Gedwongen prostitutie is het onderwerp van een documentaire serie die de EO op de dinsdagavonden in januari 2015 uitzendt. (Er komen nog twee delen). Een op de prostituees blijkt onder dwang te moeten werken.
In de documentaire vertelt de (onherkenbaar gemaakte) ervaren pooier Boy hoe hij een vrouw achter de ramen krijgt:
‘Met klappen! Dat hoort. Om te laten zien wie de baas is. Eens in de zoveel tijd moet dat, je kunt het vergelijken met een hond. Die moet je ook alles leren. En als een hond niet wil dan trap je of geef je een klap. Hetzelfde geldt voor een vrouw.’ Een behoorlijk riskante zaak die gedwongen prostitutie.
‘Met klappen! Dat hoort. Om te laten zien wie de baas is. Eens in de zoveel tijd moet dat, je kunt het vergelijken met een hond. Die moet je ook alles leren. En als een hond niet wil dan trap je of geef je een klap. Hetzelfde geldt voor een vrouw.’ Een behoorlijk riskante zaak die gedwongen prostitutie.
Toen ik 18 jaar was had ik een krantenwijk, jawel! Negentig procent van het geld dat ik met dat werk verdiende, gaf ik aan mijn moeder. Mijn vader verdiende veel te weinig om 12 personen te kunnen onderhouden. Dat kleine beetje geld van mij hielp. Maar dat was het niet alleen, want die tien procent die overbleef ging in een enveloppe in mijn bureautje en na tien weken zat er vijftig gulden in. Voldoende om eens naar Katendrecht, naar de hoeren te gaan! Ik zocht een ranke, rijpe roodharige hoer van ongeveer 30 jaar uit en vroeg haar zo stoer mogelijk:
’Hoeveel?’
‘Vijfentwintig piek,’ zei ze, waarop ik knikte. Ze wenkte me naar binnen en vroeg meteen nadat ze deur achter me had gesloten om mijn geld. Ze had op vier hoog een piepklein kamertje, waar net een twijfelaar kon staan. We moesten veel steile trappen op om daar te komen. Ik voelde of die twee briefjes van tien en dat briefje van vijf nog in mijn kontzak zitten.
Ik was knap nerveus. Zij was zich al aan het uitkleden.
‘Hup!’ zei ze, ‘waar wacht je nog op, jochie? Uit die kleren, opschieten.’ Ik was nog bezig met mijn onderbroek en mijn sokken uit te trekken, terwijl zij al in haar beha en haar slipje op bed lag. Ze trok me naar zich toe op bed en probeerde mijn angstig kleine plassen hard te maken.
‘Het gaat zo niet,’ zei ik tegen haar, ’het gaat misschien als je je helemaal uitkleedt.’
‘Is goed, joh,’ zei ze, ‘maar heb je nog meer knaken bij je dan? Want voor niks gaat de zon op, hoor. Daar hangt wel een prijskaartje aan.’
In m’n blootje pak ik mijn broek, en vis die andere vijfentwintig gulden uit mijn kontzak.
‘Geef maar hier dan!’ Ze is allesbehalve aardig. Toen ze die andere vijfentwintig gulden uit mijn handen had gegrist, deed ze d’r beha en d’r slip uit en trok mij op haar lijf.
‘Niet op m’n bek gaan staan kluiven, hè!’ zei ze meteen als een boze schooljuf … ik was niet eens op het idee gekomen.
Met mijn slappe lul kon ik helemaal niks uitrichten. Zuchtend en steunend probeerde ze mijn slappe plasser af te trekken, ... tevergeefs natuurlijk. Ze had er ook duidelijk geen trek in.
‘Nou, we kappen ermee hoor, want dit wordt 'm niet. Volgende keer beter, joh,’ zei ze en ze was alweer zowat aangekleed … ze stond al bijna buiten voor de deur, nieuw klantjes te verleiden.
’Hoeveel?’
‘Vijfentwintig piek,’ zei ze, waarop ik knikte. Ze wenkte me naar binnen en vroeg meteen nadat ze deur achter me had gesloten om mijn geld. Ze had op vier hoog een piepklein kamertje, waar net een twijfelaar kon staan. We moesten veel steile trappen op om daar te komen. Ik voelde of die twee briefjes van tien en dat briefje van vijf nog in mijn kontzak zitten.
Ik was knap nerveus. Zij was zich al aan het uitkleden.
‘Hup!’ zei ze, ‘waar wacht je nog op, jochie? Uit die kleren, opschieten.’ Ik was nog bezig met mijn onderbroek en mijn sokken uit te trekken, terwijl zij al in haar beha en haar slipje op bed lag. Ze trok me naar zich toe op bed en probeerde mijn angstig kleine plassen hard te maken.
‘Het gaat zo niet,’ zei ik tegen haar, ’het gaat misschien als je je helemaal uitkleedt.’
‘Is goed, joh,’ zei ze, ‘maar heb je nog meer knaken bij je dan? Want voor niks gaat de zon op, hoor. Daar hangt wel een prijskaartje aan.’
In m’n blootje pak ik mijn broek, en vis die andere vijfentwintig gulden uit mijn kontzak.
‘Geef maar hier dan!’ Ze is allesbehalve aardig. Toen ze die andere vijfentwintig gulden uit mijn handen had gegrist, deed ze d’r beha en d’r slip uit en trok mij op haar lijf.
‘Niet op m’n bek gaan staan kluiven, hè!’ zei ze meteen als een boze schooljuf … ik was niet eens op het idee gekomen.
Met mijn slappe lul kon ik helemaal niks uitrichten. Zuchtend en steunend probeerde ze mijn slappe plasser af te trekken, ... tevergeefs natuurlijk. Ze had er ook duidelijk geen trek in.
‘Nou, we kappen ermee hoor, want dit wordt 'm niet. Volgende keer beter, joh,’ zei ze en ze was alweer zowat aangekleed … ze stond al bijna buiten voor de deur, nieuw klantjes te verleiden.
Zou deze vrouw destijds rond 1965 gedwongen in de prostitutie hebben gezeten? Moeilijk te zeggen. Haar lichaam was ongehavend. Maar …als je dat werk doet uit eigen keuze, moet je er toch een klein beetje lol in hebben. Dat had zij duidelijk niet.
Dat zal wel aan mij gelegen hebben, denk ik …
(Uit mijn verre R'damse verleden)
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
