BLUE GRASS.

Zaterdag is een fraaie dag, lekker weer, puike muziek. Mijn Blue Grass dag. Een verjaardagskadootje van Winny alvast. 13 juli ben jarig en het land uit. 

Heerlijk swingende, opzwepende  muziek van bandjes met gitaar,banjo, viool, percussie, bas, synthesizer van o.a: het grappige Hot Seats, de Blue, damesgroep Della Mae en de waanzinnig virtuoze violiste Hillary Klug.

Naar mijn idee is met dit festival  een kentering ingezet, want het nu niet allemaal Blue Grass meer wat de klok slaat. Prima muziek overigens, daar niet van, maar géén Blue Grass.

Zo is daar een  geweldig ensemble uit Congo, dat de festivalgangers zowat  het Noordplein afblaast. Afrikaanse Blue Grass, wordt die muziek genoemd in mijn omgeving. Zó puur, zo basaal als de originele Blue Grass ooit was in de States  Deze mensen uit Congo ook super-origineel, met hun blaas- en percussie instrumenten waarvan vele ook nog duidelijk herkenbaar uit moeders keuken komen maar wederom … ontbreken hier zo aanstekelijke  banjo en viool.

 Er is ook een verrassend optreden van de groep Horsebath, uit Canada. De groep brengt  een geweldige mix van countryfolk, americana en een flinke dosis indierock. ‘Te gek’ maar … geen Blue Grass dus.

Van de bezoekers van dit festival is 75% kaal en grijs; net als ik trouwens. Iets dergelijks Hetzelfde kan gezegd worden van de artiesten: ook in grote meerderheid de 60 gepasseerd. Hetgeen overigens beslist geen afbreuk doet aan hun enthousiasme en kwaliteiten.

 Dat de organisatie voor de toekomst voorzichtig zoekt naar Blue Grass-rakende groepen/genres, die een wat jeugdiger publiek naar het Noordplein kunnen lokken, kan ik me heel goed voostellen.

Gedurende mijn fietstocht naar huis, een kleine 10 kilometer vanaf het Noordplein, word ik constant geëscorteerd door vreugdevol Green Grass-getoeter van ons Marokkaanse volksdeel. ‘Ze’ hebben Canada met foebele verslagen. Met 3 – 0  nog wel!! Grote klasse! Ik begeleid het getoeter met het geluid van mijn fietsbel.

 Mijn euforie van gisteren over dat festivalletje moet vandaag wijken voor mijn zorgen over de treinreis naar Avignon. Door een storing kan die TGV nu Rotterdam niet aandoen. ProRail is nog bezig met herstelwerk. Maandagochtend om 05.00 uur moet het klaar zijn. Als dat niet lukt moet ik mijn reisje naar Frankrijk beginnen met een enkeltje Rotterdam - Utrecht. Vandáár kan de TGV wèl verder Zuidwaarts.