"Vandaag doe ik es makkelijk: effe twee van die dikke pizza’s van dokter Utker gehaald. Een ‘Bacon’ en een ‘Texas’. We snije die dinge altijd doormidde, ken je van allebei proeve. Nou, die Texas was best te hachele, maar die Bacon was godsgruwelijk zout. Ik ken drinke wat ik wil, anderhalve liter Spa rood al in me mik, maar die dorst gaat niet weg.
Het dee me gelijk denke an 1969. Ik was an het lifte naar Spanje en kreeg een lift van twee homo’s naar hun hotel in Béziers. Aardige gasten, niks mis mee en ik mog daar nog pitte ook. Ik zat net effe imme nakie uit te dampe op de rand van me bed na het douche, komme ze opeens allebei in hun blootje me kamer binne zette, met een bladje Pastis.
Ze kwame zowat tegen me an zitte en begonne an me bene te friemelen. Ik zei: 'Non, non messieurs, daar kenne we niet an beginne, hoor.' Ze liete me gelukkig met rust en zette me de volgende ochtend netjes af bij een liftplek.
Maar die dag was het bloedverziekend heet, wel tweeëndertig graje. Ik stond uren te verrotte in de zon bij Perpignan en me water was allang op. Me lippe en me tong ware gortdroog; ik kon ze bekant niet meer bewege. Uiteindelijk ben ik met de bus naar een durpje vlakbij gegaan en heb daar in een café gelijk drie glazen water achterover geslage. Ik ging zowat de pijp uit van de dorst.
Ik zeg je eerlijk: ik heb in m’n leve nog nooit zo’n trek in vocht gehad. En da’s uniek, want normaal gesproke ben ik net as een goeie Rotterdamse hoer: ik ken een hoop hebbe, maar van een droge bek hou ik niet!"
(Uit mijn verre R'damse verleden)
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
