CHOLESTOROL.

Ik overdrijf niet als ik zeg, dat ik de laatste jaren kamp met lastige voeten. Het lastige zit hem vooral op mijn voetzolen, tussen mijn tenen en op mijn enkels.

Ik krijg als ik loop het gevoel alsof ik op kussentjes loop. Echt pijnlijk is dat niet. Die kussentjes en dat vreemde gevoel horen daar gewoon niet te zijn. Klaar!

Verder moet ik het doen met nogal rare enkels. Die zitten een paar millimeter te laag, want mijn schoenen (niet zijnde laarzen) proberen mijn enkels een stukje omhoog te duwen. Pijn? Ja, bij elke stap die ik zet.

Het ergst is wel de blaarvorming. Ik hoef maar een korte wandeling te maken en daar zijn ze. Tussen mijn kleine teen en die teen ernaast (die noem ik de ringteen), ontwikkelen zich zowel links als rechts, zeer geniepige blaren. Ze ontstaan als de kleine teen wegkruipt onder die teen ernaast en putten je uit. 

Mijn huisarts, een piepjonge man, kon met mijn kussentjes niet direct uit de voeten en dacht: ik laat een lading bloed uit die man trekken. Dat geeft wellicht een indicatie. Maar over mijn voeten gaf de analyse van mijn bloed geen uitsluitsel. Wel werd toen duidelijk dat mijn cholesterol niet in orde was. De doktersassistente stuurde me een email met die uitslag en dirigeerde me naar internet om te kijken wat ik daaraan zou kunnen doen. ‘Zoek het maar uit met je cholesterol’ was dus eigenlijk de boodschap van mijn dokterspost.

Ik ben gaan kijken op internet. Ik moet veel  omgooien van mijn eetgewoontes. Mijn smoothies maak ik met volle Franse kwark. Ik drink volle melk bij mijn lunch. Dat moet naar halfvol. In gerechten en op brood doe ik 80+ kaas, dat moet 30 + worden en mijn alcoholconsumptie moet rigoureus omlaag. Van een krat bier per week naar een flesje per dag. Van het idee alleen al word ik un peu onpasselijk.

Waar ik echt blij mee ben is dat ik meer verse vis moet gaan eten … zalm dus.  . Dat doe ik nou net nooit omdat ik zalm veel te duur vind … zes euro voor 2 ons Noorse zalm …. Veel te duur. Maar ... voor tegen mijn cholesterol heb ik het er graag voor over.

Nu zit ik alleen nog wel met mijn voeten.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

SITA, ONZE HOND (2)

 

Dit is de dag nadat ik een schoen van Ton, een handtasje van Ans en een trappelzakje van Annabelle kapot knauwde. In Rotterdam, gaan Ton en Ans een flink potje zitten overdrijven over mij, tegen Jee en Carola: wat een lieve, leuke, aardige en gezellige hond ik toch ben … tot baby Annabelle kwam.

‘Ja, meneer Sita krijgt minder aandacht, hè? Meneer Sita wordt een beetje jaloers, hè? Meneer Sita gaat dan uit protest het laptopkoffertje van het baasje maar onderpiesen, hè?!’ Zittie me met een zuur gezicht aan te kijken, die sukkelbaas van mij, terwijl hij me, bij elke lettergreep die hij uitspreekt, met zijn knokkels  venijnig op mijn kop tikt. Alsof ik geen gevoel heb. Dierenbeul! Ja, sorry hoor.

‘Hé, Ton, doe es even rustig joh, dat beestje heeft ook gevoel.’ zegt Jee.  Goed zo, Jee. Het wordt .  hoog tijd dat er dierenpolitie komt. Een simpele ziel is het die Ton … het heeft helemaal niks met jaloezie te maken … sinds de geboorte van Annabelle laten ze me steeds korter uit  … daar word ik gewoon bloednerveus van, logisch toch? Ik moet èrgens mijn behoefte doen. Als hùn wc-deur steeds op slot zit, moeten ze toch ook ergens anders gaan staan plassen? En … dan hoor ik hem ook nog zeggen ‘hij bijt onze spullen kapot.’ Ik ga ergens anders liggen … met mijn kop op Jee zijn voeten … vindt hij goed ...

Ja, als ze me zenuwachtig maken, ga ik uit mijn dak, dat wel. Kan ik het helpen? Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Ik ben ook maar een simpele hond.

Ton zegt doodleuk, waar ik bij zit, dat ie van me af wil. Naar een asiel nog wel! Ans zit instemmend te knikken. Dat zeggen ze  natuurlijk alleen maar om medelijden op te wekken bij  Jee en Carola, zodat ze me dan overnemen. Geniepig mannetje! Met Jee en Carola, zie ik het wel zitten.  Jee aait me over mijn koppie, klopt me zachtjes op mijn rug … lekker … rek me helemaal uit en wrijf m’n neus langs zijn benen .

Godzijdank hebben ze hier geen kinderen. Een nadeel, zeg maar gerust een ramp, is de kat, die ze hier hebben. Een kat in nood deelt gemene krabbels uit. Dat heb ik tenminste wel eens op straat gehoord. Tot nu toe ruik ik dat beest alleen nog maar. Die kat heeft mij vast al in de smiezen. Ik heb geen flauw idee waar hij of zij uithangt. Er komt een misselijk makende geur uit die bak naast de voordeur … gatver … veel drolletjes liggen er in. Toevallig zie ik dat daarnaast een voederbakje staat   …  met nog een paar stukjes runderhart … jamjam … die scoor ik straks wel … hoewel … ik kan me  nooit zo goed beheersen.

 

(wordt vervolgd)