IK BEN GÉÉN SCHREEUWER!

 Alex en ik hebben vanmorgen een oriënterend gesprek. Als we een match hebben, kan hij zomaar mijn eerste personal trainer worden. Nadat ik hem mijn lijst met lichamelijke en geestelijke ongemakken heb overhandigd, zie ik hem lezen en geleidelijk wit wegtrekken. Het is inderdaad een niet onaanzienlijk lijstje om als personal trainer mee te moeten werken: nieuwe schouder, dode pees, bijna immobiele lamme arm, liesbreuk, klapvoet. 

Onze oriëntatie is zo halverwege, als schuin achter Alex de deur van de yogazaal geopend wordt door een yoga-dame: klein van stuk, geheel gekleed in yoga-zwart, de haren yoga-grijs. Ze werpt een blik op het hoekje waar Alex en ik zitten te oriënteren.

"Zou u wat zachter willen praten?" Ze kijkt mij aan, maar het is natuurlijk Alex. Hij is duidelijk gepikeerd en zit met een pruillipje zijn woede te verbijten. Dat gaat hem niet goed af. 

Ik doe er, direct na het yoga-verzoek, nog een schepje bovenop:

"Ja, Alex, als jij mijn personal trainer wordt, wil ik dat je met mij niet zo hard praat zoals je gewoonlijk doet. Immers, Alex, waarom zouden al die andere sporters in de zaal je moeten horen. ’t Is toch gewoon één op één." 

Ik heb dat nog niet gezegd of hij werpt mijn ongemakkenbriefje terug naar mij, naar mijn kant van het tafeltje.

"O jee, nou is hij helemaal klaar met mij," denk ik.

Zijn mond had hij nauwelijks open of hij siste als een giftige slang:

"Zoiets heb ik in mijn lange carrière in de sport nog nooit meegemaakt… niet zo hard praten… ha!" 

"Tsja Alex, eens moet dan toch de eerste keer zijn."

Zijn gezicht staat op storm. Abrupt staat hij op, recht zijn schouders en zegt strijdbaar met zijn bekende stevige geluid:

"Ik bèn geen schreeuwer!!"

Even onverwachts als hij ging staan, gaat hij weer zitten. Lichtelijk onnozel zit hij me aan te kijken. 

"Je kán best wel anders, Alex," zeg ik. "Woensdags heb je die lieftallige oude dame. Haar instrueer, corrigeer en complimenteer je alsof je bij haar op theevisite bent, met dat aangename, mannelijke stemgeluid dat je ook in huis hebt. Het kan echt wel anders, Alex." Maar dat wil hij niet horen. 

Wat ik niet direct verwacht, gezien de loop van de oriëntatie, is dat hij toch met mij in zee wil gaan, hetgeen ik bijzonder waardeer. We beginnen echter niet voordat ik een brace heb ter voorkoming van struikelpartijen met m’n klapvoet. 

Zowel voor Alex als voor mij zullen het (in)spannende sessies worden, zowel geestelijk als lichamelijk. Dat is op voorhand een applausje waard.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

JABBERTALK.

Midden in de nacht is ze haar bed uit gegaan. Half drie … hij was er nog steeds niet. Had niks van zich laten horen. Ze kon niet slapen, terwijl ze toch haar slaappilletjes ingenomen had. Van alles had ze al geprobeerd. Linkerzij, op haar rug, rechterzij. Haar inademingen tellen van één tot tien. Niks hielp. Ze bleef maar liggen piekeren. In bed blijven liggen had geen enkele zin. TV-kijken hielp wel eens een enkele keer. Ze deed haar peignoir aan, liep naar de woonkamer en zette de tv aan. Er was niets wat haar kon boeien behalve ‘Toren- C’ dan, maar dat was weer veel te hilarisch voor nú. Een warme douche dan maar. Daar werd ze meestal wat soezerig van. Ze kleedde zich uit. De deur van de badkamer liet ze open staan zodat ze hem zou horen als ie zou aanbellen. Haar oortjes deed ze in en ze zette Kris Kristofferson zachtjes op. Meezingen met Kris (Lovin’ her was easier than leavin’ her…), het ontspande haar.  Zij hield van zijn lage warme stem.

Ze neuriede zachtjes. Liet het warme water op haar hoofd spetteren. Het  zandlopertje aan de muur gaf aan dat ze al bijna vijfminuten had staan douchen.  Toen hoorde ze haar mobieltje, dat ze op de wasmachine had gelegd.

Hij was het. Ze herkende zijn stem gelijk. Wat hij zei, daar begreep ze geen snars van. Hoewel, ze donders goed begreep dat hij te veel op had van het een of ander. Hij stond te ‘jabberen’. Als hij een stilte liet vallen, vulde zij die met: ‘kom je zo naar huis, jongen?’ Dat vroeg ze een paar keer. Toen zei ze: ‘Nou, dag jongen. Tot zo, hè?’ 

Ze was inmiddels flink afgekoeld. Droogde zich goed af. Liep naar de keuken en vulde de waterkoker voor een kop thee. Verse Earl Grey is haar thee. Hoofdschuddend ging op een barkruk zitten. Bovenop haar hete kop thee legde ze een stroopwafel. Ze blijft wachten tot hij er is.