Pageviews van de afgelopen week

Posts tonen met het label simpelweg. Alle posts tonen
Posts tonen met het label simpelweg. Alle posts tonen

zaterdag 12 september 2026

WIE KOMT ER NAAST ME TE ZITTEN?

Volgende week staan er twee comedy-avonden gepland in het Oude Luxor Theater. Op 18 en 19 september a.s. Er staat wel ‘nights’ in de programmering, maar het zijn gewoon twee avondvoorstellingen van 20.00 uur tot circa 22.30 uur. Luxor programmeert deze avonden in nauwe samenwerking met Comedy Club Haug. 

Ik kocht voor vrienden, familie en mezelf zes kaartjes voor de achttiende. Voor de negentiende kocht ik louter twee tickets: één voor mezelf en één voor... tja, dat wist ik bij de aankoop simpelweg nog niet. Nu wel. 

In eerste instantie had ik een ultra-jong vriendinnetje in gedachten. Ik heb eerder over haar geschreven. Mijn trouwe lezers weten inmiddels al waarom deze opa op 19 september niet op de duo-seat in het Oude Luxor naast zijn 25-jarige vriendinnetje Chelsea zal zitten. 

Een andere serieuze kandidaat was sportvriend Henk. Henk is een man die volop cultuur inhaleert en produceert, maar van podiumkunsten is hij minder gecharmeerd. Van stand-up comedy al helemaal niet; Toon Hermans is meer his cup of tea. Bovendien is hij behoorlijk hardhorend. Veel van de verbale stortvloed op het podium zou hem alleen maar overspoelen. 

Toen kwamen er nog twee vrouwen voor dat ene kaartje in aanmerking: Annemarie (78) en Linda (56). Beide dames ken ik van Klup. Mijn trouwe lezers weten wat Klup is — Google het desnoods als u het wilt weten. In Klup-verband gingen Annemarie en ik af en toe met nog meer kluppers naar de schouwburg. Voor dat ene ticket op de duo-seat viel Annemarie uiteindelijk af, omdat zij het plekje van mijn zoon Ralf kan innemen in de groep van zes. Hij heeft die avond een optreden met zijn band. Annemarie toonde zich heel verheugd met dit buitenkansje. 

Nu alleen nog dat lege plekje naast mij op de zaterdag. Daarvoor heb ik Linda op het oog. Een leuke, opgewekte dame met wie ik tweemaal eerder comedy zag via Klup in het Isala Theater. 

LInda stuurde me midden in de zomer een Klup-berichtje met de vraag hoe het met me was en of ik nog iets ging organiseren. Ze miste mijn activiteiten op de Klup-site. Ik zat op dat moment in Zuid-Frankrijk, in Avignon. Linda’s belangstelling waardeerde ik zeer. "We zien elkaar binnenkort wel weer," zei ze. En jawel: 19 september zit Linda in het Oude Luxor naast me. Ik geef haar dat ticket cadeau. Daar is ze blij mee. Ze komt. 

Linda is slimmer dan ik. Maakt niet uit. Neehee, maakt wél uit. Is juist leuk. Met mijn eveneens slimmere ex, Winny, heb ik na enkele jaren van aftasten destijds vele jaren een hartstikke toffe relatie gehad. 

Het duurt even, maar dan hebbie ook wat.


Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com


woensdag 17 juni 2026

INSTALLATIES

Ik houd ervan om iedere dag iets te doen wat buiten mijn alledaagse dingen ligt. Dat houdt me scherp. Soms is dat een nachtwandeling door het bos, een ukeleleles of lunchen in het Praathuis. Vandaag was ik in het Museum Voorlinden in Wassenaar.

Verwacht hier geen muren vol traditionele schilderijen van Van Gogh of Picasso. Voorlinden toont juist het werk van niet-schilderende kunstenaars. Hun kunstwerken noemen ze ‘installaties’. Vandaag dompelde ik me onder in de wereld van William Forsythe, een kunstenaar die je dingen laat ervaren, die je anders nooit zult meemaken.
Zo bouwde hij een soort kelder van 5 bij 5 meter, met een hoogte van slechts 70 centimeter. ‘Ga maar door de kelder naar de overkant, op je knieën of rollend…’, nodigt Forsythe je uit. Kruipend bewoog ik me naar de overkant. Best spannend, want rechtop staan is hier simpelweg onmogelijk. Een unieke ervaring.
In de volgende ruimte – ter grootte van een flink klaslokaal – is een wand van 4 bij 4 meter die fungeert als een ultra-veelzijdige lachspiegel. Alles en iedereen in de ruimte reflecteert tot langgerekte, spiraalachtige vormen. Ook hier word je uitgedaagd tot actie: Beweeg! 
Op een tafeltje in een ruimte daarnaast ligt een plumôt. De vraag aan jou is: 'probeer die plumôt doodstil in je hand te houden, eerst up en dan down'. Geen enkele beweging is toegestaan. Dat lukt je dus niet, omdat je lichaam altijd onbewust trillingen blijft uitzenden.
In weer een andere zaal kun je ouderwets 'apenkooien'. Er hangen 350 ringen waar je naar hartenlust in kunt klauteren en klimmen. Met mijn zwakke schouder was dat niks voor mij, maar het was vanaf de zijlijn erg vermakelijk om 'de apies' bezig te zien. Voor niemand was het een makkie.
Indrukwekkend is ook de zaal met 80 pendules die vlak boven de vloer heen en weer zwaaien. Ze vormen een voortdurend veld van beweging en geluid. De uitdaging? Door de ruimte lopen zonder door de pendules geraakt te worden. Hoewel ik continu bleef uitwijken, was het tevergeefs; de patronen veranderden steeds. Keer op keer was ik de haas.
Vandaag schrijf ik over William Forsythe, maar er exposeren momenteel meer kunstenaars.
Het restaurant schijnt er goed te zijn, maar ik koos voor de fraaie tuin. Daar verorberde ik mijn eigen installatie: een broodje Noorse zalm met roomkaas. Vurrukkeluk!
Museum Voorlinden in Wassenaar is absoluut een aanrader.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com