TELEFOONNUMMERS UITWISSELEN.

Op weg naar de apotheek herken ik haar onmiddellijk. Renate! Bij Cora, een van mijn exen, is ze allang niet meer. Cora had het op het laatst te druk met van alles en nog wat. Zo knots-depressief als toen ik een LAT-relatie met haar had, is Cora nooit meer geweest. Misschien lag het wel aan mij?!

 'Met mij wil die gebochelde rat niet meer praten,' zeg ik. Als ik met Cora die LAT-relatie heb, komt Renate elke vrijdagmiddag langs om  de wekelijkse boodschappen te doen. Dat kan Cora niet (lees: dat wil ze niet). Renate wil vrijwilligerswerk doen bij bejaarden. Cora is dan 68 jaar. Zij en Renate hebben een match.

't Is zeker acht jaar geleden, dat ik Renate voor het eerst zag. Niet om aan te zien. Cora is lelijk, maar Renate, tsjonge jonge, die Renate: dunne beentjes,  bleek bekkie, vet rattenkoppie, een afzichtelijk brilletje en smaak van zich te kleden ontbreekt haar ten enen male.

Renate komt op den duur niet alleen om boodschappen te doen ze komt ook 'voor de gezelligheid' voor Cora, die in die periode zo depressief is als een pak gestolde karnemelk.

Ze heeft niet in de gaten dat Cora al die verhalen het ene oor in en het andere oor weer uit  laat stromen. Renate had toen al een gezin, waar ze heel wat mee te stellen had.

Ik vraag hoe het nu is met haar gezinnetje. 'Een zooitje’,zegt ze, 'mijn man is er vandoor met een ander, mijn zoon is onbemiddelbaar en suïcidaal, mijn dochter is vorig jaar overleden'.Het begon met etalagebenen en het werd uiteindelijk 'kritieke ischemie'. Ze was net een maand 40. Haar zoon, 36, wordt zijn hele leventje al, tot op de dag van vandaag van de ene naar de andere instelling voor psychiatrische hulp gejojood en … Renate zelf blijft schouderophalend, onbegrijpelijk opgewekt onder al die ellende.

'O, ik ben pas 65 geworden. Mag ik bijna gratis met het openbaar vervoer, wordt het afgeschaft, hihi. Kan d'r ook nog wel bij'.

'Dat is nog niet zeker, Renate. D'r is al een hoop protest tegen geweest en er gaat nog meer komen: ook van jou en mij, toch?!'.

 ... Nou, jij hebt het wel aardig voor je kiezen gekregen, meid, wat een ellende! Ik wens je betere tijden toe.

Dank je wel'.

Puur omdat ze niet mooi is, vergeet ik, wat ik bij mooie vrouwen nooit vergeet: vragen of we telefoonnummers uitwisselen. Ik denk dat het voor ons allebei leuk zou zijn om contact te houden. Voor alle duidelijkheid: ik ben zelf ook niet moeders mooiste!

Er komt vast nog wel een herkansing.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

VRIJWILLIGERSWERK

 

Een mooie meid. Rond. Een beetje dik wel. Vrolijk hoofd. Grote vriendelijke groene ogen. Brede mond; vrijwel altijd lachend. Kort, donkerblond haar. Veel rood in haar kleding. Sjaaltjes in vele kleuren. Zij zit net als ik in een kaartjescontroleploeg van het filmfestival. Vrijwilligerswerk. We werken een week lang samen. Ze woont in Schiedam. In de Gorzen. Toevallig naast Suela, een oud-collega van me.

Samen fietsen we naar Schiedam. Zij heeft zo’n opoefiets. Vrouwen ogen daarop altijd net iets groter dan ze in werkelijkheid zijn. 

Het jaar daarop is ze er ook weer. Ze deelt in bioscoop Cinerama scoringskaartjes uit voor de publieksprijs. Hier draait ‘Shit’, een Koreaanse tekenfilm, waarin wezens leven van zelf geproduceerde poep. Ik zit al in de zaal en zie een vrouw geheel in het grijs met een frivool rood sjaaltje. Ze vraagt het publiek in te schikken, omdat de voorstelling uitverkocht is. Dat lijkt Vera wel. Kan niet, denk ik. Deze vrouw is te  slank. Haar profiel maakt me duidelijk dat ze het toch is. We hebben elkaar blijkbaar gemist bij het inlopen van de zaal. 

‘Jammer, dat we elkaar hebben misgelopen,’ mail ik Vera, ‘volgend jaar beter.’

‘Nee,’ mailt ze tot mijn verbazing. Ze wil snel bijpraten. Nodigt me bij haar thuis uit. Suela, mijn oud-collega, nodigt ze ook uit.

‘Ze is een bijtertje,’ denk ik. ‘Leuk wel.’

 Maar hoezo? Wat wil ze van me? Wat wil ze met me?

 Zou ze misschien Suela aan mij willen koppelen? Dat wil ik niet!

‘Laat Suela er alsjeblieft buiten, Vera. Laten we samen eens gaan wandelen en een kopje thee drinken.’

Daar heeft ze nog niet op gereageerd. Ben benieuwd.

Ze wil niet wandelen. We gaan volgende week vrijdagmiddag om 2 uur bij café Boudewijn op de Binnenweg wat drinken en daarna misschien naar de bios.

‘Tot snel,’ mailt ze nog. 

Ik  heb mijn verbazing over deze vreemde short-story, onder het avondeten met Carola gedeeld. Ze hoort het ogenschijnlijk rustig en lichtelijk geamuseerd aan. Doch dat is een foute inschatting van mij. Na het eten helpt ze niet bij het afruimen van de tafel. Bij het afdrogen doet ze de keukenkastdeurtjes wat harder dicht dan gewoonlijk en zet ze de afgedroogde kopjes met meer kracht in het keukenkastje terug dan nodig. Toen dacht ik: hier is iets niet in orde:

‘Ik geloof dat ik dat verhaal over Vera beter voor me had kunnen houden, hè?’.

Dat blijkt inderdaad zo. Ze zegt dat ik het beste maar meteen kan ophoepelen als ik het wil aanleggen met een jonge blom  … ze huilt, loopt naar de slaapkamer en knalt de deur achter zich dicht.

’Stel je nou eens voor dat ik zoiets aan jou zou vertellen, hoe zou jij dan reageren?, vroeg ze net..

‘Geen idee!’

‘Volkomen ondenkbaar is zoiets natuurlijk.’ zei ze nog.  

Daar heeft ze wel gelijk in, want ze is dezer dagen niet bepaald op haar mooist.

Ik heb haar nog gezegd, dat ze er niks achter moet zoeken. Ik wil helemaal niks met Vera.

Anders zou ik haar dit hele verhaal toch nooit verteld hebben..