Het is alweer meer dan 11 jaar geleden dat ik gescheiden ben van de vrouw die de liefde van mijn leven werd. Nog steeds, ja. Willy heet ze. 45 jaar zijn we getrouwd geweest en we hebben twee zonen grootgebracht, Rick en Fred, die inmiddels 46 en 48 jaar zijn. Ook hebben we kleinkinderen: twee jongens, een van 12 en een van 10. Bert en Marius.
Gedurende die 45 jaren is het niet altijd ‘koek en ei’ geweest tussen Willy en mij. Dat kan ook haast niet anders. Maar het meeste ging meestal wel goed. Verdienen deden we beiden meer dan genoeg! En… we werkten ieder nooit meer dan 20 uur per week, al die jaren dat we samen waren. We deelden de lusten en de lasten. Onze zonen opvoeden, dat hebben we echt prima gedaan. Het zijn geweldige mensen geworden.
Willy en ik maakten er alleen seksueel een potje van… pfff… wat een gedoe… die seks… ik word er nou nog moe van. De laatste 15 jaren leefden Willy en ik als broer en zus. Ik vond dat zelf eigenlijk niet zo’n probleem. Ik was gelukkig met haar. Ik was trots op haar. Ze was een mooie, vrolijke, intelligente, sociale, creatieve vrouw… ik vond het fijn om in haar nabijheid te (mogen) zijn, haar vriend, haar maatje, oké, haar broer ook te (mogen) zijn. Ik was dus niet echt ongelukkig, maar zij wel: ‘Ik ben niet gelukkig,’ zei ze op een dag. Toen was het voor mij einde verhaal. Einde van het verhaal van ons huwelijk. Ik wilde haar geluk in een ander leven niet in de weg staan. Ik vertrok naar Prinsenland.
Vrij snel vond ik de woning waar ik nu nog in woon. Binnen het jaar na de scheiding leerde ik Paula kennen. Met haar had ik gedurende 5 jaar een LAT-relatie. Ik leerde haar kennen op het wijkkoor. In die vijf LAT-jaren kwamen we nauwelijks op straat. Paula was onafgebroken zo diep depressief dat voor haar geen ‘buiten’ kon bestaan. Desalniettemin was Paula wel zo geil als boter. Dat dan weer wel. Wat seks betreft kon ik toen een enorme inhaalslag maken. Aan dat latten van Paula en mij kwam na vijf jaar een einde, omdat ze wat al te opzichtig avances aan het maken was naar haar fysiotherapeut. ‘Ze kon het lonken duidelijk niet laten.’ Mij werd jaloezie verweten. ik kon opkrassen. Paula wilde niks meer met me te maken hebben. Ze is inmiddels niet meer.
Willy is de laatste drie jaar weer een goede (platonische) vriendin van me geworden. Het gaat helaas niet zo goed met haar. Ze heeft COPD en ze blijft maar roken en wordt alsmaar magerder.
Als ik haar vraag of ze dat laatste geen probleem vindt, antwoordt ze:
‘Ja, natuurlijk! Al m’n broeken zakken op m’n enkels!’
Als ik haar vraag of ze dat laatste geen probleem vindt, antwoordt ze:
‘Ja, natuurlijk! Al m’n broeken zakken op m’n enkels!’
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
