Ik ben op weg naar Cinerama, de bioscoop. Ik was er al bijna. Reed net het Kralingse Bos uit. Ik wilde die film zien waarin de veertigjarige Simon besluit om 500 kilometer te gaan wandelen.
Je moet voor zoiets dapper, doortastend, avontuurlijk en nieuwsgierig zijn. Dat ben ik al jaren niet meer. Mijn grootste heldendaden verrichtte ik zo rond mijn twintigste: in de bloedhitte van Rotterdam naar Avignon fietsen (ca. 1.000 km) heen en weer terug (ook ongeveer 1.000 km). Toen liftte ik ook door Europa. Geen heldendaad, maar avontuurlijk, dapper ook. In diezelfde periode liftte ik samen met mijn toenmalige vriendin Winny naar Milaan om Feyenoord als eerste Nederlandse club de Europa Cup voor landskampioenen te zien winnen. We vonden het een spannend reisdoel, hoewel Winny nooit heeft kunnen begrijpen dat ik, als fervente Sparta-Piet, op deze reis mijn zinnen had gezet.
Net als bij Feyenoord waren er bij Celtic veel jonge vrouwen, meisjes soms nog, mee. Typerend voor de tijdgeest werd er veel gezopen en geblowd. Bier en joints waren niet aan te slepen… trouwens, ook de pizzapunten niet. Het leuke was: de rood-witte Rotterdammers en die groen-witte lui van Glasgow deden alles samsam. We hadden het met mekaar over ons Rotterdam en hun Glasgow, toen allebei nog ‘rauwe’ arbeiderssteden. Als supporter van de Rotterdamse Rijke-Pikken Club Sparta drukte ik bij dergelijke conversaties maar wijselijk mijn snor. Met het aanvullen van de biervoorraad maakte ik me dan heel verdienstelijk.
De sfeer tussen de beide supportersgroepen was zowel voor als na de wedstrijd ongekend hartverwarmend. Iedereen die daar was in Milaan zal dat beamen. Het zou me dan ook niet verbazen als er zowel bij ons in Rotterdam als bij hun in Glasgow halfbloedjes van een jaar of 55 rondlopen bij wie het groen/rood door de aderen stroomt.
Ik ben nu wel heel erg afgedwaald. Halverwege de bios ben ik. Die film kan ik schudden. Die zou te lang duren. Zou ik pas om half acht weer thuis zijn… eten klaarmaken… eten… dan is het zo weer bij negenen en dan is de wedstrijd tussen de voetbalmiljonairs van Nederland en Duitsland al begonnen. Die match wil ik zien. Ik dacht dat ik dit soort foebele afgezworen had, maar blijkbaar is het een hardnekkige verslaving.
Ergens moet ik vandaag op deze drukke dag nog tijd vinden om een stukje te schrijven. Dat lukt alleen als ik nu gelijk rechtsomkeert maak en gelijk dat stukje schrijf.
Ziehier: het kant-en-klare verhaaltje, na het rechtsomkeert gemaakt, herinnerd en bedacht, geschreven, gepubliceerd en te lezen. Toch nog voor mekaar.
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
