TALKING HEADS TRIBUTE.

In de ‘poptempel’ Capsloc van Capelle aan den IJssel, werd gisteravond onder voor Capsloc grote belangstelling (uitverkocht!!) de film  ‘Stop Making Sense’ van de Talking Heads door een grandioze tribute-band: Blanko and Friends  nagespeeld.

 Capsloc is deze avond  geheel gevuld met (dikke) zestigers. Niet qua omvang dik bedoel ik, maar qua leeftijd. Desalniettemin droop het enthousiasme van dit publiek af. Ze krijgen voor de toegangsprijs van 20 euro, meer dan waar voor hun geld. 

Deze avond wordt ‘Stop Making Sense’ voor de tiende en laatste keer in zijn geheel door Blanko and Friends gecoverd. Ik ben totaal onbekend met het werk van de Talking Heads. Mijn aangenomen zus M. daarentegen kent ze wel. Zij heeft mij nieuwgierig gemaakt en ik moet zeggen vanaf het eerste gezongen woord tot en met de laatste muzieknoot, ruim twee uur later, heb ik me geen moment verveeld. Sterker: ik heb met volle teugen genoten.

Deze tribute band is een project van Jan de Witte, voormalig gitarist van de 3JS). Het is een 10-koppige band (Jan de Witte samen met een 9-koppige begeleidingsband), die Stop Making Sense integraal en tot in de kleinste details gecoverd op de Nederlandse bühnes neerzet. De tournee begon rond het 40-jarig jubileum van de film in 2023 en werd wegens enorm succes verlengd met reprises in de Nederlandse theaters.

Zanger Jan de Witte is voor mij de absolute ster van de avond. Zonder de anderen, die ook keigoed waren maar iets te kort te willen doen. De Witte is gewoon van de buiten categorie. Zijn gelaagde stem, zijn verfijnde mimiek, zijn gewiekste gebaren, miniem en grotesk, zijn hele (bijna alom) aanwezigheid op het podium …  het straalt allemaal, klasse, plezier uit en bewondering voor de bedenker van dat al: David Byrne. …….

Net als David Byrne, in 1983, loopt Jan de Witte vanavond bij ‘Psycho Killer’, het eerste nummer van ‘Stop Making Sense’ in zijn eentje het lege podium op met een akoestische gitaar en een draagbare cassetterecorder, waarmee hij de beroemde drumbeat start. Pas bij de volgende nummers komen de andere bandleden er één voor één bij.

Tijdens het nummer ‘Girlfiend is better’ draagt Jan de Witte een gigantisch kostuum. David Byrne had zich door het Japans Theater laten beïnvloeden: op de bühne moest alles groter lijken. Alleen Byrne's hoofdje bleef klein. A little Talking Head.

Gauw die film vinden op  YouTube.

Ga zeker ook kijken of Jan de Witte in een andere rol ook zo kan schitteren.

Goed idee van sister M. deze avond. Ik ben toch zo allemachtig blij dat ik haar grote boer mag wezen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

OP WEG NAAR DE HEMEL (10)

Ja – ze stond heel duidelijk te luisteren. Haar hele houding was er een van iemand die staat te luisteren. Het leek er zelfs op dat ze haar ene oor dichter en dichter bij de deur bracht. Nu lag het tegen de deur aan en ze bleef nog een paar seconden zo staan, hoofd omhoog, oor tegen de deur, sleutel in de hand, op het punt naar binnen te gaan, terwijl ze probeerde, zo leek het althans, de geluiden die vaag vanaf die plek ergens in hart van het huis tot haar doordrongen, te analyseren. 

Toen kwam ze ineens weer tot leven. Ze trok de sleutel uit het slot en rende de stoep  af.

‘Ik heb geen tijd meer!’ riep ze tegen de chauffeur. Ik kan niet langer op hem wachten; dat gaat gewoon niet. Anders mis ik mijn vliegtuig. Vlug, chauffeur, vlug! Naar het vliegveld!’

Als de chauffeur haar nauwlettend had gadegeslagen, zou het misschien zijn opgevallen dat haar gezicht spierwit was en dat het ineens totaal van uitdrukking was veranderd. Dat nogal willoze, dat domme, was er uit verdwenen. Een merkwaardige hardheid had bezit genomen van de trekken. De kleine mond, die meestal zo slap was, was nu strak en dun, de ogen schitterden, en haar stem had een nieuwe, autoritaire klank.

‘Opschieten, chauffeur, opschieten!’

‘Gaat uw man dan niet mee? ‘ vroeg de man verbaasd.

‘Welnee, ik zou hem alleen bij de club afzetten. Het is niet belangrijk. Hij begrijpt het wel. Hij neemt wel een taxi. Blijf daar nou niet zitten praten man! Schiet op! Ik moet het toestel naar Parijs halen.’

Terwijl mevrouw Foster hem vanaf de bank aanvuurde reed de man hard naar het vliegveld en ze haalde het vliegtuig met een paar minuten speling. Korte tijd later zat ze hoog boven de Atlantische Oceaan en zakte ze behaaglijk onderuit in haar stoel, terwijl ze luisterde naar het zoeken van de motoren, eindelijk op weg naar Parijs. Ze verkeerde nog steeds in de nieuwe stemming. Ze voelde zich merkwaardig sterk en op een rare manier bijzonder prettig. Ze was een tikje buiten adem geraakt van de hele geschiedenis, maar dat was meer uit pure verbazing over wat ze gedaan had, dan wat dan ook, en naar mate het toestel zich verder van New York en East Sixty-second Street verwijderde ging ze zich steeds rustiger voelen. Bij haar aankomst in Parijs was ze zo sterk, bedaard en kalm als ze zich maar kon wensen.

Ze leerde haar kleinkinderen kennen, en die waren in werkelijkheid nog mooier dan op de foto’s. Het waren net engeltjes, zei ze bij zichzelf, zo mooi waren ze. En ze ging elke dag met ze uit wandelen en trakteerde ze op taartjes en gaf ze kadootjes en vertelde ze prachtige verhaaltjes.

Eens in de week, op dinsdag , schreef ze een brief aan haar man – een hartelijke gezellige brief – vol nieuws en nieuwtjes, die altijd eindigden met de woorden: ’En denk er aan dat je op geregelde tijden eet, lieverd, hoewel ik vrees dat dat er bij inschiet nu ik er niet ben.’