BAAT HET NIET DAN ...

M’n huisarts is een jonge, vriendelijke gozert. Een beginner, maar dat klinkt erreger dan dat ’t is. Hij is wat verlege, maar wel eerlijk; as hij iets nie weet, dan zegtie dat gewoon. Ik heb nou bijvoorbeeld een rood, ovaal achtig eczeemplekkie op m’n kuit legge. Omdat ze ’t daar zo teringdruk hebbe, maak ik ’t ze makkelijk: ik maakt een foto en die scant ik naar die praktijk.

Nadat hij daar een paar dage naar heb kenne kijke, zegtie doodleuk: „Het spijt me oprecht, maar ik kan de aard van deze aandoening niet direct vaststellen.” Hij is dan wel weer zo eigenwijs dattie geen receppie uitschrijft. „Smeert u er maar een beetje babyzalf op,” zegtie, „baat het niet, dan schaadt het niet.”

Halleeloeja dokter! Je denkt toch zeker nie dat deze ouwe hap babyzalf in huis heb legge? M’n huisarts zelf zal ’t wel hebbe staan. Hij zou best es vader kenne weze… al heb ik ook wel es gedacht datie ‘van de verkeerde kant’ was. Maar ja, dan kenne ze tegenwoordig ook gewoon vader weze, toch? Voor m’n eczeem heb ik toch maar ff zo’n potje Zwitsal gekocht. Helpt geen ene reet; die plek wordt alleen maar groter.

Ik heb gordelroos gehad en dat hadtie prima gezien. Ik ging kapot van de pijn, maar hij schreef me goeie pillen voor. M’n ore moeste laatst uitgespote worde, maar dat doet de huisarts tegewoordig nie zelf meer. Hebbe ze geen tijd voor, wordt aan de assistente overgelate.

Nou heb ik iets waar ik echt geen foto van ken make. Hemel en aarde hebt ik moete bewege bij die assistente om op ’t spreekuur te magge kome. ’t Is een wratje tusse m’n tene en elke stap die ik zet doet zeer. Ik heb zo’n stift bij ’t Kruidvat gehaald, maar dat spul doet niks. Drie weke moest ik wachte voor ik om half vier mog komme. ’t Zal me trouwens niks verbaze as hij geen raad weet met dat wratje.

Ik bent om kwart over drie de enige in de wachkamer, maar in de spreekkamer wordt vrolijk gelache. ’t Duurt maar en ’t duurt maar. As de huisarts me eindelijk binneroep, komt er een zwaar opgemaakte dame in een feestjurk naar buiten. Ik had er vergif op durve inneme dat er net twee manne in die spreekkamer zate te lulle. 

Iets te uitbundig wenst ze de dokter een zéér aangename voortzetting van de dag.

’t Is vier uur. De dokter is een half uur uitgelope, terwijl ik hier al drie kwartier zit wortel te schiete. 

„Voor dit euvel verwijs ik u toch liever door naar de dermatoloog,” zegt Bart. Voor dat kleine kutwratje krijgt ik dus gewoon een briefie voor de huidarts.

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

    

FIJNE GOZER.

 Ik lees in de krant:

‘De 27 jarige R. van S. is veroordeeld tot vier jaar cel, voor een gewelddadige roofoverval op 23 mei jl. in een woning in Rotterdam Hoogvliet. Van de bewoners werd de 83-jarige man zwaar letsel toegebracht;  zijn 85 jarige echtgenote werd in geknevelde toestand in de woning achtergelaten. Bij deze brute roofoverval werd  7,50 euro buit gemaakt.’

‘Wat een hufter,’ denk ik, ’zo veel ellende aanrichten  voor  7,50 euro’. Mijn buurvrouw vertelt me, dat die laffe daad door Robert is gepleegd, R. van S. dat is Rob ...bij ons uit de buurt.

Hoe kan zo’n leuke vent zoiets flikken? Onbegrijpelijk. Op klaarlichte dag berooft hij weerloze oudjes van zo’n lullig bedrag.

Of ik ben naïef ... of het komt, omdat ik hier nog niet zo lang woon ... of beide …  maar ik vind hem wel een gezellige gozer … we praten wel zo eens over de buurt …hij vindt de buurt achteruitgaan met al die buitenlanders. We hebben het over zijn hond, over zijn werk (hij is kunstenaar), over Feyenoord enzovoorts ... maar nu pas, krijg ik ook wat te horen over de duistere kant van Rob. ’t Is ècht geen brave. Mijn buurvrouw licht het deksel van de beerput: berovingen, inbraken, zakkenrollerij… en als hijzelf in het nauw wordt gedreven, stuurt  hij zijn pitbull, op zijn belagers af. Hij heeft er ook al een paar taakstraffen op zitten. De spanning zou hij niet kunnen missen … want voor het geld hoeft hij niet te doen. Hier staat Rob, behalve als ‘een moederkindje’  alleen bekend als de fijngevoelige artiest: hij schildert en tekent. In zijn atelier en zijn galerie manifesteert hij zich als de aimabele, sociale kunstenaar, die leuk kan vertellen over zijn werk … ook aan groepen kinderen.  Hij doet het goed en sinds een jaar of drie vindt zijn werk, vooral zijn tekeningen, gretig aftrek, vooralsnog alleen in Nederland.

Zijn politieke voorkeur steekt hij niet onder stoelen of banken: de PVV van Wilders. Dat valt  me dan van hem tegen. Hij heeft het niet op moslims. Hij vindt die ‘geitenneukers’, zoals hij ze noemt, te opdringerig: ‘Ze dwingen ons, hùn cultuur over te nemen en dat vind ik te ver gaan,’ heb ik hem wel eens  horen zeggen. Hij heeft er  geen bezwaar tegen dat moslims geen varkensvlees eten of dat  hun vrouwen alleen met een hoofddoekje de straat op mogen: ‘dat moeten ze zelf weten maar ze moeten ons, Nederlanders, die kant niet op dwingen. En dat doen ze nu juist wel!’ vindt hij.

Op één punt is Rob het helemaal met moslims eens: ‘homo’s’ … net als moslims moet ook hij niks van homo’s weten. ‘Strontneukers’, zo noemt Rob  homo’s. Diezelfde buurvrouw weet ook dat ie soms aan het ‘poten rammen’ mee doet. In het Kralingse Bos. Homo’s worden daar op de zogenaamde afwerkplek neergeknuppeld door een groep rammers. Ook zijn pitbull laat hij daaraan meedoen. Bruut!

Raar maar waar: voor ma van S. is Robert van S. de liefste jongen van de hele wereld.