BLUE GRASS.

Zaterdag is een fraaie dag, lekker weer, puike muziek. Mijn Blue Grass dag. Een verjaardagskadootje van Winny alvast. 13 juli ben jarig en het land uit. 

Heerlijk swingende, opzwepende  muziek van bandjes met gitaar,banjo, viool, percussie, bas, synthesizer van o.a: het grappige Hot Seats, de Blue, damesgroep Della Mae en de waanzinnig virtuoze violiste Hillary Klug.

Naar mijn idee is met dit festival  een kentering ingezet, want het nu niet allemaal Blue Grass meer wat de klok slaat. Prima muziek overigens, daar niet van, maar géén Blue Grass.

Zo is daar een  geweldig ensemble uit Congo, dat de festivalgangers zowat  het Noordplein afblaast. Afrikaanse Blue Grass, wordt die muziek genoemd in mijn omgeving. Zó puur, zo basaal als de originele Blue Grass ooit was in de States  Deze mensen uit Congo ook super-origineel, met hun blaas- en percussie instrumenten waarvan vele ook nog duidelijk herkenbaar uit moeders keuken komen maar wederom … ontbreken hier zo aanstekelijke  banjo en viool.

 Er is ook een verrassend optreden van de groep Horsebath, uit Canada. De groep brengt  een geweldige mix van countryfolk, americana en een flinke dosis indierock. ‘Te gek’ maar … geen Blue Grass dus.

Van de bezoekers van dit festival is 75% kaal en grijs; net als ik trouwens. Iets dergelijks Hetzelfde kan gezegd worden van de artiesten: ook in grote meerderheid de 60 gepasseerd. Hetgeen overigens beslist geen afbreuk doet aan hun enthousiasme en kwaliteiten.

 Dat de organisatie voor de toekomst voorzichtig zoekt naar Blue Grass-rakende groepen/genres, die een wat jeugdiger publiek naar het Noordplein kunnen lokken, kan ik me heel goed voostellen.

Gedurende mijn fietstocht naar huis, een kleine 10 kilometer vanaf het Noordplein, word ik constant geëscorteerd door vreugdevol Green Grass-getoeter van ons Marokkaanse volksdeel. ‘Ze’ hebben Canada met foebele verslagen. Met 3 – 0  nog wel!! Grote klasse! Ik begeleid het getoeter met het geluid van mijn fietsbel.

 Mijn euforie van gisteren over dat festivalletje moet vandaag wijken voor mijn zorgen over de treinreis naar Avignon. Door een storing kan die TGV nu Rotterdam niet aandoen. ProRail is nog bezig met herstelwerk. Maandagochtend om 05.00 uur moet het klaar zijn. Als dat niet lukt moet ik mijn reisje naar Frankrijk beginnen met een enkeltje Rotterdam - Utrecht. Vandáár kan de TGV wèl verder Zuidwaarts.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

BEHAPBAAR STILLEVEN.

 

We zitten lekker gezellig te eten, Petra en ik. Met ‘lekker gezellig te eten’ bedoel ik het opeten van de makkelijke maaltijd die Petra heeft bereid. Ze roept zelf tegen iedereen, die het maar horen wil:

‘Ik ken helemáál niet koken, hoor’ en dat klopt ook helemaal. In feite doet ze niks anders dan bij de supermarkt ‘kant en klare’ producten kopen, die opwarmen en netjes, zeg maar pittoresk, op een bordje rangschikken. Zo presenteert ze me vandaag een bord met worteltjes (uit een pot), een paar (Kapitein Iglo) vissticks, een hamburger (uit een pak), een lepel mayonaise (uit een pot), frites (uit een Aviko-zak) met als groenvoer een mix van sla, tomaten en olijven. Het is een behapbaar stilleven. Voor zichzelf heeft ze ook iets dergelijks gecreëerd. Voor dit soort gelegenheden is naar mijn gevoel de uitdrukking ‘een vorkje mee prikken’ uitgevonden. Ik prikken een vorkje mee en we babbelen over onze wederzijdse partners, de kinderen, haar broers, zussen en vrienden.

Haar man, Dolf, is voor een week naar Duitsland, op studiereis. Hij is roostermaker op een heel grote scholengemeenschap en omdat ze in Duitsland van ouds her, heel goed zijn in het maken van ultra strakke roosters, moet hij daar de cursus ‘een strak rooster maken’ gaan volgen.  Petra is blij met die cursus, in die zin dat hij dan een weekje ‘opgehoepeld’ is’, zoals zij het uitdrukt. Dolf is helemaal geen slechte vent maar ik kan me voorstellen dat Petra het af en toe een beetje benauwd van hem krijgt.

‘Die worteltjes zijn trouwens heerlijk zoetig van smaak en zó waanzinnig gaar … bijna om te zuigen, Petra.’

Nee, aan Dolf is zo’n schilderachtig bord eten niet besteed. Hij wil niks anders dan (scharrel)kip met, au bain-marie: bloemkool, broccoli en worteltjes met zilvervliesrijst. Natuurlijk gaat ze niet voor zichzelf iets anders klaarmaken. Dat is een van de redenen, dat ze zo blij is dat Dolf even een paar dagen weg is. Dan kan ze zich lekker uitleven met haar pittoresk koken. Deze week heeft ze elke dag iemand anders aan tafel om van haar kookkunst te genieten. Vandaag ben ik aan de beurt.

‘Lekker, Petra, die knoflookolijven … van de markt?’

‘Nee, uit een potje van de Jumbo.’

Haar zussen en broers, haar ouders komen nog, maar er zijn ook mensen die Dolf niet hoeft te kennen. Bijvoorbeeld van haar vriendschap met Bernardo en Franco, die de cursus ‘Zumba’ geven, hoeft Dolf niks te weten. Ze is op allebei een beetje verliefd …  op Bernardo een beetje meer dan op Franco. Ze wil Dolf niet onnodig jaloers maken. Want Petra weet dondersgoed dat Dolf het meteen in de smiezen heeft als ze verliefd is. Dat kan ze niet verhullen. ‘Het is alweer jaren geleden, dat hij me verliefd heeft gezien: vrolijk, lichtvoetig zwierend  door het huis, stralend in mijn zwoele, meest uitdagende minirokje’.

‘Je moet die hamburger eens samen met een klodder mayonaise weghappen Leen, … dat is me toch lekker!’