Ik moet bloed laten prikken
voor controle van het lithiumgehalte in mijn bloed. Daaaahag. Nog nooit is het zo
druk geweest bij de bloedprik. Er moeten er 15 voor me geprikt worden. Daar ga
ik niet gedwee op zitten wachten.
Nu ik het prikken ovesla kan ik
even bij Barend langsgaan in de revalidatie. Hij is niet thuis. Blijkt dat ie
zit te eten met zijn zus. In een tentje daar in buurt.
Ik hoef niet zo lang na te
denken wat ik ga doen nu Barend er niet
is. Het is lekker fietsweer en ik heb alle tijd. Het is pas 13.00 uur. Ik ga
fietsen naar Barendrecht.
Op weg naar dat stadje, fietsend In de Rotterdamse Rosestraat, op het trottoir, rechts naast me, komen een jonge
moeder, begin dertig, met aan haar linkerhand haar dochtertje van pakweg 9 me tegemoet.
Moeder rookt. Ze neemt een
haaltje van haar sigaret beweegt haar hoofd schuin rechts naar boven en blaast
de rook uit zodat haar dochtertje de rook niet in haar gezichtje krijgt. Terwijl moeder dat
doet, stopt het meiske met huppelen, loopt in het zelfde tempo met haar moeder
mee en krabbelt even heel vlug met haar kleine vingertjes , heel eventjes maar
aan haar spleetje. Ze kijkt dan even vlug naar haar moeder of zee misschien
gezien heeft wat zij deed. Maar moeder heeft haar hoofd weer schuin naar
rechtsboven bewogen om een rookwolkje uit te blazen Het meiske richtte haar blik
meteen weer op het trottoir. Ze liep al gelijk weer vrolijk te huppelen.
Woningen met gewone grote
mensen en kinderen heb ik er niet kunnen ontdekken. Het stadje is omsloten door
een immens bedrijfsterrein en er zijn gigantische kunstwerken gerealiseerd die
moeten zorgen voor een goede doorstroming van ‘de Heilige Koe’.
Ik verplicht mezelf om over
de Van Brienenoordbrug terug te fietsen. Doodsangsten sta ik uit. Voor de
hoogte, voor de diepte, voor het vallen door de te grote gaten in de reling,
voor de wind, voor de racende passerende scooters, voor de luchtdruk van het langsrazende vrachtverkeer. De hele weg,
zowel de oprit al de afrit heb ik als een waanzinnige mijn angst uit proberen
te schreeuwen. Maar de angst week geen seconde van mijn zijde. Wat was ik bang ikbang! Terugdenkend aan deze fietsmiddag prevaleert bij
mij de wil om zonder angst de brug te nemen, boven een nóóit
meer, doen voor àltijd.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
