Ik ben de laatste weken wat dikker aan het worden. Ik heb
geen grote spiegel, waar ik mezelf, als ik er voorga staan helemaal in kan
zien. Maar als ik zo van boven naar beneden kijk dan lijkt het toch net alsof
ik een buikje aan het opstarten ben.
’Waarom weeg je je niet gewoon?’
'Tsja, dat kan niet
omdat ik mijn weegschaal heb uitgeleend aan mijn buurvrouw die zich elke ochtend
‘van het ziekenhuis’ moet wegen en zelf geen weegschaal heeft. Haar zoon zou d’r
een bij Bol.com bestellen, zes weken geleden, maar die weegschalen dobberen zeker
op een boot in de Straat van Homuz.'
Afgelopen week sprak ik in KINO met Caro (49), een nieuw vriendinnetje. Ik vroeg er niet naar maar, we hadden het over ‘lijnen’, toen Caro spontaan zei:
‘Je hoef je over je gewicht geen zorgen te maken, je ben keurig afgetraind, Jos.’
Caro zelf is niet helemaal tevreden, na deel een van de ‘eet-fit’ cursus van zes weken. Met haar huidige gewicht van 66 kilo (ze was 75), is ze als tussenstopje wel content maar niet met de bijverschijnselen, zoals een iets te mager bekkie, slappere tietjes (zo noemt Caro ze zelf) en de ‘lellen’ aan haar bovenarmen. Ronduit ontevreden is Caro over haar nog veel te stevige bovenbenen.
‘Je moet gaan spinnen, weet je wel, die tak van sport waarbij je je te pletter fietst, maar geen meter vooruitkomt. Dat is een goede remedie tegen je dikke bovenbenen, Caro.’
‘Okay, ik ken het er over hebben op de sportschool.’ zegt ze.
‘Volgens mij is het elke vrijdagochtend, dat spinnen,’ zeg ik.
Dat komt haar wel goed uit want op vrijdag sport ze daar
altijd.
Ze straalt een zekere trots en vertrouwen uit als ze dat zo zegt.
Ik twijfel er ook niet aan: ze gaat het allemaal redden met het tweede deel van die ‘eet-fit’ cursus.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
