SNEEUWPOP IN DE ZOMER.

 Mijn oudste zus, Lidy, is vandaag jarig. Ze wordt 74. Al een eeuwigheid is ze getrouwd met Joop, mijn zwager dus, die er verantwoordelijk voor is, dat Lidy ook al een eeuwigheid in Schiedam woont.

Joop en Lidy hebben twee dochters. Kiona en Rianka. Leuke meiden, veertigers alweer, de moeders van Lidy's kleinkinderen. Ik zelf ben alweer zo oud geworden dat ik al die prachtige moderne voornamen van haar kleinkinderen  vergeten ben. Ik hoop dat m'n zus me dat niet kwalijk neemt.

Ik dacht vanmorgen nog: 'Kom ik ga eens bij haar op verjaardagsvisite, dat heb ik al jaren niet gedaan'. Maar ik hoorde bijtijds van mijn één na oudste zus, Manda, dat Lidy haar verjaardag in Maastricht viert.

Hel erg veel contact heb ik met mijn jarige zus nooit gehad. Niet omdat we elkaar niet aardig vonden maar zo achteraf denk ik dat dat gewoon kwam omdat zij nu eenmaal een meisje was en ik niet. Zij trok in ons gezin veel op met zus Manda en ik met niemand  eigenlijk, nou ja ... eerlijk gezegd, was mijn moeder mijn beste vriendin. Daar had ik wel genoeg aan.

Ons gezin was heel arm. Iedereen moest bijna alles wat ie verdiende in de huishoudpot stoppen en dan was het nog bij lange na niet genoeg. Lidy was heel strict: zij wilde zo weinig mogelijk bijdragen, het liefst niks. Ze vond mooie kleren en schoenen voor d'r zelf veel belangrijker. Toen vond ik haar erg egoïstisch; nu iet meer. Nu kan ik haar wel begrijpen.

Onvergetelijk is de vakantie die ik samen met mijn toenmalige echtgenote Winny en Lidy en Joop heb gemaakt naar Noorwegen. Met de Volkswagen bestelbus van de stomerij van Joop zijn vader  reden we op supersmalle bergweggetjes, met tegenliggers, langs afgrijselijke diepe afgronden. Doodsansten stond ik uit. Joop durfde godzijdank wèl te rijden. 

Het was midden in de zomer, we bouwden een sneeuwpop en we voerden sneeuwbal-gevechten. 's Nachts moest in de bungalowtent het butagaskacheltje aan. Echt waar!

Nog vers in mijn geheugen ligt het geweldige idee van Lidy , Joop en de zussen om mij voor mijn 75e verjaardag te trakteren op de 'Doe Maar-musical'. Van haar heb ik nog geen wensen gehoord. Ze is ook nog maar pas 74. Volgend jaar mag ze iets groots wensen. 

Ik ga haar nu feliciteren op de 'broers en zussen app'. 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

FISHER-Z WAS GREAT

 

Met vrouw en zonen (dertigers) reis  ik gisteren naar Tilburg; met de NS 60 Plus Voordeelkaart naar de Poptempel 013. Op 6 april 2011 om half negen ’s avonds begint het spektakel. Een optreden van de rond 1985 ‘beroemde’ New Wave popgroep Fisher-Z.  Ze hebben enkele hits gehad. ‘The Worker’ en Marlise’  waren onder andere twee tophits. Iedereen móét eens in zijn leven wat muziek van die band gehoord hebben. Overigens: ik was 35 jaar, toen Fisher-Z op zijn top was. De meeste fans van toen zouden toen, qua leeftijd althans, mijn kinderen kunnen zijn. 

Dat is trouwens typisch ‘Jee’. Voor mij geldt ook wat singersongwriter  John Mayor zingt in een van zijn songs:

‘I am so scared of getting older ‘cause i’m so good in being young.

Dat was dus toen ook al zo,.Heel 013 (1000 mensen)  vol met veertigers. Twee dertigers, mijn zonen en twee zestigers, mijn vrouw en ik.                                               

Trouwens eerst even een welgemeend advies aan mensen, die de muziek van Fisher-Z misschien leuk gaan vinden:  ‘ga nooooooooooooooooooooooooooooot, nooooooooooooit maar dan ook noooooooooooooooooit naar een optreden van John Watts en consorten’. Want: op de affiche staat dat Fisher-Z zal aantreden. In de zaal, wordt dan pas duidelijk, dat alleen John Watts,  de voormalige leadzanger optreedt. Op de aankondiging in de zaal staat: John Watts en ‘the Fisher-Z show’.  

John Watts, in de tachtiger jaren, een grandioze zanger met een groot bereik (heel hoog en heel laag kunnen zingen. Toen en ook nu nog is hij de geweldig strakke gitarist. De originele Fisher-Z muzikanten zijn pure klasse pure klasse: Steve Liddle, een oneconomische drummer: elk drumstel ramt hij veel te snel aan gort. Bassist David Graham, die soms wat al te veel van zijn gitaar lijkt te eisen en dan tsja, de keyboardman Steve Skolnik: doet wat ie moet doen; geen tierelantijnen.

Tien voor negen gaan John Watts en zijn nieuwe, voor het publiek, onbekende vrienden ‘al’ van start. Watts zegt de zaal,  dat hij begint wat met nieuwe eigen werk.

‘Dus niet gaan schreeuwen om ouwe hits van Fisher-Z.’ zegt Watts tegen de zaal.

Hij gaat ze zingen, dat belooft hij maar eerst zeven nieuwe nummers van Watts himself.  

John Watts is een aimabele presentator van deze ‘show’ en uit zijn nieuwe teksten blijkt dat hij nog steeds dezelfde maatschappelijk betrokken man is. Hij zingt over ‘de tsunami’ en hij roept mensen in zijn songs op, te ageren tegen de ‘graaiers’. Vroeger in de Fisher-Z glorietijd toonde hij in zijn songs ook zijn engagement met zijn over psychiatrie,  Berlijn, Rusland en kruisraketten.

Het gitaarspel van Watts is nog steeds van de uiterst strakke. Maar zijn handelsmerk van de vorige eeuw, die stem, waar ik soms kippenvel van kon krijgen, dat geweldige stemgeluid  is er vijfentwintig jaar later, helaas niet meer. Begrijpelijk ook wel  Hij heeft nog maar tien procent van het bereik van destijds over. Jammer, jammer, jammer.   Hij zingt nu noch hoog noch laag. Het is allemaal vlak. Watt het allerergste is, is de futloosheid van de muziek! Die eerste 7 nummer, Watts nieuwe nummers zijn regelrechte Wattjes!

Tijdens de uitvoering van de dertien voormalige Fisher-Z knallers signaleer ik bij mezelf slechts twee keer de neiging om voorzichtig, ritmisch, op mijn voeten mee te gaan staan wippen. Een keer bij ‘In England’ en een keer bij ‘Marlise’.. Twee gouwe ouwe. Alle twee van de CD ‘Red Skies Over Paradise’. Deze wipbeweging is voor mij echt het uiterste. Elders in de zaal zie ik wat publiek zwaaibewegingen maken in de lucht. Een enkeling krijgt het voor elkaar om op de maat van de muziek mee te springen met Watts en zijn bandje.

Een avond om gauw te vergeten.   

Vandaag, een dag na het concert, heb ik, echwaar, de hele dag van die drie prachtige cd’s, met het oude repertoire van Fisher-Z genotenj. 

-          Wordsalad.

-          Going deaf for a Living

-          Red skies over paradise

 Kippenvel van die grandioze John Watts van toen.    

 

 20221130 Voor MI

 

 Eerder gepubliceerd op 7 april 2011