KWALLEN.

Het zou wel heel raar zijn als het niet zo was: op het strand van de Hoek was het op deze Eerste Pinksterdag bomvol. Ik was er met mijn aangenomen zus M.  Geheel nieuw voor mij is dat een stuk strand ter grootte van een half voetbalveld door een strandexploitant is afgezet, alwaar de meer poenerigen onder ons zich iets ongestoorder kunnen laven aan de zon. In de gauwigheid zie ik vier van dergelijke privé strandjes, waar de strandgast tegen betaling van 12,50 euro de hele dag mag recreëren. Eten en drinken kan daar, tegen betaling natuurlijk, volop worden aangevoerd

Ondanks het nijpende tekort van bedienend personeel in de horeca en dan met name in die strandtentjes, en zeker met dit heerlijk zomerse weer, zie ik de bedienende jongens en meisjes serveerders regelmatig tegen elkaar opbotsen op die halve voetbalvelden. Kosten noch moeite worden gespaard om deze beter bedeelden op het 'veld' te houden.

Ik praat daar niet over met M. Ik weet wel zeker dat ze daar nooit zou gaan zitten, op dat voetbalveldje, maar er zo lang over ouwehoeren als ik doe, dat zit niet zo in haar. Ze houdt niet zo van dat uitgebreide gezeik van mij over in haar ogen zoiets lulligs. Wat ze ergens van vindt kom er meestal in een krachtig kernwoord uit. In dit geval was dat: 'kut' en klaar is Kees. M. dan in dit geval. En eerlijk is eerlijk, elk woordje dat  meer aan zoiets vuil gemaakt wordt is tijd- en taalverspilling, toch?

Waar M. nou weer wel over valt en waarover zij zware woorden aan mij kwijt wil, is die dame met haar hondje: ’Mot je nou zo’n muts zien, die hier de hele dag topless gaat leggen zonnen met die arme Jack Russel vlak tegen d’r an geplakt. ’t Is bijna crimineel.’ Ik kan M. niet anders dan gelijk geven. Het is niet leuk voor dat kleine felle viervoetertje maar ze moet dat beestje op zo’n dag als deze beter gewoon thuis laten.

‘Het grote, dit hoeft voor mij niet verschijnsel’ van de dag, is vandaag geworden: de tatouage. De tatouage  is de afzichtelijke en geheel vrijwillige toetakeling van grote delen van de huid, zoals vertoond bij vrijwel alle strandmannen. Ik denk soms wel eens dat ik de enige ben zonder!

Overigens hadden mijn aangenomen zuster M. en ik een heerlijk middagje op het strand van de Hoek: wandelen, picnicken, terrasje, koffie, bier, pootje baaien, een bang krabbetje, een meeuw op apegapen, een ultra-laag vliegend vliegtuig èn ... opvallend veel kwallen. Ook zonder tatouages.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

IN DE BIEB.

In de bieb, waar ik ben om wat te lezen in een boek van Frieda Vogels, voeren twee mannen een gesprek over koetjes en kalfjes. Dat gesprek klinkt alsof er een hele megastal luid staat te loeien. Ik heb dat boek nu wel op de tafel voor me liggen maar hun decibellen blokkeren elk woord, dat ik in me moet opnemen om een mooie zin te lezen. Tegenover me zit een moslima, alleen haar mooie gezicht is onbedekt. Als ik aanschuif aan haar tafel, knikt ze me vriendelijk toe en zegt ‘goedemorgen’.

Zij zit op een laptop te werken.
Echt klote, die luidruchtige praters. Zo af en toe kijk ik, een ietsje langer dan eventjes, naar de moslima die schuin voor me aan tafel zit. Zij vindt dat harde gelul blijkbaar niet zo’n probleem. Ongestoord gaat ze door met haar werk. Ze zal het best wel gezien hebben, die steelse blik van mij zoëven, maar daarvan laat ze me niks merken.

Ik zal toch niet de enige zijn die last heeft van die aso’s? Het lijkt haast wel alsof bovenop onze tafel staan te ouwehoeren. Ik zou eigenlijk meteen naar die lui toe moeten gaan. Tsja, Ik kan zo mijn aandacht niet bij mijn boek houden. Ze moeten echt wat zachter praten.

Toch gá ik niet, omdat ik me alléén niet zo sterk voel staan. Als die moslima me nu ook duidelijk zou laten blijken dat ze last heeft van die mannen, dan kunnen we misschien sámen even naar ze toe gaan, of ja, ik wìl wel alléén gaan maar dan ook namens háár en dan willen ze misschien wel snèller een beetje dimmen. Maar nu voel ik me wat te kwetsbaar om alléén op die mannen af te gaan.
Vooral met die ene, met dat hoge stemmetje, krijg ik het liever niet aan de stok. Die heeft een echt boksersfiguur. Ja, dat heb ik soms wel eens. Ik zeg het maar eerlijk.

Dan gaan ze voor een rij kasten staan met hun favoriete stripboeken. Steeds gefrustreerder moet ik hun enthousiaste ‘stripheldengetetter’ aanhoren: Kuifje, Asterix en Obelix, de Brilsmurf, Donald Duck, Sjors en Sjimmie, Jerommeke enz. enz.

Ik ben het spuugzat. Frieda Vogel zet ik terug in haar boekenkast.

Twee handhavers wandelen in de richting van de kabaalschoppers. Zonder woorden krijgen ze de mannen (voorlopig) stil.

Het zou mij trouwens niks verbazen als mijn moslima, die handhavers op dit spoor heeft gezet.