! Haar verhaal is niet het hele verhaal.

'Zet het uit je hoofd', zegt Marjolein. 

Neen. Ik kan het niet loslaten.

Ik merk dat ik dezer dagen niet zo blij met haar ben. Niet zo'n behoefte heb aan een bakkie samen.

 

Mijn 'ja, lekker', klinkt minder enthousiast dan voorheen, als ze me te eten vraagt.

Als ik iets leuks las, in de krant of in een tijdschrift, iets interessants voor haar, dat knipte ik dat voor haar uit, kon ze 't lezen. Heb ik nu zo'n zin niet in. 

Als ik, heel soms, iets lekkers had gemaakt, gaf ik haar een portie of een stukkie ... maar dat doe ik niet meer zo ... minder of niet. 

De vriendschap  bekoelt wat.

  

  

TWEE HEEL NARE BUREN.

Toch maar niet. Ik ga toch maar niet schrijven over die twee heel nare buren. Ze weten zelf wel hoe vervelend ze zijn. Ook houd ik er niet van om ze aan de schandpaal te nagelen. Zo negatief ben ik nu ook weer niet. Ik benoem hier wat kwesties, die ik als bewoner van dit appartement heb gehad. Of ik nu 'troubles' had met Jantje of Marietje maakt me niet uit. Soms is het iets om gelijk werk van te maken, soms denk ik lamaar zitten ... het zal vanzelf wel overgaan. Soms is er helemaal niks aan te doen.

 Ik houd van Indisch eten. Maar dag en nacht leven in de oriëntaalse geur van bami, nassi goreng, saté, daar heb ik geen zin in dus ik zal vrij snel bij de betreffende buren aan de bel trekken met de vraag of ze een degelijke afzuiger willen aanschaffen.

Een buur, die een hond heeft, die veelvuldig blaft, zal ik aanspreken. Ik luister zelf graag en veel naar muziek. Mijn speakers zet ik nooit te hard. Muziek met veel geblaf er doorheen is ellendig. Het is niet eenvoudig voor hondenbezitters om hun huisdier een toontje lager te laten zingen. Waar een wil is, is een weg. Dus komen we er meestal samen wel uit. Ook wil het nog wel eens gebeuren, dat een hond een plasje doet in de lift. Heel naar. Doch als het baasje de boel snel opruimt, is er niks aan de hand. Alleen gebeurt dat niet altijd. 

Ik ben een paar jaar goed bevriend geweest met een buurman. Om voor mij totaal onduidelijke redenen liet hij mij opeens in de stront zakken. Van de ene dag op de andere bleef hij weg. Niet een typisch buren-probleem, dat geef ik direct toe. Ik kan hier verder weinig aan doen, behalve dan een (dikke) middelvinger naar hem opsteken.

Er zijn ook buren, die een hekel hebben aan asielzoekers en immigranten. Zij stemmen op Wilders of Baudet. Van die buren moet ik niks hebben. Maar ... we leven in een vrij land. In Nederland mag je op de meeste achterlijke partijen gaan stemmen. Dus ... 

Onbekende buren pleuren, in het geniep, krantjes en reclameblaadjes, die ze niet willen, linea recta in de hal van de flat. Ik raap ze dan maar op en gooi ze bij mij thuis in de papierbak.

De meeste van mijn buren zijn netjes opgevoed. Een enkeling helaas niet. Die aso-buur staat in de lift en ziet mij aankomen. Er wordt dan niet even op mij gewacht. Neen, die buur gaat in z'n uppie met lift naar boven.

Een enkele buur verspreidt de roddel over mij, dat ik met iedereen in de flat ruzie heb. Ook tracht hij mij te pesten. Maar ik blijk niet de zwakkeling te zijn voor wie hij mij hield.

Het zijn nogal uiteenlopende kwesties. De ene komt meer voor dan de andere. Door open, eerlijk, relaxed en duidelijk te zijn naar mekaar valt er meestal wel mee te leven. Toch?! 

 

MIJN BUURMANNEN TOP 5 (DE TOP 3)

Gisteren de nrs 5 en 4 gelezen? Hier de top 3. Ik gebruik gefingeerde namen. De lezer, die in de naast omgeving woont zal hem ogenblikkelijk herkennen. Het is aardig om te lezen hoe simpel het is om een top-buurman te worden.

Mijn buurmannen top 3

Nr. 3: Sjon.

Ruim tien jaar geleden kreeg ik, kort na mijn echtscheiding, een huis aangeboden in de Rodaristraat. Ik stond van beneden af naar de flat te kijken. Naar binnen kon ik niet want ik had nog geen sleutel. Toen kwam Sjon naast me staan kijken en vroeg wat ik kwam doen. Awel … Sjon bood me aan met hem mee te lopen om mijn nieuwe huis van dichtbij te bekijken. Ook vertelde hij me dat het fijn wonen was in deze flat. Hij woonde er al jaren met plezier. Hij was de eerste bewoner die ik leerde kennen. Ik woon hier nu ook al vele jaren met plezier. Mede dankzij Sjon. Vaak een (kort) vriendelijk praatje. Een klopje op mijn keukenraam … soms maakt hij me met een bons aan het schrikken. Waar hij dan weer om moet lachen.

 

Nr. 2: Bert.

Bert heeft vanuit zijn ontspannen houding met vrijwel alle buren goed contact. Met de een meer dan met de ander. Gesprekken met hem duren nooit (te) lang.

Bert is een zeer hulpvaardig persoon. Initiatiefrijk ook. Hij was een zeer actieve bewoner ten tijde van de laatste opknapbeurt van de flat.

Tien jaar geleden kwam ik in de flat wonen. Bert was toen de eerste buur die bij me aanbelde, zich voorstelde en zei dat ik bij hem kon aankloppen als er wat was. Grote Klasse. Hij zit ook bij mij op de sportschool. Drie keer per week kom ik hem en zijn sportvrienden tegen. Steevast vraagt hij me of het goed gaat. ‘Het meeste wel’, antwoord ik dan.

 

Nr. 1. Siem.

Ik  leerde deze buurman ongeveer twee jaar geleden kennen. Hij belde bij mij aan met de vraag of ik mijn planten voortaan wat minder enthousiast water wilde geven: zijn balkon liep onder.

Samen met hem  werkte ik, ongeveer een jaar terug, korte tijd heel prettig in de geveltuintjes-groep. 

Siem begon toen ook met het organiseren van gezellige middagen voor bewoners van de flat. In het Stulpje. Dat werd zo’n groot succes dat hij moest stoppen met de geveltuintjes.

Morgen: Twee heel nare buren. 

MIJN BUURMANNEN TOP 5. (DE NUMMERS 4 EN 5)

 

Na de buurvrouwen top vijf is hier de buurmannen top vijf. Ik ga gefingeerde namen gebruiken. De lezer die in de naast omgeving woont zal hem ogenblikkelijk herkennen. Voor de overigen is het aardig om te lezen hoe top een buurman kan zijn.

Nummer 5: Theo.

Deze buurman kom ik verreweg het meest tegen … in de berging. Hij staat daar dan de boel  op te ruimen. Of zijn fietsje te prepareren voor een fietstocht van een paar uur. Theo praat vanuit zijn berging  zo nu en dan over politiek en religie. Ook zijn zware werk in het verleden als bouwvakker komt zo af en toe ter sprake. Zelf zeg ik niet eens zo gek veel tegen hem. Ik weet, dat hij bar weinig hoort van wat ik zeg.

Heel zorgvuldig was Theo in de coronatijd. Nooit zou hij bij anderen in de lift stappen. Hij was als de dood, om ze te besmetten.

Elke vrijdag wenst hij me in de loop van die dag een ‘Prettig weekend’ toe. Dit, terwijl  het voor mij, al vijftien jaar lang, alle dagen weekend is. Maar het is, zeer zeker, heel erg  goed bedoeld van Theo.

 

Nummer 4: Harrie.

Ik  woon  hier nu tien jaar. Op de eerste zondag van het eerste jaar dat ik hier kwam wonen, ging ik naar een wedstrijd van de voetbalclub Sparta kijken. Sparta-petje op, Sparta sjaaltje om.  Geheel toevallig liep ik in de hal Harrie tegen het lijf. Harrie, de kleine man met de vrolijke krulsnor. Hij begon gelijk de Sparta-mars te zingen. We maakten een praatje over de volgens ons, beste club van Rotterdam.  Hij wenste mij en Sparta veel succes  die dag. Het grappige was, dat het, elke keer als we elkaar tegen kwamen, over Sparta ging. En altijd vrolijk en positief. Tot op de dag van vandaag. 

Sinds kort is Harrie weduwnaar.  Hij mist zijn vrouw. Maar zijn blijmoedigheid overheerst. Een paar weken, na dat overlijden vroeg hij me op de koffie. Later gingen we over en weer bij elkaar een bakkie doen. Zo leerden we elkaar wat beter kennen. Zó goed zelfs, dat we samen, bij Harrie thuis, naar  Feyenoord – AC Milan gingen zitten kijken.  Deze fervente Sparta-pieten zaten, schandalig,  zelfs te juichen toen  Feyenoord scoorde.

 

Morgen de top drie.

TRAMHAUS.

 

Ik werd vanmorgen gebeld door Ralf, mijn jongste zoon. Hij wilde weten of ik vanavond iets te doen had. Ik had niks. Hij had een kaartje over voor een concert van de Rotterdamse band Tramhaus. Hij had in totaal 7 vrijkaartjes gekregen. Van de andere vijf tickets gingen er vier naar Ralfs voormalige band Face Tomorrow en een naar zijn broer Freek.

Ik was blij. Want ik ben fan. Deze Rotterdamse band, drie jongens (een zanger, drummer en gitarist) en twee meisjes (twee gitaristen) veroveren sinds 2020 Nederland . Europa gaat er zo langzamerhand ook aan geloven.

Het optreden van  vanavond was in de nog niet zo bekende Rotterdamse poptempel Annabel in de Schiestraat vlakbij Centraal. Het was vele malen uitverkocht. In oktober vorig jaar al! Lezers die hun wenkbrauwen fronsen en denken ‘waar heeft dat nu weer voor nodig?’Tramhaus? Die raad ik aan om op You Tube of Spotify eens wat van deze band te gaan beluisteren. Natuurlijk, je moet het even de kans geven. Het is, ik  noem het maar punk-rock. Het komt hard aan. Begin eens te luisteren naar hun ep ‘Rotterdam’. Daar staan vier nummers op. Die nummers zijn exemplarisch voor hun aanpak. Staat het je tegen? Gooi het kind niet gelijk met het badwater weg, probeer :’Ffleur Hari’ eens en dan nog weer eens wat anders. Je gaat het op den duur of meteen leuk vinden.

Het concert werd bezocht door voornamelijk blanke mannen en vrouwen van jong tot oud. Mijn verwachting was dat ik daar als oude knar, ondanks mijn hoofddoekje,  uit de toon zou vallen. Maar dat was dus beslist niet zo. Ik schat dat zeker 20% van de aanwezigen boven de vijftig was. Veel oude punkers waarschijnlijk.

Het optreden duurde ruim een uur. De sfeer zat er al snel in met geraffineerde meeslepende gitaarpartijen en harde resolute percussie. Alleen kijken en luisteren was niet mogelijk. Onwillekeurig kwam het publiek in beweging. De band bracht meesterlijke chill-out composities als opening, die tegen keiharde punk-rock kanonnades aan knalt.

Deze band is niet van de meezingers. Daar bleven  we dus van verschoond. Tramhaus heeft me vanavond meer dan een uur echt verwend!        

 

IN 'T TEILTJE.

Ik heb een grote pan met water op het gas gezet.  Voor straks. In het teiltje, ons luxueuze zinken ligbad van een meter bij zestig centimeter.  Elke  vrijdag avond stopt ma ons in bad. Voor het slapen gaan. In de sociale woningbouw anno 1950 zijn begrippen als douche en badkamer nog ongehoord. Voor een gròte wasbeurt waren daar speciaal de buurtbadhuizen voor.

Het teiltje wordt midden in het iele keukentje gezet tussen het aanrecht en de keukenkast. Dan wordt er een laagje koud water in gegoten, Daar bovenop een paar pannen kokend heet water. Nog wat koud water toevoegen tot het lekker is om in te zitten. Ma stelt met het puntje van haar ellenboog de juiste temperatuur vast.  Ze zeept ons met een washandje in.

 Zusje Anneke, de jongste, gaat als eerste. Ze is drie. Het water is dan nog lekker warm. Anneke boft altijd. Mijn andere twee zusjes die waren toen zeven en acht. Die wilden samen in dat teiltje. Het werd altijd een plensboel. Net als altijd en overal zaten ze elkaar in dat teiltje te zieken. Met een waterballet als gevolg. En boze buren.

Ik ben de oudste. Ben nu pas aan de beurt. Lauw water. Ik zet nog een pan water op. Ma had haar handen vol aan het droogzwieren van de gezusters.

Ik ben al in mijn blootje. Krijg het een beetje koud. Pak mijn pan met kokend water. Iets te  schichtig. Hij dreigt uit mijn handen te vallen en in plaats van dat ik hem laat vallen wil ik hem opvangen. Lekker snugger. Had hem beter kunnen laten vallen. Dat ziedende water stroomde over mijn handen.

Het was 1958. Van een brandwondencentrum had nog nooit iemand gehoord.  Wat had ik toen zoiets nodig! Goeie dokters. Aan allebei mijn handen hingen de vellen erbij.  De artsen wisten niks beters te verzinnen dan me drie keer per dag met m’n handen in een koudwater badje te laten zitten. Koud water???  Gewoon koud kraanwater temperatuur. Kouder bestond niet bij ons thuis. Een koelkast was er niet. Niks van luxe. Mijn moeder moest mijn handen met brandzalf, een soort vaseline, insmeren. Wat een zalf was dat, zeg! De brandwonden werden zo weer in de fik gezet. Gruwelijk. Ellenlang duurde het. Hoe lang ben ik vergeten. Helemaal niks kon ik met mijn handen.

Later bleek ik super-onhandig te zijn. Ook nu nog. Lang tijd dacht ik dat dat door het kokende water kwam.

Ik weet nu dat het gewoon in mijn genen zit. Dat dan weer wel.