"Hé, Jos," zegt Gerard, een sportvriend, "er is een adertje gesprongen in je linkeroog."
Kan ik zelf niet zien natuurlijk.
"Het zal wel," denk ik.
Niks geen pijn of zo. We oefenen gewoon door met de legpress.
Niks geen pijn of zo. We oefenen gewoon door met de legpress.
In het trappenhuis van onze flat kijkt buurvrouw Cora, terwijl ze opgewekt "roddelt" over Annie van de vierde, me ineens heel doordringend aan: "Je oog zit vol bloed, man. Rechts. O nee, sorry links." Ze komt nu wel met haar hoofd heel dichtbij.
"Zal wel overgaan als je een meissie bent," kon mijn moeder zaliger altijd zeggen.
Als ik ’s avonds wat lees en mijn stukkie schrijf, merk ik dat ik de tekens op mijn toetsenbord dubbel zie. Bij het lezen van de Havenloods zie ik ook de tekstregels dubbel. Vriendin en buurvrouw Els komt die avond wat bij me drinken. Els dwingt me dit bij mijn huisarts te melden. Het is zaterdag, dus dat kan alleen maar via 'mijngezondheid.net'. Ik ben nog maar koud klaar met mijn verhaal of 'mijngezondheid.net' slaat alarm: "Meld u ogenblikkelijk bij de SEH (spoedeisende hulp)." Volgens Els, die werkelijk van alle markten thuis is, kan mijn medicatie iets kapot maken in mijn hoofd. "Bloedende ogen zijn een slecht voorteken," weet ze.
"Gelul," denk ik.
Het is half twaalf. Zaterdagavond. De klok moet nog een uurtje terug straks. Ik denk alvast achteruit. Half elf nu. Het stortregent. Moet een kwartier op de fiets naar het IJsselland. Zie ik helemaal niet zitten. Maar die Els is een vervelende dwingeland. Ze staat erop dat ik ga… ik ga nog ook. Klootzak die ik ben.
Zij hoeft niet door die regen. Zij laat zich twee verdiepingen zakken en ze zit gewoon weer droog voor haar treurbuis. Ik kan mezelf soms echt niet volgen. Steeds weer laat ik haar binnen.
Zij hoeft niet door die regen. Zij laat zich twee verdiepingen zakken en ze zit gewoon weer droog voor haar treurbuis. Ik kan mezelf soms echt niet volgen. Steeds weer laat ik haar binnen.
Weet je wat ik zelf over dat bloedend oog denk: "Loos alarm!"
Dus… daar zit ik, middernacht, zeiknat in het IJsselland. Heel snel aan de beurt, dat dan weer wel. Valt mee!
Heel aardige dokter, dokter Mohammed, vast geen volbloed Rotterdammer. Maakt niet uit. Hij doet zijn onderzoekjes: bloeddruk meten, kijken naar het switchen van mijn linkeroog.
Heel aardige dokter, dokter Mohammed, vast geen volbloed Rotterdammer. Maakt niet uit. Hij doet zijn onderzoekjes: bloeddruk meten, kijken naar het switchen van mijn linkeroog.
"Niks aan de hand, hoor," zegt de dokter, "maandag is je oogwit weer wit."
"Nog één testje wil ik doen," zegt Mohammed, "dan zijn we klaar."
Hij steekt zijn wijsvinger op en vraagt mij: "Hoeveel vingers steek ik op?"
"Twee," zeg ik.
Mohammed wordt meteen zo bleek als een vaatdoek. Hij kijkt me onthutst aan. Ik wil hem niet nog ongeruster maken:
"Nog één testje wil ik doen," zegt Mohammed, "dan zijn we klaar."
Hij steekt zijn wijsvinger op en vraagt mij: "Hoeveel vingers steek ik op?"
"Twee," zeg ik.
Mohammed wordt meteen zo bleek als een vaatdoek. Hij kijkt me onthutst aan. Ik wil hem niet nog ongeruster maken:
"Grapje," zeg ik lachend.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
