BLEU, BLANC, BLOND.

Deze ochtend van 10.00 tot 12.00 uur doe ik de cursus ‘Franse chansons zingen’ onder leiding van de (bijna) blinde en de nog net niet geheel dove fotograaf Alain, van origine een Fransman, al meer dan zestig jaar woonachtig in Nederland.. Hij zet een uitstekende cursus neer met positieve chansons (Jacques Brel is hem, helaas, wat te zwartgallig). Via Alains laptop komt het chanson tot ons. Op A4-tjes levert hij ons tekst, vertaling en uitleg van de liedjes. 

Als ik zeg ons, dan is dat natuurlijk de cursusgroep. Die groep bestaat uit vijftien personen, allen boven de zeventig, waarvan één man: 'ik', zei de gek. 

Vandaag doen we de leuke, lieve meezinger 'Bleu, blanc, blond' van Marcel Amont. Vrij vertaald ziet dat er zo uit: 

'Blauw, wit, blond'. 

Als ik die titel hoor, komen gelijk herinneringen naar boven. Toen ik als dertienjarige puber op de HBS zat, hadden 'we' een leraar die niet opgewassen was tegen onze wanorde en bovendien vreselijk uit zijn bek stonk (het leek een mix van pure stront en de stank van een overvolle asbak met oude sigarenpeuken). Ik overdrijf dit niet. We doken, wanneer hij langs onze banken liep om in onze schriften te kijken, zo onopvallend mogelijk en zo ver mogelijk weg van zijn misselijkmakende uitstoot met een onverwacht groot bereik. 

Ik had te doen met die leraar Frans, meneer de Bie, een Belg — ja, ook dat nog. Als ik toen in bed lag... voelde ik me verdrietig om wat De Bie overkwam... maar wat kon ik uitrichten? Ik was zelf toen nog maar zo'n schuchter mannetje. 

Ik vond De Bie een goeie man. Hij bracht toch maar mooi, elke dag, helemaal vanuit België, zijn pick-up en al die Franse singletjes mee voor ons. Hij vroeg ons zelfs of we verzoeknummers hadden. Zo belandde zelfs 'Michelle' van The Beatles op het pick-upje van meneer de Bie. Volslagen idioot natuurlijk: voor dat ‘petit, petit, petit' peutje Franse tekst: "...sont des mots qui vont très bien ensemble, Michelle ma belle." 

Hij gaf ons A4-tjes met de teksten van chansons van onder anderen Adamo, Johnny Hallyday, Françoise Hardy, Claude François, Jacques Brel én van dat heerlijke chanson dat Alain deze morgen met ons gaat doen van Marcel Amont: 'Bleu, blanc, blond'. 

De man draaide elke les een paar nummers voor ons. Bijna iedereen keette er gewoon doorheen. 

De Bie heeft het slechts één jaar volgehouden op het Montfortcollege, onze scholengemeenschap op Rotterdam-Zuid. Het zou me niks verbazen als hij sui... iets anders is gaan doen.

* Beluister op YouTube of Spotify: Marcel Amont: Blue, blanc, blond.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

EEN PERIFERE KLAPVOET.

Mijn vriend Luis (60) and ik (76) hebben gezellig wat gedronken op een terrasje. Het is vier uur, einde van de middag. Time to go. Luis gaat eerst nog even plassen. Als ik opsta om te betalen, weigert mijn rechtervoet alle dienst. Hij blijft hangen en draait iets naar rechts. De punt van mijn schoen raakt bij mijn eerste stap de straattegel net iets eerder dan ik wil. Bijna verlies ik mijn evenwicht. Verder lopen durf ik niet. Ik ga op een terrasstoeltje zitten en masseer mijn voet en onderbeen, die 'deadish' aanvoelen. Met hoofdpijn en wat druk op mijn borst wacht ik tot Luis terugkomt van het toilet. Hij schrikt van wat er met me is. 

Vanaf dat moment is Luis tot aan mijn huis niet van mijn zijde geweken. Hij geeft me een arm om op te steunen en we gaan richting mijn woning. Halverwege ons terrasje en mijn huis zit mijn huisarts. Godzijdank kan ik daar nog terecht. 

De dokter onderzoekt me. Ze sluit met allerlei testjes een beroerte uit. Het euvel komt volgens haar door langdurig zitten met de bovenbenen over elkaar. Ze laat me op haar laptop een plaatje zien hoe onderbeen en voet dan te weinig doorbloed raken. Het resultaat is een perifere klapvoet. "Nooit meer zo lang met de bovenbenen over elkaar zitten," waarschuwt ze. "Gelijk naar de huisartsenpost komen als dit nog eens gebeurt." 

Luis blijft mijn trouwe 'hulphond'. Ik weet dat hij zelf de grootst mogelijke moeite heeft met lopen; zijn benen houden veel te veel vocht vast. Eigenlijk zou hij dit niet moeten doen. Maar ik houd mijn mond. Ik ben nu veel te blij met wat hij voor me doet. Hij is echt een schat! 

Als een bejaard echtpaar wandelen Luis en ik naar het appartementencomplex waar ik woon. Bij aankomst vraag ik Luis of hij nog even wil rusten, misschien wat drinken bij mij thuis. Dat vindt hij niet nodig.

"Thanks, Luis. Bel je nog, gast!"

We geven een box en gaan ieder ons weegs. 

Jammer van de Klimaatmars morgen in Amsterdam. Die ga ik echt niet doen. Als ik me morgen goed voel, ga ik wel naar mijn broer John in Hilversum. Hij viert zijn 60e verjaardag. Mijn schoonzus Nel geeft me een gooi richting de Gooise matras. 

Ik zal Nel op haar hart drukken om, met het oog op mijn toestand, klapvoets te rijden.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

DAG VAN DE ARBEID.

Hè, hè, ik ben d’r moe van. Ben blij dat ik achter m’n laptop zit om iets te schrijven over deze eerste mei, niet de dag van de miljonairs of de miljardairs maar de dag van de arbeid. Georganiseerd door vakbond FNV in Amsterdam. Tientallen bussen in het hele land zijn gecharterd om de duizenden ‘1 mei vierders’ naar de hoofdstad te rijden. Met zijn tienduizenden zijn we: FNV’ers, Groenlinks-PvdA’ers, SP’ers, Nieuwe Communisten, Revolutionair Socialisten, de Rode Morgen, Workers and Students Fighting Imperialism, en de Demokratik Isci Dernekleri Federasayonu!

We lopen twee uur door een snikheet Amsterdam. Van het Museumplein naar het Martin Luther Kingpark. Een sliert mensen van een paar kilometers. We steken niet onder stoelen of banken, dat de kosten van levensonderhoud omlaag moeten, dat het afgelopen moet zijn met moslimhaat, racisme en etnisch profileren, dat het minimum-jeugdloon omhoog moet, de loonbelasting omlaag en de vermogensbelasting fors omhoog moet, dat de woningnood bestreden moet worden, de afbraak van de zorg stopt en dat Israel onmiddellijk ophoudt met het uitmoorden van de Palestijnen.

Amsterdammers scanderen, hangend uit hun ramen op 1, 2 en 3 hoog de actie-leuzen mee en moedigen de demonstranten aan.

De organisatoren zijn vergeten dixies langs de route plaatsen. Een geluk bij een ongeluk dat we bij alle winkeliers terecht kunnen voor onze boodschappen’. Grote klasse mensen.

In het Martin Luther Kingpark worden op het hoofdpodium de apothekersassistenten gehuldigd voor hun puike actieresultaat: een loonsverhoging van maar liefst 20%. Daarna probeert de FNV nog wat leden te werven (genant) en spelen op dat podium een uur lang leuke Nederlandstalige bandjes.

Het eten en drinken is prima geregeld. Het eten en drinken is vanmiddag allemaal gratis: patatjes met alle denkbare sauzen, worstenbroodjes, poffertjes, ijsjes, allerlei blikjes alcohol vrije drank. Vanmiddag allemaal gratis en zoveel als je maar wil of op kan.

Ik heb bijna de hele dag in gezelschap doorgebracht van Louis. Ik ga per ongeluk naast hem in de bus zitten. We halen ouwe en soms ook gekke koeien uit de sloot. We ontdekken, dat we al tientallen jaren veel gemeenschappelijke kennissen hebben maar vandaag ontmoeten we elkaar voor het eerst. Heel wonderlijk ook: we wonen op nog geen tien minuten afstand van elkaar.

De 1 mei-viering wordt afgesloten met een sensationele zang-, dans- en djembé-act op de muziek van het wervelende strijdlied ‘Bella Ciao’. De act wordt ondersteund door van het podium omhoog spuitend vuurwerk.

In de bus terug naar Rotterdam voel ik me voldaan. Het is goed geweest. Jammer, dat witte mensen, met grijze (en kale) koppies oververtegenwoordigd zijn op dit soort bijeenkomsten.

Waar blijft de jeugd en de diversiteit? Vraag ik ook u af.