DEFEND HOLLAND

Blijf van onze democratie af.

Waar er in Nederland op democratische wijze voor gekozen is, om op een of meerdere lokaties asielzoekers onder te brengen komen mensen in het geweer. Ondanks dat het besluit dus al democratisch is genomen komt er toch nog actie in de stad of het dorp: of het aantal asielzoekers is te groot of de groep bevat teveel (jonge) mannen of het azc ligt op een ongewenste plek. Een flink deel, verreweg het grootste deel van de bewoners van zo'n stad  respecteert de democratie. Een klein aantal doet dat niet en wordt gesteund door vooraanstaande voetbalhooligans en een groep stoere mannen en een enkele vrouw, gecharterd uit alle uithoeken van het land ... zelfs uit het buitenland! 

Deze groep opereert onder de namen Defend Netherlands, Defend United, of Defend Holland. Het betreft hier overkoepelende termen voor tientallen extreemrechtse en radicale actiegroepen. De beweging is dus met name actief rondom gewelddadige demonstraties tegen asielzoekerscentra (azc's) en ze proberen lokale politieke besluitvorming te intimideren. Geweld wordt niet geschuwd door die groeperingen: brandstichting, vernielen van gebouwen en intimideren van de politie. 

Er zijn arrestaties verricht (veel te weinig). De mensen die zich op een gewelddadige wijze tegen onze democratie keren, verdienen een veel langere gevangenisstraf dan normaal.

Er is helemaal geen migratieprobleem!

Trouwens: van alle migranten is slechts 14% asielzoeker, 86% dus niet! Er is helemaal geen migratieprobleem. Dus waar maken die knokploegen van Defend  Holland zich druk om? Nergens om, die komen alleen om te rellen. 

Het merendeel van de migranten wordt in Nederland verwelkomd door onze werkgevers, die hard arbeidsmigranten nodig hebben, omdat veel Nederlanders bepaalde werkzaamheden niet meer willen of kunnen uitvoeren.

Een positieve noot

Wie denkt dat het asielvraagstuk onoplosbaar is moet eens gaan kijken in Oss, bij Thuis in Oss. een opvangplek waar maar liefst 500 vluchtelingen in een fris gebouw worden opgevangen. Er zijn geen hoge muren of hekken; iedereen kan naar binnen lopen en een kijkje nemen. De bewoners blijven de hele procedure op de zelfde plek wonen, hebben inspraak via een bewonersraad, en voelen zich thuis. Omwonenden geven taalles en breien mutsen met de vluchtelingen. Het aanvankelijke verzet verdween als sneeuw voor de zon.

Weinig opvanglocaties zullen zo goed zijn als die in Oss. Maar de beeldvorming over asiel wordt helaas bepaald door kwaad-willenden. Mensen die nog nooit een stap in een azc gezet hebben en dat ook niet van plan zijn.

met dank aan Sander Schimmelpenninck

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

LACHEN.

Het is nu de derde keer dat ik erover begin. Mijn tranen (tot twee keer toe) onder de film ‘A complete unknown’ over Bob Dylan. Wat beroerde me? Opborrelende emoties in de jaren 60 over: vrienden maken en verliezen, een ingrijpende verhuizing, de beklemming van het arbeiderskind op de kakkersschool, de verliefdheden, de tiener die graag als Dylan wilde zijn, hem wilde begrijpen.

En dan kom ik niet ineens meer bij van het lachen.

Een negentigjarige man, ergens in België, heeft twee mede bewoners van zijn bejaardenhuis doodgestoken en er één levensgevaarlijk verwond. Alle drie de betrokkenen zijn in de 90.

De dader is een bekende van de politie. Vier jaar geleden sloeg hij zijn ex-vrouw, met wie hij 66 jaar getrouwd was, dood met een hamer. Hij leed toen al aan een vorm van dementie.

Ik schaam mij diep. Nadat ik dat bericht hoorde, moest ik heel hard lachen. Ik zag de wrevel van die man hoe langer het huwelijk duurde toenemen. Uiteindelijk leidde dat tot de fatale hamerslagen op het hoofd van zijn ex. Pijn in mijn buik van het lachen! Waarom? Het is toch iets vreselijk gewelddadigs. Tsja, ik zag die hele scene, die eindigt met die ‘hamer-moord’ heel hilarisch uitgevoerd worden als deel van een satirisch tv-programma.

Ik ben tientallen jaren getrouwd geweest. Dat huwelijk liep spaak. Ik moet er toch niet aan denken dat ik zo vernietigend zou willen uithalen naar mijn ex als die Belgische meneer deed met zijn ex. Vooralsnog heb ik geen diagnose ‘dementie’. Desalniettemin besef ik terdege, dat ik dàn onverhoopt in een geestestoestand kan raken waarin ik een gevaar wordt voor mezelf èn ... voor anderen. 

Er is natuurlijk niks lolligs aan die moordpartij in België. ’t Is waanzinnig  bizar en diep, diep tragisch dat ik er zo om moest lachen. 

Die 90 jarige man mocht van Justitie nooit meer terug naar zijn oude woonsituatie. Helaas: er was nergens anders plek. Hij moest terug naar de plek des onheils. Ze moesten daar wel een oogje in het zeil houden. Dat is dus niet helemaal gelukt. 

SERIE 'OMA & OPA' DEEL 30. INGEKINKELDE RUITEN.

 

Serie ‘Oma en Opa’

Deel 30: Ingekinkelde ruiten.

Voorgaande delen van de serie ‘OPA & OMA’ nog eens lezen? Dat kan! Deze serie wordt ook gepubliceerd op mijn blog: ‘stukkiejee.blogspot.com’.  Daar kan de serie ‘Opa & Oma’ vanaf deel 1 nog eens gelezen worden.

Door daar op de knop ‘oudere blogs’ rechtsonder te drukken krijg je telkens meer voorgaande afleveringen van de serie te zien.

Ook eerder ‘werk’ van mij kan je daar lezen. Met de knop ‘homepage’ kom je dan weer terug bij het meest recente verhaal

 

Deel 30: Ingekinkelde ruiten.

Wat voorafging.

Maria is zwanger na verkracht te zijn. Ze baart Kareltje. Dan gaat ze bij een rijke familie (in ’t Hout) wonen en werken. De familie is goed voor haar. Ze wordt verliefd op meneer in ‘t Hout … tegelijk raakt ze ook in verwarring ...

Ene Joop Kikkerd komt drukwerk afleveren. Mevrouw in ’t Hout houdt Kareltje bezig. Dat lijkt Maria te ontroeren … maar het is schúldgevoel, dat haar beroert. In een nare droom worden haar gevoelens ‘duivels’ vergoeilijkt.

Kareltje brult iedereen wakker; hij is niet in zijn ledikantje. Maria slaapt nog diep. Meneer in ’t Hout is het zat: ’Dit moet afgelopen zijn.’  Maria’s liefde voor die man is gelijk over.

Joop brengt Maria met de auto haar moeder in Den Bosch.  Er wordt geroddeld over Joopr hij zou een pedo zijn. Maria is sceptisch. Onderweg naar Den Bosch praten ze erover. Joop raakt een beetje van slag. Hij kent de roddel. Twee gassies hebben leugens opgehangen. De politie was al bij Joop maar ze kunnen niks bewijzen.

Maria’s moeder herinnert zich raadselachtige verplaatsingen van dieren bij haar thuis, net zoals nu met Kareltje gebeurt. En steeds is Maria in de buurt. Maria onthult Joop dat haar verkrachter tevens de vader van Kareltje  is. Zou er een verband zijn tussen de verkrachting en de ‘verplaatsingen’? 

Kareltje ligt alwèèr niet in zijn bedje. Maria heeft, doordat hij door haar verkrachter verwekt is, wisselende gevoelens voor haar zoontje.

Maria gaat naar haar huisarts voor slaapwandelen. Ze krijgt medicijnen en  een verwijsbriefje voor de psychiater. Maria reageert goed op de medicatie. Ze wordt energieker, wil ‘haar vleugels’ uitslaan. Haar droom: samen met een leuke man in een klein huisje.

Joop wordt door twee mannen in elkaar geslagen.  Buurman Klaas weet dat de gebroeders van Ooijen Joop mishandeld hebben. ‘Een volgende keer ga je er aan, viezerik’, roepen ze Joop na. Klaas, sjouwt hem naar zijn huis. Joop likt zijn wonden en steekt de hand in eigen boezem. Hij is aangeklaagd voor seksueel grensoverschrijdend gedrag. Ook de misbruikte  kinderen hebben voor de rechtbank hun zegje gezegd ... getuigen mogen echter ze niet. Klaas was wèl getuige van het afrossen van Joop.

Joop wordt vrijgesproken. Ten onrechte. Dat weet hij. Zijn gedachten schieten alle kanten op. Één ding is zeker: Maria vertrouwt hem. Inmiddels lijkt haar woonwens  verwezenlijkt te worden.

In de poffertjeskraamlaat het trio zich de poffertjes goed smaken. Joop doet Maria daar een aanzoek om te gaan samenwonen.

Er moet nogal wat opgeknapt worden in het kleine huisje van Joop en Maria. Ze krijgen veel hulp. Maria zorgt goed voor de ‘inwendige mens’. Tè goed volgens Joop.

Maria raakt ondanks haar afkeer van Joops avances zwanger van hem. Haar tweede … hun eerste.

De trouwdag is voornamelijk gezellig. Dissonanten zijn de afwezigheid van Joop ’s vader en de trieste aanwezigheid van zijn moeder. Ook wordt Joop nog herinnerd aan die rechtszaak.  De kinderen van oom Bert dollen met Joop. De familie van Joop lijkt niet zo happy met dit huwelijk.

30. Ingekinkelde ruiten.

Zo gewelddadig als die avond, dat Joop vòòr zijn huis in elkaar werd geslagen, zijn de van Ooijens niet meer geweest. Ze stonden daar dan wel stoer te doen destijds bij zijn trouwen, met dat spandoek: ‘Joop, we krijgen je nog wel’ maar dat deed Joop niks. Ze hadden een flinke tijd vastgezeten, die van Ooijens. Joop wist zeker dat ze hun vingers geen tweede keer aan hem zouden branden.

Waar ze blijkbaar wel wat in zien, is stenen door de ruiten gooien bij Joop. Meestal een uurtje nadat Joop en Maria naar bed waren. De van Ooijens handelen snel: ze gooien een paar stenen door de ruiten en nemen daarna razendsnel de benen. Ze betrappen is haast niet mogelijk. Er is dus nooit een getuige. Die kapotte ruiten waren heel vervelend. Ze werden uit hun eerste slaap gewekt. Heel zuur was het ook dat Kareltje door het lawaai helemaal uit zijn doen was. Het eerste uur slaapt hij dan zeker niet meer. Als die ruiten zo’n tien keer zijn ingegooid, vindt Joop een kennis bereid, om in zijn huis te posten. De eerste avond blijft het rustig, de tweede avond ook maar de derde avond is het raak. De kennis van Joop heeft de gebroeders van Ooijen ‘op heterdaad betrapt’ van het ingooien van de ruiten. Een flinke boete zullen ze krijgen, tevens zullen ze een fikse schadevergoeding moeten neertellen voor de hele serie ingegooide ruiten.

Nadien hoorden Joop en Maria nooit meer van de actiegroep ‘Joop, wij krijgen je nog wel.’ Ze komen de van Ooijens nog wel eens tegen. Die twee zijn altijd samen, het lijkt wel of ze bang zijn om alleen over straat te gaan. Opzichtig kijken ze een andere kant op als ze Joop, Maria en hun kind tegenkomen. Joop zoekt beslist geen heibel met die jongens. Hij kan het ook weer niet laten om dan even, heel erg hard, nergens om te lachen  … alleen om die van Ooijens een beetje te jennen.

Maria maakt met grote verwondering kennis met Joops oom Bert. Maria omschrijft hem als een wanhopige zuurpruim. Hoe kunnen kinderen met zo’n zure vader, zo’n gelukkige uitstraling hebben. Het moet de moeder zijn, die via haar genen haar blijmoedigheid moet hebben doorgegeven. Maar Tante Aal, zonder enige overdrijving ‘het zonnetje in huis’, was  vier jaar geleden, ten gevolge van complicaties bij de (vroegtijdige) geboorte van Harm, overleden. Sindsdien verbittert oom Bert zienderoog. Hij staat dan van het ene op het andere moment vrijwel overal alleen voor. Via de katholieke kerk kan hij bij gods gratie, vier uurtjes hulp per week krijgen.  Deze hulp doet wekelijks de was, op voorwaarde, dat die was door oom Bert opgehangen, gestreken, opgevouwen en opgeborgen wordt. Oom Bert gaat daarmee accoord. Verder is die hulp, Anna,  jammer genoeg iemand, die je voor je verdriet nog niet in huis wil hebben. Als het Anna tegenzit, scheldt ze gerust, zo katholiek als is, de Here Jezus van het kruis.  Maar beter iets dan niets, moet oom Bert gedacht hebben.  Nicht Doortje, zijn oudste dochter, neemt naarmate ze wat ouder wordt, steeds meer werk uit handen van haar vader.  Het mag helaas niet baten; oom Bert wordt er niet vrolijker op. 

 

Morgen: Deel 31. Dood geboren.

FIJNE GOZER.

 Ik lees in de krant:

‘De 27 jarige R. van S. is veroordeeld tot vier jaar cel, voor een gewelddadige roofoverval op 23 mei jl. in een woning in Rotterdam Hoogvliet. Van de bewoners werd de 83-jarige man zwaar letsel toegebracht;  zijn 85 jarige echtgenote werd in geknevelde toestand in de woning achtergelaten. Bij deze brute roofoverval werd  7,50 euro buit gemaakt.’

‘Wat een hufter,’ denk ik, ’zo veel ellende aanrichten  voor  7,50 euro’. Mijn buurvrouw vertelt me, dat die laffe daad door Robert is gepleegd, R. van S. dat is Rob ...bij ons uit de buurt.

Hoe kan zo’n leuke vent zoiets flikken? Onbegrijpelijk. Op klaarlichte dag berooft hij weerloze oudjes van zo’n lullig bedrag.

Of ik ben naïef ... of het komt, omdat ik hier nog niet zo lang woon ... of beide …  maar ik vind hem wel een gezellige gozer … we praten wel zo eens over de buurt …hij vindt de buurt achteruitgaan met al die buitenlanders. We hebben het over zijn hond, over zijn werk (hij is kunstenaar), over Feyenoord enzovoorts ... maar nu pas, krijg ik ook wat te horen over de duistere kant van Rob. ’t Is ècht geen brave. Mijn buurvrouw licht het deksel van de beerput: berovingen, inbraken, zakkenrollerij… en als hijzelf in het nauw wordt gedreven, stuurt  hij zijn pitbull, op zijn belagers af. Hij heeft er ook al een paar taakstraffen op zitten. De spanning zou hij niet kunnen missen … want voor het geld hoeft hij niet te doen. Hier staat Rob, behalve als ‘een moederkindje’  alleen bekend als de fijngevoelige artiest: hij schildert en tekent. In zijn atelier en zijn galerie manifesteert hij zich als de aimabele, sociale kunstenaar, die leuk kan vertellen over zijn werk … ook aan groepen kinderen.  Hij doet het goed en sinds een jaar of drie vindt zijn werk, vooral zijn tekeningen, gretig aftrek, vooralsnog alleen in Nederland.

Zijn politieke voorkeur steekt hij niet onder stoelen of banken: de PVV van Wilders. Dat valt  me dan van hem tegen. Hij heeft het niet op moslims. Hij vindt die ‘geitenneukers’, zoals hij ze noemt, te opdringerig: ‘Ze dwingen ons, hùn cultuur over te nemen en dat vind ik te ver gaan,’ heb ik hem wel eens  horen zeggen. Hij heeft er  geen bezwaar tegen dat moslims geen varkensvlees eten of dat  hun vrouwen alleen met een hoofddoekje de straat op mogen: ‘dat moeten ze zelf weten maar ze moeten ons, Nederlanders, die kant niet op dwingen. En dat doen ze nu juist wel!’ vindt hij.

Op één punt is Rob het helemaal met moslims eens: ‘homo’s’ … net als moslims moet ook hij niks van homo’s weten. ‘Strontneukers’, zo noemt Rob  homo’s. Diezelfde buurvrouw weet ook dat ie soms aan het ‘poten rammen’ mee doet. In het Kralingse Bos. Homo’s worden daar op de zogenaamde afwerkplek neergeknuppeld door een groep rammers. Ook zijn pitbull laat hij daaraan meedoen. Bruut!

Raar maar waar: voor ma van S. is Robert van S. de liefste jongen van de hele wereld.