Ik probeer me voor te stellen wat er kan zijn gebeurd. In het huis is het doodstil, alsof er niemand aanwezig is, wat vrijwel nooit voorkomt. Zeker niet op zondagmorgen. In dit huis woont een gezin met twaalf kinderen! De familie Henderson. Ik kan naar binnen omdat de deur van de bijkeuken niet op slot zit. De deur was wel dicht. Aan de linkerwand zie ik een werkbank met een stoel ervoor en op de grond een houten krat met ijzeren veren. Tegen de stoel zijn twee blauwe mountainbikes aangegooid. Onder de ene helft van de werkbank staat een heel regiment schoenen en pantoffels kriskras door elkaar, onder de andere helft zie ik een verzameling schoonmaakspullen: een zwabber, een stoffer en blik, emmers, schoonmaakmiddelen, moppen en dweilen. Aan de rechterkant hangt regenkleding en jassen voor alle seizoenen.
"Hallo!," roep ik, "hallo!, ik ben het, Peter. Is er iemand thuis?"
In de keuken ziet het er opgeruimd en ordelijk uit. Abnormaal, want normaal gesproken is het een behoorlijk rommeltje. De stoelen staan dan schots en scheef naast de tafel. De kruimels en plassen omvergegooid drinken van het ontbijt liggen dan nog op de eettafel en de keukenvloer. Het aanrecht staat dan boordevol vuile afwas.
Ook de huiskamer maakt een nette, opgeruimde indruk. Ik roep nog maar eens: "Hallo, is er iemand!?" De voordeur is op slot, dat is vrij normaal. De wc-deur ook maar dat is pas normaal als er iemand op zit… Als ik na herhaaldelijk kloppen en roepen geen reactie krijg, ruk ik hard aan de wc-deur… en… dan ga ik bijna onderuit … blijkt hij toch gewoon open te zijn. Maar ook daar niemand. Er hangt nog enigszins vochtig wasgoed aan een wasrek aan de deur van de meterkast. De was lijkt een paar uur geleden opgehangen.
Misschien dat er boven nog iemand is… wel vreemd want ik heb toch herhaaldelijk en luid geroepen. De badkamerdeur zou volgens het witte kleurtje onder de deurknop vrij moeten zijn, maar ik krijg hem niet open. Ik hoor geen douchestraal lopen. Ik hoor ook geen gerommel met zeepjes, eyeliners of deodorant. Ik stomp op de deur, roep een paar maal, maar geen reactie. Ik trek dan hard aan de deur en voel aan de bovenkant wat speling… blijkt dat er aan de onderkant een schuifknipje de deur dicht houdt. Waarom is dit?
Zoals verwacht is er niemand in de vier slaapkamers, maar er heerst wel een bijna onbeschrijfelijke orde en netheid in die slaapkamers. Het is in elke kamer, op één na dan, eerlijk gezegd altijd een zooitje. In alle kamers staan de ramen wagenwijd open, terwijl het toch niet echt erg warm is. Gewoonlijk staan de ramen op een kiertje met dit kille, regenachtige weer. Ik ga eens bij de buren vragen. Misschien hebben zij iets vreemds gezien.
(Morgen volgt deel 2)
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
Geen opmerkingen:
Een reactie posten