Er staat een vrouw met lang geverfd blond haar tot op de schouders voor onze bejaardenflat. Ze wacht op ons, Erna (83) en mij. Kan ze mee naar binnen lopen. Geen sleutels. Ze is jonger dan wij, maar toch zeker achterin de zestig. Een super-gerimpeld rokerskoppie heeft ze. Op de zesde moet ze zijn.
Persoonlijk ga ik nóóit met de lift. Heel af en toe maak ik een uitzondering om een praatje te maken met een gezellige buur. Erna beschouw ik als gezellig. Zij en ik wonen op de vijfde.
Wanneer je, zoals ik dus, altijd over de trap gaat, up and down, dan loop je een hoop mensen mis. Ik ben zelf nog prima-de-luxe ter been. Ik heb die lift gewoon niet nodig. Dus altijd loop ik… nou ja, alleen vrijdags, onze marktdag, wanneer ik ook gelijk de supermarktboodschappen binnen sleep, dan ga ik naar boven met de lift. Ik doe mijn boodschappen in zo'n ouwe-lullen-boodschappenwagentje. Om zo'n volgeladen karretje op de vijfde te krijgen… ’t zal best lukken, tree voor tree dat karretje naar boven trekken… maar eenmaal op de vijfde kunnen ze me opvegen. Dus dat doen we maar niet.
Met Erna in de lift naar boven hoor ik nog eens wat. Ze gaat met een ‘vrouwtje’ van de derde en haar schoonzus, die op twee woont, naar een huisje in Oisterwijk. Die andere twee vrouwen, die vertelden mij toen ik in het repaircafé de staafmixer van Erna d’r schoonzus zat te repareren, dat ze Erna een beetje onder hun hoede nemen. Zij is de laatste tijd steeds meer ‘de weg kwijt’.
Al een paar maanden loopt ze elke zondag naar de brievenbus om haar ochtendkrantje op te halen, dat nog nooit op zondag bezorgd is. Eergisteren liep ze in haar baby-doll met haar boodschappenwagentje richting lift.
"Wat ga je doen, Erna?"
"Markt. Piepers kopen."
"’t Is geen vrijdag. Dus geen markt, Erna. Weet je wel hoe je d’r bij loopt?"
"O, stom! Ik dacht dat ik al aangekleed was." Beschaamd giechelend snelt ze terug naar haar appartement.
"Markt. Piepers kopen."
"’t Is geen vrijdag. Dus geen markt, Erna. Weet je wel hoe je d’r bij loopt?"
"O, stom! Ik dacht dat ik al aangekleed was." Beschaamd giechelend snelt ze terug naar haar appartement.
Dat was wel het ergste dat ik met haar meemaakte. Hoewel… als we uit de lift bij mijn appartement zijn beland, zegt ze op weg naar haar eigen huisje: "Blij toe dat er eindelijk weer eens een blanke een woning krijgt toegewezen in onze flat."
Ik ontplof zowat als ze dat gezegd heeft.
"Iedereen, met wat voor kleurtje dan ook, is hier welkom, vind ik. Wat je zegt, Erna, is pure rassendiscriminatie."
Verbouwereerd, in verwarring, draait Erna zich om. Loopt voor háár doen snel achter haar rollatortje naar huis.
"Iedereen, met wat voor kleurtje dan ook, is hier welkom, vind ik. Wat je zegt, Erna, is pure rassendiscriminatie."
Verbouwereerd, in verwarring, draait Erna zich om. Loopt voor háár doen snel achter haar rollatortje naar huis.
"Ik klaag je aan!" roep ik haar nog na.
Achteraf bedenk ik me: moet ik Erna’s woorden wel zo streng beoordelen? Ik ben geen arts, maar ze lijkt me beginnend dement. Een beetje verward. Bangig en daardoor misschien wat racistisch.
Want eerder heb ik Erna nooit zoiets bespottelijks horen zeggen.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
