Vannacht maakte ik een wandeling door het Kralingse Bos. Ik
zit nu, 23.30 uur, op een bankje met uitzicht op de Plas. Aan de overkant van de
Plas zie ik de lichten van de Kralingse Plaslaan, de woningen, het verkeer. Links
de contouren van de molens.
Over mij heen vliegen halsbandparkieten. Ze gaan te keer
alsof ze geslacht gaan worden. Ze overstemmen alle futen, waterkippen, eenden
en ganzen.
Eet hier even een mandarijntje. Met verblindend licht sjeest een scooter op me af. De bestuurder is een vrouw: ’Goedenavond, meneer.’ Ze zet haar scooter op de standaard en gaat met haar hele arm, waar ze een vuilnisbakzak om heeft gewikkeld, staan graaien in de afvalbak, vlak naast mijn bankje. Vier plastic flesjes scoort ze: kassa: 60 cent! Daar gaat ze: op naar de volgende ‘goudmijn’.
Het is nu echt pikdonker. Dichte struiken, grote bomen vlak langs het wandelpad. Goed opletten. Ik zie hier geen reet. Gelukkig niet meer dan 100 meter.
Uitgerekend hier bots ik tegen een figuur op. Schrik me de tering.:
‘Money sir, please?’ Het is een vent. Hoe weet hij nou dat ik een ‘sir’ ben?
‘O no! No
never money I give for you’, stamel ik, ‘do you know why not?’
‘Yes, I know, sir, then I go buy coke.
‘Exactly’. Hoe raak ik die gast kwijt? Hij maakt me ‘un peu nerveux’.
‘I can give
you an apple and a mandarino!’ Hij ruikt vast dat ik bang ben.
‘Okay, sir. Give it to me!
Ik duikel de vruchten op uit mijn rugzak.
‘Thanks, sir.’
‘You’re welcome’, lieg ik. Hij stinkt sterk … ui-achtig zweet. Hij laat me verder.
Donkerder wordt het vannacht niet. Ben nu bij het Hertenkamp. Ff mijn laatste mandarijntje oppeuzelen bij de picnic-tafel. Maar er is hier meer aan de hand. Hier wordt door twee heren e liefde bedreven. Geschrokken van mij staan ze razendsnel op, ‘fatsoeneren’ hun sportbroekjes en vluchten naar hun fietsen, die even verderop in het gras liggen.
Op zo’n bankje gaan zitten vind ik riskant. Een kwakje zit immers in een klein hoekje. Ik eet mijn mandarijntje liever staande op. Het is nog een dik kwartier van hier naar huis. Maar niet meer in het donker, gelukkig. Alles is vanaf hier goed verlicht.
Ik heb trek. De benzinepomp aan het eind van de Prinsenlaan blijkt gesloten. Straks thuis een boterhammetje dan maar. Ben eigenlijk best moe. Van de zenuwen, zal wel.
Voor enen zal ik niet in mijn bed liggen.
