BOUWVAKKERSDÉCOLLETÉ

 

Vrijgezel Alex is een echt goedweermens. Het moet zo vanaf maart wel héél erg slecht weer zijn wil hij niet in zijn korte broek èn met ontbloot bovenlijf in zijn buurtje rondlopen. Het is overduidelijk dat hij trots is  op zijn grote (1.90 m), slanke lichaam en eerlijk is eerlijk, hij ziet er voor een zestiger nog best goed uit. De zon hoeft maar één dagje goed te schijnen of hij is alweer poepbruin, trouwens ’s winters ziet hij er ook niet bepaald uit als een Hollandse bleekscheet. Hij heeft altijd wel ‘een tintje’, waarschijnlijk geërfd van voorouders uit (sub)tropische gebieden. 

Op zomerse dagen speelt Alex de onbezoldigd beheerder van het ruime binnenterrein. In zijn blote, bruine body, met zijn zonnebril en zijn vrolijk gekleurde bermuda, schrijdt hij  voort over dat terrein. Borst vooruit, kin omhoog, zijn armen  zó langs zijn lijf, alsof hij onder zijn oksels wc-rollen vastgeklemd houdt. 

Met een zelf gekocht grijpertje ontdoet hij het binnenterrein van het aangewaaide en achteloos weggeworpen zwerfvuil.  Ook verzorgt hij het groen: hij snoeit dorre takjes en verwijdert uitgebloeide bloemen. Dat doet hij op zijn hurken of gebukt, zijn bermuda zakt daarbij flink af, waardoor omwonenden een uniek uitzicht geboden wordt op  zijn welgevormde bouwvakkersdecolleté. 

’s Zomers lijkt hij haast alomtegenwoordig te zijn in de buurt. Vanaf zijn balkon becommentarieert hij op een vrolijke wijze de activiteiten op het binnenterrein.

In de richting van een stel babbelende buurtvrouwen davert hij: ‘Genoeg geluld nou, hè, dames, als jullie niks anders te doen weten kom je je handen maar effe bij mijn thuis laten wapperen, hahahaha. Genoeg te doen hier.’   

 Waarop de vrouwen gekscherend reageren met: ‘Begin jij zelf maar vast, Alex,  wij komen er zo aan.’

Onhoorbaar voor hem voegen ze er aan toe dat ze niet graag aan die klus bij hem thuis beginnen. Er wordt gekletst, dat het bij Alex een waar mannenhuishouden is. Vergeelde gordijnen. Onderlangs alle wanden staat een grote verzameling (lege) bier- en wijnflessen opgesteld. 

Op Alex zijn wc kan je maar beter helemaal niet komen. Een misselijk makende geur . Oude remsporen. Een smoezelige toiletpot met verdachte vingerafdrukken.

Zo gaat die brave Alex nog negatief over de tong nadat hij eens een stel buurvrouwen op verjaardagsvisite had.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

EEN GOEDWEERMENS.

Vrijgezel Alex is een echt goedweermens. Het moet ‘s zomers wel heel erg slecht weer zijn wil hij niet in zijn korte broek en met ontbloot bovenlijf in de buurt rondlopen. Het is overduidelijk dat hij trots is  op zijn grote (1.80 m), slanke lichaam en … eerlijk is eerlijk … hij ziet er voor een zestiger nog best goed uit. De zon hoeft maar één lentedagje goed te schijnen of hij is alweer poepbruin … trouwens … ’s winters ziet hij er ook niet echt uit als een Hollandse bleekscheet …  hij heeft altijd wel ‘een tintje’, waarschijnlijk geërfd van voorouders uit (sub)tropische gebieden.

Op zomerse dagen speelt Alex de onbezoldigde beheerder van het ruime binnenterrein van ons wooncomplex. In zijn blote, bruine body, met zijn zonnebril en zijn vrolijk gekleurde bermuda, ‘schrijdt’ hij  voort over het binnenterrein … borst vooruit, kin omhoog, zijn armen  zó langs zijn lijf, alsof het lijkt dat hij onder beide oksels een wc-rol vastgeklemd houdt.

Met een door hemzelf aangeschaft grijpertje ontdoet hij het binnenterrein van het aangewaaide en achteloos weggeworpen zwerfvuil.  Ook verzorgt hij het groen: hij knipt dorre takjes weg en verwijdert uitgebloeide bloemen. Dat doet hij op zijn hurken of gebukt, zijn bermuda zakt daarbij flink af, waardoor omwonenden een uniek uitzicht geboden wordt op  Alex’ welgevormde bouwvakkersdecolleté.     

’s Zomers lijkt hij haast wel alomtegenwoordig te zijn in de buurt. Vanaf zijn balkonnetje becommentarieert hij op een vrolijke manier de activiteiten van degenen die zich op het binnenterrein bevinden.

In de richting van een stel babbelende buurtvrouwen davert hij:

‘Genoeg geluld nou, hè, dames ... als jullie niks anders te doen weten kom je je handen maar effe bij mijn thuis laten wapperen, hahahaha … genoeg te doen hier.’  

 Waarop de vrouwen gekscherend reageren met:

‘Begin jij zelf maar vast, Alex,  wij komen er zo aan.’

Onhoorbaar voor hem voegen ze er aan toe dat ze niet graag aan die klus bij hem thuis zouden beginnen … er wordt gekletst, dat het bij Alex een waar mannenhuishouden is …vergeelde gordijnen …  onderlangs alle wanden staat een grote verzameling (lege) bier- en wijnflessen opgesteld en van zijn wc kan je maar beter wegblijven. Tja, Alex, zo ga je dan over de tong nadat je eens een keer wat buren op je verjaardagsfeestje te gast hebt gehad!

Met de kinderen is ie ’s zomers vaak leuk bezig. Vooral de jongens trekken naar hem toe. Of hij voetbalt als een ouwe hond met ze mee òf wanneer er al voldoende voetballertjes zijn, speelt is hij de scheidsrechter. Ook zit hij vaak zomaar een beetje te kletsen en te lachen met de jongelui op een van de bankjes. Hij is een soort vriendelijke extra opa voor ze. Een van de weinige volwassenen, die tijd voor ze heeft.

’s Winters  zie je Alex zelden of nooit. Ook in deze kille lente van 2023 heeft hij zich nog nauwelijks op straat vertoond.  Wat ie thuis allemaal uitvoert? Wie het weet mag het zeggen …. volgens een van de gasten op zijn al eerder gememoreerde verjaardagsfeestje  is zijn huis volgestouwd met video’s en boeken, dus zal hij de tijd ook binnen wel zinvol weten door te komen.