PIKDONKER

Vannacht maakte ik een wandeling door het Kralingse Bos. Ik zit nu, 23.30 uur, op een bankje met uitzicht op de Plas. Aan de overkant van de Plas zie ik de lichten van de Kralingse Plaslaan, de woningen, het verkeer. Links de contouren van de molens.

Over mij heen vliegen halsbandparkieten. Ze gaan te keer alsof ze geslacht gaan worden. Ze overstemmen alle futen, waterkippen, eenden en ganzen.

Eet hier even een mandarijntje. Met verblindend licht sjeest een scooter op me af. De bestuurder is een vrouw: ’Goedenavond, meneer.’ Ze zet haar scooter op de standaard en gaat met haar hele arm, waar ze een vuilnisbakzak om heeft gewikkeld, staan graaien in de afvalbak, vlak naast mijn bankje.  Vier plastic flesjes scoort ze: kassa: 60 cent!  Daar gaat ze: op  naar de volgende ‘goudmijn’.

Het is nu echt pikdonker. Dichte struiken, grote bomen vlak langs het wandelpad. Goed opletten. Ik  zie hier geen reet. Gelukkig niet meer dan 100 meter.

Uitgerekend hier bots ik tegen een figuur op. Schrik me de tering.:

‘Money sir, please?’ Het is een vent. Hoe weet hij nou dat ik  een ‘sir’ ben?

‘O no! No never money I give for you’, stamel ik, ‘do you know why not?’

‘Yes, I know, sir, then I go buy coke.

‘Exactly’. Hoe raak ik die gast kwijt? Hij maakt me ‘un peu nerveux’.

‘I can give you an apple and a mandarino!’ Hij ruikt vast dat ik bang ben.

‘Okay, sir. Give it to me!

Ik duikel de vruchten op uit mijn rugzak.

‘Thanks, sir.’

‘You’re welcome’, lieg ik. Hij stinkt sterk … ui-achtig zweet. Hij laat me verder.

Donkerder wordt het vannacht niet. Ben nu bij het Hertenkamp. Ff mijn laatste mandarijntje oppeuzelen bij de picnic-tafel. Maar er is hier meer aan de hand. Hier wordt door twee heren e liefde bedreven. Geschrokken  van mij  staan ze razendsnel op, ‘fatsoeneren’ hun sportbroekjes en vluchten naar hun fietsen, die even verderop in het gras liggen.

Op zo’n bankje gaan zitten vind ik riskant. Een kwakje zit immers in een klein hoekje. Ik eet mijn mandarijntje liever staande op. Het is nog een dik kwartier van hier naar huis. Maar niet meer in het donker, gelukkig. Alles is   vanaf hier goed verlicht.

Ik heb trek. De benzinepomp aan het eind van de Prinsenlaan blijkt gesloten. Straks thuis een boterhammetje dan maar. Ben eigenlijk best moe. Van de zenuwen, zal wel.

Voor enen zal ik niet in mijn bed liggen.

NACHTWANDELEN.

 Veel drinken en thuisblijven. Dat is wat me, als oude man,  te doen staat op tropische dagen.Dat heb ik netjes gedaan. Overdag tenminste. ’s Nachts ga ik er op uit. Echt lekker was het toen nog niet maar het scheelde wel een jas. met overdag. Dat ’veel drinken-advies’ heb ik me terdege ter harte genomen. Om vijf voor acht gisterochtend stond ik bij de Jumbo voor de deur. Om een kratje bier te scoren.

 Tegen  middernacht, ik was inmiddels behoorlijk kachel, dronk ik nog een laatste biertje voor ik ging nachtwandelen. Ik was van plan met de metro naar de Voorschoterlaan te gaan en vandaar door het Kralingse Bos weer naar huis te lopen, zwalken kan ik beter zeggen.

In Kralingen zit, tegen half een, een stel jonge gasten, studenten denk ik, druk te praten onder het genot van jointjes zo te ruiken. Ze zeiden me vriendelijk gedag. Mijn openbare dronkenschap werd even later vriendelijk bejegend: een dame van in de vijftig, die haar hondje uit liet, wenste me goedenavond.

 Luid kwakend begeleidden tientallen, misschien wel honderden kikkers me op weg naar het bos. Ik was lang niet de enige daar.  Er werd nog gemusiceerd en gezongen. Verschillende groepjes vrolijke Spaanse studenten, liepen mij , tegen een uur of een, tegemoet.

 Op een bankje langs het voetpad, vlakbij het naaktstrandje, lagen er een paar wellustig te ketsen. Althans, zo te horen. Zij hadden niet eens in de gaten dat ik langsliep. ‘t Was ook pikdonker daar.

 Ik moest piesen. Nam de eerste de beste boom. Zo te voelen stond ik op mijn schoenen te piesen.

 Op een verlaten parkeerterrein  in het bos stond een malloot keihard Elvis-nummers af te spelen.

‘Jaill house rock’ ook. Het geluid knalde uit een walgelijk grote auto. Wel tien meter lang. Een schaars gekleed stel zat op de motorkap mee te swingen en te brullen. Blikjes Heineken in de aanslag. Jammer dat er geen valse honden meer in het Bos los lopen.

 Ik ben al bijna weer thuis. Half twee. Zoals altijd moet ik aan haar denken, kijken naar haar huisje, als ik bij haar langs loop.

 Vooral met die hitte.