EINDELIJK WEER EENS EEN BLANKE!

Er staat een vrouw met lang geverfd blond haar tot op de schouders voor onze bejaardenflat. Ze wacht op ons, Erna (83) en mij. Kan ze mee naar binnen lopen. Geen sleutels. Ze is jonger dan wij, maar toch zeker achterin de zestig. Een super-gerimpeld rokerskoppie heeft ze. Op de zesde moet ze zijn.

Persoonlijk ga ik nóóit met de lift. Heel af en toe maak ik een uitzondering om een praatje te maken met een gezellige buur. Erna beschouw ik als gezellig. Zij en ik wonen op de vijfde.

Wanneer je, zoals ik dus, altijd over de trap gaat, up and down, dan loop je een hoop mensen mis. Ik ben zelf nog prima-de-luxe ter been. Ik heb die lift gewoon niet nodig. Dus altijd loop ik… nou ja, alleen vrijdags, onze marktdag, wanneer ik ook gelijk de supermarktboodschappen binnen sleep, dan ga ik naar boven met de lift. Ik doe mijn boodschappen in zo'n ouwe-lullen-boodschappenwagentje. Om zo'n volgeladen karretje op de vijfde te krijgen… ’t zal best lukken, tree voor tree dat karretje naar boven trekken… maar eenmaal op de vijfde kunnen ze me opvegen. Dus dat doen we maar niet.

Met Erna in de lift naar boven hoor ik nog eens wat. Ze gaat met een ‘vrouwtje’ van de derde en haar schoonzus, die op twee woont, naar een huisje in Oisterwijk. Die andere twee vrouwen, die vertelden mij toen ik in het repaircafé de staafmixer van Erna d’r schoonzus zat te repareren, dat ze Erna een beetje onder hun hoede nemen. Zij is de laatste tijd steeds meer ‘de weg kwijt’.

Al een paar maanden loopt ze elke zondag naar de brievenbus om haar ochtendkrantje op te halen, dat nog nooit op zondag bezorgd is. Eergisteren liep ze in haar baby-doll met haar boodschappenwagentje richting lift.

"Wat ga je doen, Erna?"
"Markt. Piepers kopen."
"’t Is geen vrijdag. Dus geen markt, Erna. Weet je wel hoe je d’r bij loopt?"
"O, stom! Ik dacht dat ik al aangekleed was." Beschaamd giechelend snelt ze terug naar haar appartement.

Dat was wel het ergste dat ik met haar meemaakte. Hoewel… als we uit de lift bij mijn appartement zijn beland, zegt ze op weg naar haar eigen huisje: "Blij toe dat er eindelijk weer eens een blanke een woning krijgt toegewezen in onze flat."

Ik ontplof zowat als ze dat gezegd heeft.
"Iedereen, met wat voor kleurtje dan ook, is hier welkom, vind ik. Wat je zegt, Erna, is pure rassendiscriminatie."
Verbouwereerd, in verwarring, draait Erna zich om. Loopt voor háár doen snel achter haar rollatortje naar huis.

"Ik klaag je aan!" roep ik haar nog na.

Achteraf bedenk ik me: moet ik Erna’s woorden wel zo streng beoordelen? Ik ben geen arts, maar ze lijkt me beginnend dement. Een beetje verward. Bangig en daardoor misschien wat racistisch.

Want eerder heb ik Erna nooit zoiets bespottelijks horen zeggen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

---

---

            

YOGA.

 

Hij komt uit Syrië. Woont hier nu al zo’n jaar of tien. Ik ken hem nu drie jaar en heb hem (een beetje) Nederlands leren praten. Ruim een jaar nu geef ik geen les meer, aan niemand niet. En sedertdien zie ik Yusuf nog zo eens in de paar weken. Dan drinken, eten en praten we wat. Gisteren appte hij me of ik langs wilde komen.  Wat zou er aan de hand zijn, dacht ik. Daar was ie nooit meteen zo duidelijk over.

Ik ben zelf altijd direct in dat soort situaties. Laatst bijvoorbeeld was er een probleempje met de deur van mijn koelvriescombinatie en omdat Yusuf nogal handig is appte ik hem om even langs te komen om te kijken of hij het kon oplossen. 

Wanneer hij mij bijvoorbeeld snel nodig had, vroeg hij me onverwachts op de koffie.  

Deze keer stond er nog maar net een kop koffie voor m’n neus of hij had een vraag. Het ging over de sportschool. Hij dacht er over om lid te worden, vooral omdat er ook yoga aangeboden wordt. Er worden echter drie soorten aangeboden en hij weet niet goed hoe hij daar een keus uit moet maken. Hij vertelt dan, met een nerveus lachje,  dat hij in Krimpen aan de IJssel al eens op een yoga-club had gezeten, met alle maal jonge lenige vrouwen. Yusuf zelf, 58 jaar, was daar al snel  afgegaan. Niet letterlijk maar figuurlijk.

Yusuf is een slimme man. In een van de eerste lessen, die hij bij mij had, zei hij, dat hij mij voortaan zou gebruiken als zijn persoonlijk adviseur. Dat heb ik toen maar zo gelaten, maar dat was ik natuurlijk niet van plan. Zo af en toe eens een telefoontje plegen of een mailtje opstellen, dat vind ik oké, maar hij moet vooral zèlf aan de slag. Vandaag wilde hij me duidelijk voor zijn karretje ‘sportschool’ spannen. ‘Kan ik daar een proefdag krijgen? Wat kost het. Wat kan ik voor dat geld doen? Wanneer? Kan ik ook yoga doen?’

'Ga na je zwemles naar de receptie van de sportschool, daar kunnen ze je alles rustig uitleggen'. 

Dat zou die doen. Dat kan hij ook prima. Hij is er slim genoeg voor. Hij vindt het dus alleen makkelijker als ik het voor hem doe. Dit keer gaat die vlieger niet op.

Yusuf is niet alleen een slimme maar ook een heel eigenzinnige man. Ik snap daarom ook niet waarom hij in de desinformatie van het Kremlin gelooft. Voor hem is Zelenski de grote agressor in de oorlog met Rusland. Terwijl in Europa iedereen weet dat Poetin de oorlog met Oekraïne begonnen is.