KWALLEN.

Het zou wel heel raar zijn als het niet zo was: op het strand van de Hoek was het op deze Eerste Pinksterdag bomvol. Ik was er met mijn aangenomen zus M.  Geheel nieuw voor mij is dat een stuk strand ter grootte van een half voetbalveld door een strandexploitant is afgezet, alwaar de meer poenerigen onder ons zich iets ongestoorder kunnen laven aan de zon. In de gauwigheid zie ik vier van dergelijke privé strandjes, waar de strandgast tegen betaling van 12,50 euro de hele dag mag recreëren. Eten en drinken kan daar, tegen betaling natuurlijk, volop worden aangevoerd

Ondanks het nijpende tekort van bedienend personeel in de horeca en dan met name in die strandtentjes, en zeker met dit heerlijk zomerse weer, zie ik de bedienende jongens en meisjes serveerders regelmatig tegen elkaar opbotsen op die halve voetbalvelden. Kosten noch moeite worden gespaard om deze beter bedeelden op het 'veld' te houden.

Ik praat daar niet over met M. Ik weet wel zeker dat ze daar nooit zou gaan zitten, op dat voetbalveldje, maar er zo lang over ouwehoeren als ik doe, dat zit niet zo in haar. Ze houdt niet zo van dat uitgebreide gezeik van mij over in haar ogen zoiets lulligs. Wat ze ergens van vindt kom er meestal in een krachtig kernwoord uit. In dit geval was dat: 'kut' en klaar is Kees. M. dan in dit geval. En eerlijk is eerlijk, elk woordje dat  meer aan zoiets vuil gemaakt wordt is tijd- en taalverspilling, toch?

Waar M. nou weer wel over valt en waarover zij zware woorden aan mij kwijt wil, is die dame met haar hondje: ’Mot je nou zo’n muts zien, die hier de hele dag topless gaat leggen zonnen met die arme Jack Russel vlak tegen d’r an geplakt. ’t Is bijna crimineel.’ Ik kan M. niet anders dan gelijk geven. Het is niet leuk voor dat kleine felle viervoetertje maar ze moet dat beestje op zo’n dag als deze beter gewoon thuis laten.

‘Het grote, dit hoeft voor mij niet verschijnsel’ van de dag, is vandaag geworden: de tatouage. De tatouage  is de afzichtelijke en geheel vrijwillige toetakeling van grote delen van de huid, zoals vertoond bij vrijwel alle strandmannen. Ik denk soms wel eens dat ik de enige ben zonder!

Overigens hadden mijn aangenomen zuster M. en ik een heerlijk middagje op het strand van de Hoek: wandelen, picnicken, terrasje, koffie, bier, pootje baaien, een bang krabbetje, een meeuw op apegapen, een ultra-laag vliegend vliegtuig èn ... opvallend veel kwallen. Ook zonder tatouages.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

NAAR DE KAPPER

In het komend weekend wil ik chili con carne maken. Ik verklap geen geheim als ik hier opsom dat je voor die maaltijd minimaal wat boter of olie, gehakt, uien, paprika’s, tomaten, bruine bonen en Spaanse pepers nodig hebt. Alle ingrediënten voor dat gerecht heb ik inmiddels bij de Turkse groentekraam op de markt gekocht. Alleen die Spaanse pepers, (de ‘chili’ in de naam van het gerecht) heb ik nog niet gescoord. Die Turk had alleen maar Turkse pepers. Heel lekker. Ik ga er alleen scheermesjes van schijten.  Koop toch maar een half pondje. Voor de zekerheid.

Ik ga nu naar een Hollandse groentekraam. Ik koop daar altijd fruit, van prima kwaliteit. Alleen veel te duur. Maar dat ligt ook aan mezelf, want ik ben altijd vroeg en op de markt is het: hoe vroeger hoe duurder. Vorige week kocht ik om kwart voor vier een kilo aardbeien voor 1,50 euro. Vanochtend betaal ik  daar vijf euro voor.   

Naast mij staat een dame van naar schatting 70 jaar haar zojuist gekochte mandarijnen in haar al veel te volle tasje te proppen. Dat tasje hangt aan het stuur van het wandelwagentje, waar haar afgeleefde Jack Russel in zit te bibberen, alsof zijn laatste uurtje geslagen heeft. 

'Aanstelleritis!' zegt het vrouwtje.

Ik vraag nog aan haar of ie niet koud kan hebben, want het vachtje van de Jack Russel, met die korte dunne haartjes, zal hem niet veel warmte geven.

'Rudolf is gewoon een aansteller! Hier op de markt brengt hij zijn diep meelij wekkende bibberitis-show. Zodra we straks thuis zijn is hij opeens weer de grote meneer die mijn lieve kleine cypertje alle hoeken van de kamer laat zien. 

'Klaar nou Rudolf!! Ik ben helemaal klaar met je!

Rudolf kruipt gedwee onder het afdekzeiltje van zijn wandelwagentje. 

'Zohoo, je mag onderhand wel eens naar de kapper gaan'. 

Wij voelen ons alle twee, die vrouw en ik,  aangesproken door een achterlangs passerende kerel. Na zijn woorden beende hij strak door. 

De dame naast me is verbolgen. 'Waar bemoeit die lul zich mee? Ik bepaal zelf wel òf en wanneer ik naar de kapper ga'. 

De man van de kapper-uitspraak is Cas, mijn buurman. Hij vindt het leuk om een beetje verwarring te zaaien. Hij had het tegen mij. Met mijn iets  lange grijze lokken.

De vrouw was even van slag. Rudolf ook ... geen bibberitis meer.