VOORBIJGANGERS.

Had ik al eens iets geschreven over de verstopping van de medische stand in Nederland. Ja, ik geloof het wel. Ik heb al eens een stukje geschreven, dat ik heb genoemd 'Neuroloog?' Daarin werd ik door mijn huisarts verwezen. Kort na die verwijzing ontving ik een uitnodiging van de Neuroloog voor 8 januari 2027. Dan al!

Misschien val ik in herhaling, maar excusez-moi, dat heeft alles te maken met mijn leeftijd (76). Ik sprak er schande van tegenover mijn huisa ... o, ja, dat is ook nog zoiets: 'mijn huisarts' en 'mijn dokter' ... Ik ben geboren in 1950 en groeide op in de tweede helft van de 19e eeuw. Toen had ik, net als mijn broertjes en zusje, nou ja eigenlijk net als iedereen, zijn eigen huisarts. Mijn dokter was een klein corpulent kaal mannetje met een krulsnor, een dikke buik, een bromstem en een bolknak tussen zijn lippen. Een leuke man. Je zou haast gaan simuleren om op visite te krijgen.

 ‘Zouden huisartsen ooit nog wel eens hun huisje uit komen?’ vraag ik u af. Ik ben de laatste jaren een paar keer goed ziek geweest ... maar bij mij thuis …  een huisarts? Never nooit! 

Mijn dokter liet in Spangen, waar ik als jongen woonde, zijn hondje, een herder, uit bij mij in de straat.

‘Dag dokter' zei ik, alsof ik zijn vriendje was.

'Haa die Josje,' want toen mocht iedereen mij nog Josje (9) noemen, zeker die vriendelijke dokter.

Precies weet ik het niet meer. Het liep richting eeuwwisseling. Niemand had nog één huisarts. Een paar huisartsen werd zo langzamerhand min of meer normaal. Het werden er steeds meer. 

Op dit moment 'zit' ik bij de Huisartsenpraktijk Oost. 10 jaar geleden begon ik daar met alleen dokter Bos als huisarts. inmiddels kan ik door de vele bomen dokter Bos niet meer zien. Het laatste jaar, waarin ik helaas, de huisartsenpost plat liep, hebben zeker tien medewerkers van de praktijk aan me gezeten. Voor die afschuwelijk gordelroos tot voor een ellendig zwerende grote teen. 

Dokter Bos werd de directeur van die post en kon dus minder dokteren. Voor hem kwamen drie bekwame vrouwen in de plaats. Ik werd geholpen door drie best slimme medicijnenstudenten en ook al drie ZZP'ers. Invalkrachten. Allemaal zonder meer: 'eitje kwaliteitje'.

 

Nu tel ik al tien (met Bos en de rest) voorbijgangers, zogenaamde 'huisartsen'. Onmisbaar in deze constellatie is de elfde 'man': een goed bijgehouden dossier. Dat dossier is in feite de enige echte huisarts.

 We hebben hier in Oost een prima elftal, vooral uitmuntend in de thuiswedsrijden, In Oost. Daar gaat het toch om.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com