ELF JAAR EERDER (7) PAPA.

PAPA.

Wat een kou deze vrijdag! Gelukkig hoef ik niet lang buiten te zijn. Op vrijdag passen mijn vrouw en ik altijd op onze  kleinzoon Bent. Dus we moeten in ieder geval van Rotterdam naar Dordrecht reizen. Dan zitten we voornamelijk in de trein.  Een halve kilometer fietsen van huis, naar NS Station Blaak en een halve kilometer lopen van Station Dordt naar het huis Bent. Wat een venijnig koude wind! Het is echt weer voor een bivakmuts, om ook de wangen warm te houden. 

Het is nog donker als we van huis gaan en het is ook nog donker als we bij de kleine Bent arriveren. Tegen acht uur doet mijn zoon Ralf de deur voor ons open. Bent is dan al lang wakker en ... en aan het werk:  hij is bezig met zijn verzameling houten blokken kriskras door de woonkamer te gooien. Als hij merkt dat opa en oma  binnenkomen, stopt hij zijn gooi- en smijtwerk en kruipt razendsnel naar me toe …  gaat dan op zijn knieën vòòr me zitten, tilt zijn beide armen omhoog en lacht alsof hij wil zeggen: ‘Optillen opa!’

Vervolgens begint Bent wat woorden te brabbelen, vooral onverstaanbare; maar het woord dat er nu boven uitspringt is: ‘Papa!!’ Als ik hem optil kijkt Bent direct naar de wandkast naast ons en daarin  staat een foto van papa Ralf. Daar wijst hij naar en zegt hij ….: ‘Papa!’ 

Bent is gek op papa Ralf.  Vandaag zag ik Bent rommelen met zijn blokken, spelen met een dinky-toy, of hoorde ik hem wat brabbelen boven een opengeslagen waterproof leesboek ... en dan ...opeens, is hij niet meer één en al spel en gebrabbel: draait zich om, wijst naar de foto in de wandkast en roept dan luid en verrukt: ‘Papa!!’

Hij kent al wat meer woorden: kikkers en eenden noemt hij ‘kakkak’; alle poezen zijn  ‘aai’; een koe wordt bij hem: ‘boeoeoe’, een hond is 'ahh-ahh' en daarbij slaat hij hard met zijn hiel op de grond. 

Ik had verwacht dat hij het woord ‘lekker’ al zou kennen maar niet dus. Wel heeft hij een duidelijk gebaar om aan te geven dat hij iets lekker vindt: hij strekt zijn arm opzij en beweegt die dan heen en weer.

Hij eet graag boterhammen. Drie stuks, zo rond twaalf uur ’s middags. Twee met appelstroop en een met smeerkaas. Natuurlijk in kleine stukken gesneden. Alleen al het klaarmaken wordt voor mij een behoorlijke kleefboel: drie tamelijk slappe, witte boterhammen in kleine stukken snijden ... Maar goed mijn vingers zijn zo afgelikt en gewassen en ik vind het nog lekker ook. Bent weigert overigens elk stukje brood, dat hij niet zèlf mag pakken en niet zelf in zijn mond mag stoppen. Ook nu dus kleeftroep: handen, gezicht en mouwen onder een combinatie van smeerkaas en appelstroop. Vurrukkulluk. Bent mag dan wel zelf zijn goed belegde stukje brood pakken, het tempo waarin dat gaat bepaal ik of oma. Want Bent heeft de neiging om twaalf stukken brood achter elkaar naar binnen te proppen en ze vervolgens weer uit te kotsen.

Ondanks de bittere kou, hebben we deze vanmiddag toch nog een uur gewandeld door de mooie Dordtse binnenstad. Van zo’n hele dag binnen zitten word je zo duf ... en uit de wind en in de zon, was zo af en toe best effe lekker. Vond Bent ook. Hij wilde zelfs geen handschoenen aan. 

SITA, ONZE HOND (2)

 

Dit is de dag nadat ik een schoen van Ton, een handtasje van Ans en een trappelzakje van Annabelle kapot knauwde. In Rotterdam, gaan Ton en Ans een flink potje zitten overdrijven over mij, tegen Jee en Carola: wat een lieve, leuke, aardige en gezellige hond ik toch ben … tot baby Annabelle kwam.

‘Ja, meneer Sita krijgt minder aandacht, hè? Meneer Sita wordt een beetje jaloers, hè? Meneer Sita gaat dan uit protest het laptopkoffertje van het baasje maar onderpiesen, hè?!’ Zittie me met een zuur gezicht aan te kijken, die sukkelbaas van mij, terwijl hij me, bij elke lettergreep die hij uitspreekt, met zijn knokkels  venijnig op mijn kop tikt. Alsof ik geen gevoel heb. Dierenbeul! Ja, sorry hoor.

‘Hé, Ton, doe es even rustig joh, dat beestje heeft ook gevoel.’ zegt Jee.  Goed zo, Jee. Het wordt .  hoog tijd dat er dierenpolitie komt. Een simpele ziel is het die Ton … het heeft helemaal niks met jaloezie te maken … sinds de geboorte van Annabelle laten ze me steeds korter uit  … daar word ik gewoon bloednerveus van, logisch toch? Ik moet èrgens mijn behoefte doen. Als hùn wc-deur steeds op slot zit, moeten ze toch ook ergens anders gaan staan plassen? En … dan hoor ik hem ook nog zeggen ‘hij bijt onze spullen kapot.’ Ik ga ergens anders liggen … met mijn kop op Jee zijn voeten … vindt hij goed ...

Ja, als ze me zenuwachtig maken, ga ik uit mijn dak, dat wel. Kan ik het helpen? Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Ik ben ook maar een simpele hond.

Ton zegt doodleuk, waar ik bij zit, dat ie van me af wil. Naar een asiel nog wel! Ans zit instemmend te knikken. Dat zeggen ze  natuurlijk alleen maar om medelijden op te wekken bij  Jee en Carola, zodat ze me dan overnemen. Geniepig mannetje! Met Jee en Carola, zie ik het wel zitten.  Jee aait me over mijn koppie, klopt me zachtjes op mijn rug … lekker … rek me helemaal uit en wrijf m’n neus langs zijn benen .

Godzijdank hebben ze hier geen kinderen. Een nadeel, zeg maar gerust een ramp, is de kat, die ze hier hebben. Een kat in nood deelt gemene krabbels uit. Dat heb ik tenminste wel eens op straat gehoord. Tot nu toe ruik ik dat beest alleen nog maar. Die kat heeft mij vast al in de smiezen. Ik heb geen flauw idee waar hij of zij uithangt. Er komt een misselijk makende geur uit die bak naast de voordeur … gatver … veel drolletjes liggen er in. Toevallig zie ik dat daarnaast een voederbakje staat   …  met nog een paar stukjes runderhart … jamjam … die scoor ik straks wel … hoewel … ik kan me  nooit zo goed beheersen.

 

(wordt vervolgd)

PAPA

Wat een kou deze vrijdag! Gelukkig hoef ik niet lang buiten te zijn. Op vrijdag passen mijn vrouw en ik altijd op onze  kleinzoon Bent. Dus we moeten in ieder geval van Rotterdam naar Dordrecht reizen. Dan zitten we voornamelijk in de trein.  Een halve kilometer fietsen van huis, naar NS Station Blaak en een halve kilometer lopen van Station Dordt naar het huis Bent. Wat een venijnig koude wind! Het is echt weer voor een bivakmuts, om ook de wangen warm te houden. 

Het is nog donker als we van huis gaan en het is ook nog donker als we bij de kleine Bent arriveren. Tegen acht uur doet mijn zoon Ralf de deur voor ons open. Ben is dan al lang wakker en ... en aan het werk:  hij is bezig met zijn verzameling houten blokken kriskras door de woonkamer te gooien. Als hij merkt dat opa en oma  binnenkomen, stopt hij zijn gooi- en smijtwerk en kruipt razendsnel naar me toe …  gaat dan op zijn knieën vòòr me zitten, tilt zijn beide armen omhoog en lacht alsof hij wil zeggen: ‘Optillen opa!’

Vervolgens begint Bent wat woorden te brabbelen, vooral onverstaanbare; maar het woord dat er nu boven uitspringt is: ‘Papa!!’ Als ik hem optil kijkt Bent direct naar de wandkast naast ons en daarin  staat een foto van papa Ralf. Daar wijst hij naar en zegt hij ….: ‘Papa’. 

Bent is gek op papa Ralf.  Vandaag zag ik Bent rommelen met zijn blokken, spelen met een autoojte, of hoorde hem wat brabbelen boven een opengeslagen waterproof leesboek ... en dan ...opeens, onderbreekt hij zijn gefocuste spel en gebrabbel, draait zich om en wijst naar die foto in die wandkast en roept dan hard: ‘Papa!!’

Hij kent al wat meer woorden: kikkers en eenden noemt hij ‘kakkak’; alle poezen zijn  ‘aai’; een koe wordt bij hem: ‘boeoeoe’ en een hond is 'ahh-ahh' en daarbij slaat hij hard met zijn hiel op de grond. 

Ik had verwacht dat hij het woord ‘lekker’ al zou kennen maar niet dus. Wel heeft hij een duidelijk gebaar om aan te geven dat hij iets lekker vindt: hij strekt zijn arm opzij en beweegt die dan heen en weer.

Hij eet graag boterhammen. Drie stuks, zo rond twaalf uur ’s middags. Twee met appelstroop en een met smeerkaas. Natuurlijk in kleine stukken gesneden. Alleen al het klaarmaken wordt voor mij een behoorlijke kleefboel: drie tamelijk slappe, witte boterhammen in kleine stukken snijden ... Maar goed mijn vingers zijn zo afgelikt en gewassen en ik vind het nog lekker ook. Bent weigert overigens elk stukje brood, dat hij niet zèlf mag pakken en niet zelf in zijn mond mag stoppen. Ook nu dus kleeftroep: handen, gezicht en mouwen onder een combinatie van smeerkaas en appelstroop. Vurrukkulluk. Bent mag dan wel zelf zijn goed belegde stukje brood pakken, het tempo waarin dat gaat bepaal ik of oma. Want Bent heeft de neiging om twaalf stukken brood achter elkaar naar binnen te proppen en ze vervolgens weer uit te kotsen.

Ondanks de bittere kou, hebben we deze vanmiddag toch nog een uur gewandeld door de mooie Dordtse binnenstad. Van zo’n hele dag binnen zitten word je zo duf ... en uit de wind en in de zon, was zo af en toe best effe lekker. Vond Bent ook. Hij wilde zelfs geen handschoenen aan.