Ik houd ervan om iedere dag iets te doen wat buiten mijn alledaagse dingen ligt. Dat houdt me scherp. Soms is dat een nachtwandeling door het bos, een ukeleleles of lunchen in het Praathuis. Vandaag was ik in het Museum Voorlinden in Wassenaar.
Verwacht hier geen muren vol traditionele schilderijen van Van Gogh of Picasso. Voorlinden toont juist het werk van niet-schilderende kunstenaars. Hun kunstwerken noemen ze ‘installaties’. Vandaag dompelde ik me onder in de wereld van William Forsythe, een kunstenaar die je dingen laat ervaren, die je anders nooit zult meemaken.
Zo bouwde hij een soort kelder van 5 bij 5 meter, met een hoogte van slechts 70 centimeter. ‘Ga maar door de kelder naar de overkant, op je knieën of rollend…’, nodigt Forsythe je uit. Kruipend bewoog ik me naar de overkant. Best spannend, want rechtop staan is hier simpelweg onmogelijk. Een unieke ervaring.
In de volgende ruimte – ter grootte van een flink klaslokaal – is een wand van 4 bij 4 meter die fungeert als een ultra-veelzijdige lachspiegel. Alles en iedereen in de ruimte reflecteert tot langgerekte, spiraalachtige vormen. Ook hier word je uitgedaagd tot actie: Beweeg!
Op een tafeltje in een ruimte daarnaast ligt een plumôt. De vraag aan jou is: 'probeer die plumôt doodstil in je hand te houden, eerst up en dan down'. Geen enkele beweging is toegestaan. Dat lukt je dus niet, omdat je lichaam altijd onbewust trillingen blijft uitzenden.
In weer een andere zaal kun je ouderwets 'apenkooien'. Er hangen 350 ringen waar je naar hartenlust in kunt klauteren en klimmen. Met mijn zwakke schouder was dat niks voor mij, maar het was vanaf de zijlijn erg vermakelijk om 'de apies' bezig te zien. Voor niemand was het een makkie.
Indrukwekkend is ook de zaal met 80 pendules die vlak boven de vloer heen en weer zwaaien. Ze vormen een voortdurend veld van beweging en geluid. De uitdaging? Door de ruimte lopen zonder door de pendules geraakt te worden. Hoewel ik continu bleef uitwijken, was het tevergeefs; de patronen veranderden steeds. Keer op keer was ik de haas.
Vandaag schrijf ik over William Forsythe, maar er exposeren momenteel meer kunstenaars.
Het restaurant schijnt er goed te zijn, maar ik koos voor de fraaie tuin. Daar verorberde ik mijn eigen installatie: een broodje Noorse zalm met roomkaas. Vurrukkeluk!
Museum Voorlinden in Wassenaar is absoluut een aanrader.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
