PEDICUUR.

Louisiano mijn pedicuur is langs geweest. Ik ga een paar weken naar Frankrijk. Daar ga ik niet stilzitten! Theater kijken, fietsen, onder andere ... o ja! Goed dat ik dat nu opschrijf, 'fietsen' want ik moet nog een fiets huren in Avignon. Morgen doen! Als ik daar op het laatse moment mee aankom zijn alle fietsen daar waarschijnlijk al verhuurd. Veel fietsen en wandelen ga ik daar dus. Juist voor dat wandelen heb ik Louisiano laten komen. Hij pedicuurt niet alleen, hij knipt ook nog (haren). Dat wist ik helemaal niet. Vandaag zie ik op zijn werkschort staan dat hij ook kapper is. Nu ben ik toevallig net naar de kapper geweest, de kappersacademie. Dus ik heb hem niet nodig. Het zou mij benieuwen of ie goedkopers is dan dat kappersschooltje. 

'Drieentwintig euro,' vraagt hij voor knippen. Dat is niet heel duur maar ook weer niet zo goedkoop, want bij de kappersacademie vragen ze negentien euro. Wat hij voor die voetverzorgingsbeurt, die hij me vandaag levert, vraagt, weet ik nog niet. Vorig jaar, ook vlak voor ik op vakantie ging, vroeg hij dertig. Zal wel duurder geworden zijn.  

Ik neem trouwens mijn petje af hoor voor Louisiano. Eerlijkgezegd word ik zelf bijna onpasselijk als ik die twee grote schimmelnagels aan mijn voeten vast zie zitten. 

Een vriendin vertelde me dat ze vaak bijna moet overgeven als ze twee grote blote voeten ziet. Nou ja, aan de slag.Louisiano zet een petje op, doet een mondmasker voor, trekt aan elke hand een blauw plastic handschoentje aan, maar ... hoe dan ook, door die ogies van hem blijft hij toch die afzichtelijke uitsteeksels zien, die hij moet gaan polijsten. Hij moet wel. Hij moet dit keer zelfs rigoureus optreden tegen die brutale grote tenen van me. Ze zijn gevijld, geschrapt en geknipt ... en mijn nagelranden bloeden er van.

‘Komt goed, komt goed’, klinkt Louisiana's bezwering,’ een klein beetje nu pijn jij, straks lekker wandelen in Spanje jij, hahaha.’

‘Frankrijk’, zeg ik misschien een beetje te bot.

'In hotel gaan jij?'

‘Ja, deze vakantie in een duur hotel. Vorig jaar had ik een goedkoop, slecht hotel. Een slechte vakantie ook. Nu wil ik een goede vakantie.

‘Hoe heel duur hotel zijn?'

'Vijfentachtig euro per nacht, incl. ontbijt, voor een eenpersoonskamer.'

‘Niet heel duur zijn, dat! In Italia (Louisiano is Italiano, van Rome) hotel kosten 150 à 200 euro per nacht, incl. onbijt. 

'Dat kan ik niet betalen'. 

‘Ik gaan, Turkye met vrouw. Vijf dagen hotel. Vliegen. 99,99 euro p.p.p.d. Incl. Ontbijt. Excl. excursies. Ik willen incl. wedstrijdbad.

Hij praat best al  lekker Nederlands toch? Ik kan hem tenminste wel volgen, hoor en hij is nog niet eens twintig jaar in Nederland!

 In één moeite door laat Louisiano weten dat het dan '32 euro worden'.

 'Jaaaa hoor! Ook weer twee euro duurder dus. Loopt allemaal wel lekker op zo!

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

HAAR.

Haar. Ouwere mannen, zoas ik, hebbe d’r veelsteveel van. Behalve dan op d’r hoofd, wat dan heel makkelijk wordt afgedaan met die tekst: op hersens groeit geen haar. Op een biljartbal leg toch ook geen gras?

M’n oorhaar groeit bijvoorbeeld zó snel m’n oren uit, ’t lijkt wel bamboe. Elke dag mot ik d’r met zo’n oortrimmer doorheen rauze om te voorkome dat de oorwurm toeslaat.’t Is nie echt eenvoudig, dat onthare van de gehoorgang: je ziet nie goed wat je doet en als je te veel wegtrimt, kejje las krijge van oorsuize, evenwichtsstoornis of kejje zelfs helemaal doof worde. Gaat eigenlijk nooit goed. En ik vint nou ook weer geen klussie om an m’n vrouw over te late. Misschien zou ze ’t wel wille doen, als tegenprestasie voor dat driemaandelijkse ritueel van 't schere van d’r bikinilijn. Maar ik wil d’r daar niet mee belaste. Zij heb wel wat anders te doen, zeg! 

‘Ziet ’t er netjes uit, schat?’ vroeg ik d’r altijd (maar nu nie meer, hoor) en steevast zei ze dat ’t er nie uit zag, dus …

Eén keer heb ik die oorhare late verwijdere door een Turkse kapper: die brandt met de grote vlam van z’n aansteker alle haartjes rigoureus uit m’n oren. Toen reageerde m’n vrouw ineens heel enthousiast: 

‘Geweldig! Nu weet je hoe ’t moet! Ik help je voortaan kom voortaan wel met de gasaansteker'.

Tot ongenoegen van de vrouw, doen veel manne niet aan neustrimme. Ik hoort vrouwe in dit verband nogal eens de woorde ‘onsmakelijk’ en ‘misselijk makend’ bezige. En, ja … ’t is toch ook te smerig om an te zien. Vandaar dat ik zelf dat verschijnsel al zo lang en zo grondig aanpakt. ’t Is net of d’r tientalle angstige, hulpeloze vliegenpootjes uit de neusgate van die manne legge te bungele.

Ook bij ’t trimme van de neus mag je nie te rigoureus te werk gaan. Maar de neus zit godzijdank op een heel andere plek dan ’t oor, dus daar kejje veel beter zien wat je an ’t doen bent.

Echt ’t allerleukste van dat neustrimme is ’t kietelgevoel dat de trimmer in je eigen neus teweegbrengt. We hebbe ’t hier over een extreem hoog en zeer scherp kietelgehalte, dat nog maar nennie de pijngrens overschrijdt. Als je ’t mij vraagt, is dit voor een beetje man absoluut ’t op één na lekkerste kietelgevoel. 

En je hoefter niet eens voor te gaan legge!

---

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com