BUIKJE.

Ik ben de laatste weken wat dikker aan het worden. Ik heb geen grote spiegel, waar ik mezelf, als ik er voorga staan helemaal in kan zien. Maar als ik zo van boven naar beneden kijk dan lijkt het toch net alsof ik een buikje aan het opstarten ben.

’Waarom weeg je je niet gewoon?’

'Tsja, dat kan niet omdat ik mijn weegschaal heb uitgeleend aan mijn buurvrouw die zich elke ochtend ‘van het ziekenhuis’ moet wegen en zelf geen weegschaal heeft. Haar zoon zou d’r een bij Bol.com bestellen, zes weken geleden, maar die weegschalen dobberen zeker op een boot in de Straat van Homuz.'

Afgelopen week sprak ik in KINO met Caro (49), een nieuw vriendinnetje. Ik vroeg er niet naar maar, we hadden het over ‘lijnen’, toen Caro  spontaan zei:

‘Je hoef je over je gewicht geen zorgen  te maken, je ben keurig afgetraind, Jos.’

 Caro zelf is  niet helemaal tevreden, na deel een van de ‘eet-fit’ cursus van zes weken. Met haar huidige gewicht van 66 kilo (ze was 75), is ze als tussenstopje wel content maar niet met de bijverschijnselen, zoals een iets te mager bekkie, slappere tietjes (zo noemt Caro ze zelf) en de ‘lellen’ aan haar bovenarmen. Ronduit ontevreden is Caro over haar nog veel te stevige bovenbenen.

‘Je moet gaan spinnen, weet je wel, die tak van sport waarbij je je te pletter fietst, maar geen meter vooruitkomt. Dat is een goede remedie tegen je dikke bovenbenen, Caro.’

‘Okay, ik ken het er over hebben op de sportschool.’ zegt ze.

‘Volgens mij is het elke vrijdagochtend, dat spinnen,’ zeg ik.

Dat komt haar wel goed uit want op vrijdag sport ze daar altijd.

 ‘Behalve wat slankere bovenbenen, wilt ik ook nog 11 kilo kwijt. Zodat ik op 55 kilo uitkomt. Dat vind ik een mooi gewicht bij mijn lengte van 1.65m.Ik krijgt dan weer mijn oude leuke figuurtje terug.’

Ze straalt een zekere trots en vertrouwen uit als ze dat zo zegt. Ik twijfel er ook niet aan: ze gaat het  allemaal redden met het tweede deel van die ‘eet-fit’ cursus.

 We hebben het nu de hele tijd zo’n beetje over Caro omdat er met mij eigenlijk niet zo veel loos is qua lichaamsgewicht. Ik ben, ondanks mijn vermeende buikje, eigenlijk perfect met mijn 75 kilo (vandaag) bij een lengte van 1.84m. Ik ben na het schrijven van dit verhaaltje even bij mijn buurvrouw binnengewipt om daar op m’n eigen weegschaal te gaan staan. Ook mijn BMI mag er wezen: 23,6.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

IEDER ZIJN MEUG.

 Loop maar even mee naar mijn slaapkamer’ zeg ik tegen, Kees mijn buurman. Daar staat mijn pc. Ik wil hem even laten zien hoe hij, bij de belastingdienst, zijn zorgtoeslag aan kan vragen, vandaar.

Terwijl ik de pc opstart, hoor ik Kees vol verbazing achter me zeggen:

‘Wat heb jij daar nou in die kast staan?’

‘Mijn pc, dat zie je toch!’

‘Neen, ik bedoel  dat daar’ en ik zie dat hij met open mond naar Peggy staat te staren.

Peggy is een barbiepop, niet zo maar een barbiepop maar een bijzonder sexy model. Misschien heeft ze in de Barbie-reeks wel een andere officiële naam maar die ken ik niet.  Deze pop is superslank, heeft lang blond haar, pronte borstjes, lange slanke benen, hoge zwarte pumps, een zwart mini jurkje en een goudkleurig ceintuurtje om haar taille.  Verder heeft ze zwaar opgemaakte ogen en zwoele, volle, roodgestifte lippen.

‘Wat bedoel je nou precies, Kees?’

‘Wat moet jij nou met dat seksbommetje daar in je kast?’

‘Oh dat,’ zeg ik gekscherend, ‘de één heeft pin-ups hangen in zijn slaapkamer, een ander, zoals ik, heeft een sexy barbiepoppetje in zijn kast staan, ieder zijn meug toch?’

Peggy zit daar nu al een jaar of drie. Op een van mijn fietstochten langs de Rotte, zie ik op de heenweg iets liggen op het fietspad, dat vaag op een pop lijkt. Ik besteed er verder geen aandacht aan. Als ik, op de terugweg, ruim een uur later, wèèr langs die plek fiets, ligt die pop er nog steeds. Eerst rijd ik er gedachteloos langs maar ik ga toch even terug om het goed te bekijken. Het blijkt dus dit gave schattige poppetje te zijn. Omdat het daar al zeker anderhalf uur ligt, besluit ik om het mee naar huis te nemen.

‘Ik kan er vast wel iemand blij mee maken,’ denk ik, ‘ is het vandaag niet dan is het morgen wel.  Maar tot op de dag van vandaag heb ik nog geen geschikte kandidaat kunnen vinden en in afwachting van haar verhuizing, zit Peggy, jou vanuit mijn kast liefdevol aan te staren.’

‘Je kan me nou wel zo smalend aan staan te kijken, Kees, toch is het werkelijk zo gegaan  … en het valt nog niet mee om van haar af te komen … ja de vuilniszak in … maar dat vind ik weer zonde van zo’n gave pop.

‘Heb jij belangstelling, Kees of ken je misschien iemand die je daar een plezier mee zou kunnen doen?’

‘Ja, ik heb wel een nichtje van zes, die heeft ook barbiepoppen maar ik vind dit model te seksueel getint voor klein meisje.  Daar wacht ik liever nog even mee.

‘Je zou er mee op een rommelmarkt kunnen gaan staan; dan ben je Peggy, denk ik, zo kwijt. Je kan er nog best vijf euro voor vangen.’

 

‘Ja, dat is een goed idee, Kees … het zal alleen nog wel even duren voordat ik voldoende andere spullen heb om op een rommelmarkt te gaan staan … en dat doe ik dan eigenlijk alleen voor Peggy, want ik hou helemaal niet van rommelmarkten. Weet je wat ik wou: dat ik die pop destijds gewoon op dat fietspad had laten liggen.’

‘Hé Kees, moet je nou nog zien, hoe dat met die zorgtoeslag van je zit, want daar kwam je tenslotte voor?‘

‘Ja, da’s waar ook.’

‘Nou, láát Peggy dan maar even en  kom naast me zitten!’