Voor mijn stijve nek loop ik nu al een paar weken bij Ronald,
een fysiotherapeut. Een vriendelijke jongeman. Een ‘Jerommeke’ look-a-like. Je weet
wel, die krachtpatser in de ‘Suske en Wiske’-boeken:. klein van formaat (1.65m),
zeer brede schouders en hij wekt bovendien de indruk dat hij halverwege zijn
bovenarmen, rollen toiletpapier vastklemt.
Om 17.00 uur heb ik een afspraak met Ronald en om 17.10 uur
stapt de cliënte die nog behandeld werd tijdens mijn ongeduldig wachten uit de
behandelkamer . De cliënt voor mij blijkt een hoogzwangere dame. Met een
hoogrode kleur op haar wangen stapt ze naar buiten. ‘Tot de volgende keer, Jolanda’
zegt Robert niet al te fris. Jolanda lijkt te snikken en loopt, haar pas
versnellend naar de uitgang waar een Trevvel taxi op haar wacht. Die taxi stond
daar al op haar te wachten toen ik een kwartier geleden aankwam. Hoewel ik
al ruim zeven minuten onder behandeling van hem had moeten staan, liep Robert op zijn dooie
akkertje nog even richting zijn vriendin Pen (voluit: Penny), die zijn praktijk
schoonmaakt. Die Pen is een leuke meid, lang slank, lang (1.88m) lang blond haar, paardenstaart, een superkont,
waaromheen een super maillot die extreem diep afdaalt in haar bilspleet. Heel
jammer alleen dat Pen nauwelijks tietjes heeft èn dat ze bijna twee koppen groter
is dan Jero … Robert. Ik weer niet precies wat het is maar ik vind het oprecht zo
ontzettend slecht staan, hè, zo’n klein mannetje, met zo’n reusachtige vrouw.
Druk gebarend maakt Robert aan Pen duidelijk hij het er al
bijna heeft op zitten voor vandaag. Hij wijst nog even in mijn richting, zijn
laatste cliëntje van de dag. Hij tikt daarbij ook nog een paar keer met zijn
wijsvinger op zijn voorhoofd, alsof ik niet helemaal zou sporen. Dat klopt ook wel een
beetje. Ik heb namelijk de laatste keer
mijn jas en mijn reserve sleutelbos in zijn praktijkruimte laten liggen. Dat ik
de week daarvoor mijn mobiel bij hem was vergeten mee te nemen, moet Robert ook aan Pen vertellen.
Als Robert hoognodig naar het toilet moet, nemen Pen en ik even de
tijd om elkaar wat te troosten. Pen troost mij met mijn beginnende dementie. Ik
troost Pen met haar mannetje. ‘Komt goed!’ zeiden we, 'n duet.
Robert was circa 17.20 uur in zijn behandelkamer. Vandaaruit wenkte hij ons om
bij hem te komen. Pen ging niet mee. Zij had geen problemen. Ik wel. Vooral aan
mijn nek nog steeds. Hij had nog 10
minuten voor mij.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
