TEGEN ELKAAR OPEN ....

De huidige godvergeten hitte brengt ook verrassingen en gezelligheid met zich. Ik laat mijn voordeur openstaan tegenover mijn ook openstaande balcondeur. Dat geeft soms een aangenaam, licht verkoelend windje. Ik ben de eerste bewoner op de galerij. Alle buurtjes moeten langs mij heen. Ik vind dat geen probleem. Sommigen wel. Aicha de Marokkaanse buurvouw is een beetje wantrouwig over mijn goed bedoelde complimentjes over haar hoofddoekjes.  Zoals altijd begint Gülsum (Afghanistan)meteen te ouwezeuren over wanneer ik nou eens bij haar op de koffie kom. Zoals altijd antwoord ik  haar ‘volgende week’.

Opeens stijgt  een hels kabaal op van de straat. Drie roeken en twee meeuwen zijn verwikkeld in een gevecht om het stoffelijk overschot van een rat. Ze zijn zo aan schreeuwen en vechten dat geen van die vijf vogels toekomt een sappig stukje rattenlijk.

Er hangt de laatste dagen een gore rioollucht in de straat. Komt ook door die droogte/hitte. Bettie stormt de galerij op. Ze was net bij Jo, die vroeg haar zoon doodleuk om haar ramen binnen en buiten te zemen. Nog wel met dit weer, 33 graden. Dat kan je toch niet maken. Het kostte me echt moeite mijn mond dicht te houden. Kan je dat begrijpen, Jee?. Ik begrijp altijd alles. Zeker van Bettie.

Ik moet nu echt even weg van de galerij naar de supermarkt. Voor Spa Rood en zalm (vette vis tegen de cholestorol). Bier moet ik niet meer hebben. Daar word ik alleen maar gek van.

Halverwege de route naar de super word ik 'altijd' bedreigd door een kreisende kutmeeuw. Die vogel vliegt gillend boven me en laat zich zo af en toe als een havik  vallen. Vlak boven mijn hoofd lanceert hij zich weer naar boven. Soms krijg ik ook nog een flats vogelstront voor m’n  voeten. Altijd doet ie meeuw dit  op de heenweg naar de super. Op de terugweg hoor of zie ik die kreis-schijterd niet.

Ik kan dan met een gerust hart bramen gaan plukken van de struiken aan de overkant van onze flat. Struiken vol met vurrukkullukke bramen.

De buurvouw waarschuwde me dat ik niet de te laag hangende bramen moest opeten omdat daar vossen overheen gepiest zouden hebben. Nou, ik heb de proef op  som genomen en een handje laag hangende  bramen geplukt.

Ik ga gauw weer in dat lekkere windje op de galerij zitten. Die bramen oppeuzelen. Ze smaken net een stukje zachter en zoeter dan die hoger hangende bramen. Met vossensaus dus, zeg maar. Nu afwachten of ze goed binnen te houden zijn.

AFSCHEID VAN HANS

Vanmiddag heb ik afscheid genomen van Hans Ouwerling. Zijn stoffelijk overschot was naar het crematorium gebracht in Capelle aan den IJssel-Schollevaar. 

Hans werd circa dertien jaar geleden mijn buurman. Toen was ik nog getrouwd met Winny. Hij was een positief ingestelde, behulpzame man. Zijn (eigen) woorden op zijn rouwkaart zijn veelzeggend:

 

Maak je over mij maar geen zorgen,

ik kom wel waar ik zijn moet

Ik heb een goed leven gehad.

Toen Winny en ik, tien jaar geleden uit elkaar gingen, bood hij me zijn hulp aan.  Hij heeft me heel Rotterdam en omstreken in zijn grote auto rond gereden, zodat ik alle spulletjes en apparatuur kon aanschaffen, die ik nodig had om op mezelf te gaan wonen. Ook bij de feitelijke verhuizing van mijn spulletjes, van het Oude Noorden naar Prinsenland heeft hij me fantastisch geholpen. Daar ben ik hem tot op de dag van vandaag nog dankbaar voor.

't Klinkt misschien vreemd als ik dat zo opschrijf maar ik waardeer het oprecht, dat hij goeie maatjes is geworden met Winny. Ze kookten regelmatig voor elkaar of ze aten samen thuis of buitenshuis. 

 Hans was toen hij dertien jaar geleden mijn buurman werd, al niet in optimale conditie. Last van zijn hart, longen en slokdarm. In de jaren daarna is zijn lichamelijke gesteldheid er niet op vooruit gegaan. 

Toen ik 29 november jl. mijn 75e verjaardag vierde was hij een van de genodigden. Helaas moest hij afzeggen. Hij zag te veel op tegen de loopafstand tussen de parkeergrage en de locatie van mijn feestje. Hij is daarna alleen maar verder achteruit gegaan.

Ik heb niet zitten tellen, vanmiddag in het crematorium, maar ik schat dat er zeker 100 mensen waren en dat is héél veel voor een man van 80 jaar.  Winny en nog een paar mensen die bij hem op het trappenhuis woonden waren  erbij. Zijn (stief-)kinderen hebben gesproken. Zij waren open, eerlijk over Hans'  mooie en minder mooie kanten.

Volgens zijn buren, die ik even sprak, heeft Hans het op laatst van zijn leven zwaar gehad maar ze waren het er unaniem over eens dat hij niet 'ondragelijk' had geleden.

Ik weet donders goed dat ik het niet voor het zeggen heb maar laat mij maar in mijn slààp heengaan. Vredig!