HAAR.

Haar. Ouwere mannen, zoas ik, hebbe d’r veelsteveel van. Behalve dan op d’r hoofd, wat dan heel makkelijk wordt afgedaan met die tekst: op hersens groeit geen haar. Op een biljartbal leg toch ook geen gras?

M’n oorhaar groeit bijvoorbeeld zó snel m’n oren uit, ’t lijkt wel bamboe. Elke dag mot ik d’r met zo’n oortrimmer doorheen rauze om te voorkome dat de oorwurm toeslaat.’t Is nie echt eenvoudig, dat onthare van de gehoorgang: je ziet nie goed wat je doet en als je te veel wegtrimt, kejje las krijge van oorsuize, evenwichtsstoornis of kejje zelfs helemaal doof worde. Gaat eigenlijk nooit goed. En ik vint nou ook weer geen klussie om an m’n vrouw over te late. Misschien zou ze ’t wel wille doen, als tegenprestasie voor dat driemaandelijkse ritueel van 't schere van d’r bikinilijn. Maar ik wil d’r daar niet mee belaste. Zij heb wel wat anders te doen, zeg! 

‘Ziet ’t er netjes uit, schat?’ vroeg ik d’r altijd (maar nu nie meer, hoor) en steevast zei ze dat ’t er nie uit zag, dus …

Eén keer heb ik die oorhare late verwijdere door een Turkse kapper: die brandt met de grote vlam van z’n aansteker alle haartjes rigoureus uit m’n oren. Toen reageerde m’n vrouw ineens heel enthousiast: 

‘Geweldig! Nu weet je hoe ’t moet! Ik help je voortaan kom voortaan wel met de gasaansteker'.

Tot ongenoegen van de vrouw, doen veel manne niet aan neustrimme. Ik hoort vrouwe in dit verband nogal eens de woorde ‘onsmakelijk’ en ‘misselijk makend’ bezige. En, ja … ’t is toch ook te smerig om an te zien. Vandaar dat ik zelf dat verschijnsel al zo lang en zo grondig aanpakt. ’t Is net of d’r tientalle angstige, hulpeloze vliegenpootjes uit de neusgate van die manne legge te bungele.

Ook bij ’t trimme van de neus mag je nie te rigoureus te werk gaan. Maar de neus zit godzijdank op een heel andere plek dan ’t oor, dus daar kejje veel beter zien wat je an ’t doen bent.

Echt ’t allerleukste van dat neustrimme is ’t kietelgevoel dat de trimmer in je eigen neus teweegbrengt. We hebbe ’t hier over een extreem hoog en zeer scherp kietelgehalte, dat nog maar nennie de pijngrens overschrijdt. Als je ’t mij vraagt, is dit voor een beetje man absoluut ’t op één na lekkerste kietelgevoel. 

En je hoefter niet eens voor te gaan legge!

---

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

HAAR (1)

Haar. Veel mannen, vooral vijftig plussers, hebben er veel te veel van. Behalve dan op hun hoofd, hetgeen wel heel makkelijk wordt afgedaan met de platitude: ‘Op hersens groeit geen haar. ‘

Mijn oorharen groeien bijvoorbeeld zo snel als bamboe. Dagelijks moet ik er met de oortrimmer doorheen cirkelen  om te voorkomen, dat de oorwurm toeslaat. De oorwurm die zo goed gedijt in warme ruimbehaarde gehoorgangen.

Het is niet eens zo simpel, dit ontharen. Je ziet niet goed wat je doet en het gevaar dreigt, dat je te veel oorhaar wegtrimt, hetgeen tot oorsuizingen, evenwichtsstoornissen en op den duur tot algehele doofheid kan leiden. Vandaar dat ik mijn gehoorgangen nooit echt gròndig durf aan te pakken. Ik  vind het ook weer geen karweitje om aan mijn vriendin over te laten. Misschien zou ze het wel voor me willen doen, als tegenprestatie voor het driemaandelijks ritueel van het epileren van haar bilnaad. Maar ik wil haar gewoon niet lastig vallen met mijn oorharen. Zij heeft wel wat anders aan haar hoofd.

Tot een jaar terug vroeg ik haar nog wel eens, nadat ik mijn oren had gedaan: ‘Ziet het er netjes uit, schat?’  Steevast antwoordde ze, dat het er niet uit zag, dus……

Eén keer heb ik m’n oorharen laten verwijderen door een Turkse kapper: die brandt met de grote vlam van zijn aansteker alle haartjes rigoureus uit mijn oren. Mijn vriendin is razend enthousiast: ‘Geweldig, jongen! Eindelijk heb je de slag van het trimmen te pakken!’.

Mijn neus is bijna het zelfde verhaal. Alleen groeit dat haar daar niet zo snel. Een keer per week moet ik mijn neus een trimbeurt geven met de neustrimmer, dat is precies het zelfde apparaat als de oortrimmer maar omdat ik die nu  voor de neus gebruik noem ik hem domweg neustrimmer. Ik houd die neushaargroei netjes bij. 

Als vrouwen het over de lange neusharen van een man  hebben, zie ik ze niet alleen een vies gezicht trekken  maar ook hoor ik nogal eens de woorden ‘onsmakelijk’ en ‘misselijkmakend’ vallen. En eerlijk is eerlijk: het is toch niet om aan te zien. Het is alsof er talloze vliegenpootjes uit hun neusgaten bungelen. Vandaar dat ik het verschijnsel zo rigoureus aanpak.

Het trimmen van de neus moet met beleid gebeuren. Godzijdank zit de neus op een geheel andere plek dan het oor. Daar is veel beter te zien wat je aan het doen bent.

In de vorige eeuw schreef een dichter eens:

‘Ik ben zo blij, zo blij,

dat mijn neus van voren zit

en niet opzij’

Deze schrijver mòèt wel  toegewijde neustrimmer geweest zijn. Het allerleukste daarvan is het kietelgevoel, dat de trimmer in de eigen neus teweeg brengt. Het is een extreem hoge en scherpe sensatie, die net niet de pijngrens overschrijdt. Heel apart en toch aangenaam.

(Dit verhaal werd eerder gepubliceerd in augustus 2022) (morgen meer over ‘haar’).