DORST

"Vandaag doe ik es makkelijk: effe twee van die dikke pizza’s van dokter Utker gehaald. Een ‘Bacon’ en een ‘Texas’. We snije die dinge altijd doormidde, ken je van allebei proeve. Nou, die Texas was best te hachele, maar die Bacon was godsgruwelijk zout. Ik ken drinke wat ik wil, anderhalve liter Spa rood al in me mik, maar die dorst gaat niet weg.

Het dee me gelijk denke an 1969. Ik was an het lifte naar Spanje en kreeg een lift van twee homo’s naar hun hotel in Béziers. Aardige gasten, niks mis mee en ik mog daar nog pitte ook. Ik zat net effe imme nakie uit te dampe op de rand van me bed na het douche, komme ze opeens allebei in hun blootje me kamer binne zette, met een bladje Pastis.

Ze kwame zowat tegen me an zitte en begonne an me bene te friemelen. Ik zei: 'Non, non messieurs, daar kenne we niet an beginne, hoor.' Ze liete me gelukkig met rust en zette me de volgende ochtend netjes af bij een liftplek.

Maar die dag was het bloedverziekend heet, wel tweeëndertig graje. Ik stond uren te verrotte in de zon bij Perpignan en me water was allang op. Me lippe en me tong ware gortdroog; ik kon ze bekant niet meer bewege. Uiteindelijk ben ik met de bus naar een durpje vlakbij gegaan en heb daar in een café gelijk drie glazen water achterover geslage. Ik ging zowat de pijp uit van de dorst.

Ik zeg je eerlijk: ik heb in m’n leve nog nooit zo’n trek in vocht gehad. En da’s uniek, want normaal gesproke ben ik net as een goeie Rotterdamse hoer: ik ken een hoop hebbe, maar van een droge bek hou ik niet!"

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

EEN SNOEK.

De eerste vakanties van mij en mijn vriendin Winny (mijn huidige ex) waren liftvakanties. Begin zeventiger jaren. We liftten naar Frankrijk, Italië en Spanje. In een mum van tijd waren we daar. Zelden wachtten we langer dan vijf minuten op een lift. Dat kwam gegarandeerd niet door mijn mooie krullen. Neen, Winny maakte het verschil. Ze had lang blond haar, een leuk figuur en met haar strakke truitje en dat ultra korte spijkerrokje liftte zij (en ik) in ijltempo Europa door.

Soms stond Winny alléén langs de snelweg. Dan had ik me verdekt opgesteld achter de vangrails. Ik kwam pas te voorschijn als de automobilist was gestopt om (alleen) Winny mee te nemen. Die chauffeur had er wel de pest in maar nam mij meestal toch ook mee. Beetje lullig. Deden we alleen als het lang duurde.

Uit Perpignan in Frankrijk kwam je moeilijk weg. We waren letterlijk gaar toen er een Snoek stopte. Speciaal voor ons. Eigenlijk was het de beurt van een andere lifter. Die stond hier al langer dan wij. Maar die Snoek moest persé ons hebben … of liever gezegd: Winny, dat dacht ìk tenminste. Het Snoek-mannetje, stelde zich voor als Luc. Met zijn zwarte handschoentjes en zijn witte zomerhoedje leek hij mij niet helemaal pluis. Hij wilde mij persé op de achterbank hebben.

Naast mij op die achterbank lag allerlei plastic spul voor restaurants en snackbars. Daaronder lagen wat beduimelde pornoblaadjes en verfrommelde papieren zakdoekjes. Luc had een hotel in Beziers. Hier vlakbij. Als we wilden konden we met hem mee. Een nachtje op zijn kosten. We waren gaar van die dag.

Winny en ik keken elkaar diep in de ogen. Knikten. We waagden het er op. We kregen een puike kamer. Douchten lekker. Toen klopte Luc op de deur. Hij kwam óók lekker gedoucht, in zijn blootje onze kamer binnen lopen, … met een fles witte wijn en drie glazen.

Ik zei hem in mijn beste Frans, dat we zijn aanbod zeer op prijs stelden: … die hotelkamer, die douche, de wijn maar … Luc, we waren erg moe waren en wilden graag zo snel mogelijk gaan slapen, omdat we morgen weer gaan eh … ‘faire autostop’.

‘Naturellement Dzjos, comme tu veux. Je suis fatigé aussi. Et a propos, Dzjos, c’est ici un hotel naturiste, c’est pourquoi!

Gedrieën genoten wij van de lekkere koele witte wijn. Luc nam afscheid van ons: ‘Dzjos et Winny: ‘Bon voyages demain et au revoir.’

‘Au revoir Luc!