RECHTSOMKEERT.

Ik ben op weg naar Cinerama, de bioscoop. Ik was er al bijna. Reed net het Kralingse Bos uit. Ik wilde die film zien waarin de veertigjarige Simon besluit om 500 kilometer te gaan wandelen. 

Je moet voor zoiets dapper, doortastend, avontuurlijk en nieuwsgierig zijn. Dat ben ik al jaren niet meer. Mijn grootste heldendaden verrichtte ik zo rond mijn twintigste: in de bloedhitte van Rotterdam naar Avignon fietsen (ca. 1.000 km) heen en weer terug (ook ongeveer 1.000 km). Toen liftte ik ook door Europa. Geen heldendaad, maar avontuurlijk, dapper ook. In diezelfde periode liftte ik samen met mijn toenmalige vriendin Winny naar Milaan om Feyenoord als eerste Nederlandse club de Europa Cup voor landskampioenen te zien winnen. We vonden het een spannend reisdoel, hoewel Winny nooit heeft kunnen begrijpen dat ik, als fervente Sparta-Piet, op deze reis mijn zinnen had gezet. 

Net als bij Feyenoord waren er bij Celtic veel jonge vrouwen, meisjes soms nog, mee. Typerend voor de tijdgeest werd er veel gezopen en geblowd. Bier en joints waren niet aan te slepen… trouwens, ook de pizzapunten niet. Het leuke was: de rood-witte Rotterdammers en die groen-witte lui van Glasgow deden alles samsam. We hadden het met mekaar over ons Rotterdam en hun Glasgow, toen allebei nog ‘rauwe’ arbeiderssteden. Als supporter van de Rotterdamse Rijke-Pikken Club Sparta drukte ik bij dergelijke conversaties maar wijselijk mijn snor. Met het aanvullen van de biervoorraad maakte ik me dan heel verdienstelijk. 

De sfeer tussen de beide supportersgroepen was zowel voor als na de wedstrijd ongekend hartverwarmend. Iedereen die daar was in Milaan zal dat beamen. Het zou me dan ook niet verbazen als er zowel bij ons in Rotterdam als bij hun in Glasgow halfbloedjes van een jaar of 55 rondlopen bij wie het groen/rood door de aderen stroomt. 

Ik ben nu wel heel erg afgedwaald. Halverwege de bios ben ik. Die film kan ik schudden. Die zou te lang duren. Zou ik pas om half acht weer thuis zijn… eten klaarmaken… eten… dan is het zo weer bij negenen en dan is de wedstrijd tussen de voetbalmiljonairs van Nederland en Duitsland al begonnen. Die match wil ik zien. Ik dacht dat ik dit soort foebele afgezworen had, maar blijkbaar is het een hardnekkige verslaving. 

Ergens moet ik vandaag op deze drukke dag nog tijd vinden om een stukje te schrijven. Dat lukt alleen als ik nu gelijk rechtsomkeert maak en gelijk dat stukje schrijf. 

Ziehier: het kant-en-klare verhaaltje, na het rechtsomkeert gemaakt, herinnerd en bedacht, geschreven, gepubliceerd en te lezen. Toch nog voor mekaar.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

VRIENDSCHAP? EEN ILLUSIE. (10) MEHRDAT (slot)

Ik leer Mehrdat kennen als ik mee ga doen bij de theatergroep.. Na de repetitie blijven we nog even hangen. Mehrdat vertelt me dat hij in Iran geboren is. Heel bijzonder vind ik het, dat hij lid geworden is van een Nederlandse theatergroep. Het lijkt me niet eenvoudig om in een vreemde taal  toneel te spelen. Zijn  Nederlands is matig maar belet hem niet mee te spelen, mee te denken, mee te doen. En dat nog verbazingwekkend goed ook. De eerste keer dat ik hem ontmoet onderschat ik hem schromelijk. Mehrdat blijkt een bijzonder intelligente, creatieve, nieuwsgierige, doortastende man te zijn. Op die allereerste avond vraagt hij mij al om binnenkort eens bij hem op de koffie te komen.

Of ik hem wil helpen zijn Nederlands te verbeteren, vraagt hij.  ‘Graag’. We doen  grammaticaoefeningen. Lezen boeken. Praten volop met elkaar gedurende onze wandelingen en fietstochten.

In 2013 heeft hij voor ons een vijfdaagse vakantie geboekt naar Gdansk. Het is tot op heden mijn laatste vakantie geweest naar het buitenland.  Mehrdat heeft een super goedkope vlucht geregeld en een zeer betaalbaar en redelijk hotel. Het Poolse weer is dan heerlijk.

Mehrdat is veelzijdig. Hij doet, als het nodig is, bij de toneelclub het llcht en geluid. Elk jaar is er een theatervoorstelling waar we samen in spelen.  We zien elkaar zeer vaak. Met toneelrepetities, Nederlandse les, naar de film, bij elkaar eten … we worden vrienden. Hij is een uitstekende kok.  Ik heb verschillende keren bij hem meegegeten, mijn toenmalige echtgenote  Carola ook. Vraag me niet wat we precies bij hem aten, dat heb ik niet onthouden.  Het is in ieder geval heel lekker. Hij eet ook geregeld bij Carola en mij mee.

In 2011 gaan we  naar het (IFFR) Internationaal Film Festival Rotterdam. We zien films uit de hele wereld maar Mehrdats belangstelling gaat vooral uit naar de film ‘A Separation’ van de Iraanse regisseur Ashgar Farhadi.. Mehtdat staat in de bios lang te praten met de regisseur van de film, die bij de vertoning aanwezig is. De film maakt diepe indruk op hem. Hij heeft het er vaak met mij over de film met harde kritiek op het Iraanse bewind.

Als ik hem medio 2015 zeg dat Carola van me wil scheiden, (omdat ze niet  gelukkig is) biedt hij me meteen een kamer aan in zijn huis.  Als ik nog maar net een week bij hem inwoon zegt Mehrdat dat hij met Carola gaat praten .. een poging om de relatie te herstellen  De scheiding blijft definitief. Ik verblijf in totaal vier maanden bij hem in huis. Van die vier maanden is Mehrdat er drie in Iran. Ik krijg na vier maanden een huurhuis toegewezen. Mehrdat is mijn grote steun en toeverlaat in die verhuistijd. Zonder hem had ik me geen raad geweten.

Nog niet zo lang geleden is mijn vriend Mehrdat overleden. Ik zal hem nooit vergeten. Dagelijks word ik aan hem herinnerd door de prachtige kast in mijn woonkamer. Een zeer originele kast in de vorm van een contrabas. Die heeft hij speciaal voor mij gemaakt.