Mijn
op een na oudste zus, Manda, is vandaag jarig.73 jaar wordt ze. Ze viert het nooit. Met haar vrouw, Nel, heeft ze
meestal iets buiten de deur gepland, zodat niemand haar de hand kan schudden,
zoenen of omhelzen. Zeker weten: ze
krijgt van al haar broers en zussen, die daartoe nog toe in staat zijn, de
hartelijke gelukwensen.. Misschien ga ik morgen nog even kijken of ze stiekem toch
thuis is. Zij is de spin in het Mastwijk-familieweb.
Ma
was zachtjes uitgedrukt, niet zo blij met mijn eerste mooie meissie, Winny.
Manda daarentegen haalde met mijn vriendin een leuke nieuwe zus binnen.
Zo lang ik me kan herinneren was zij de steun en toeverlaat voor ma, een hulpmoeder. Voor alle broertjes en zusjes was ze ‘supersister’. Zonder er veel woorden aan vuil te maken weet ze, krachtig, resoluut problemen te tackelen.
Dit jaar is Manda dus niet zo in haar gewone doen. Haar kracht, haar standvastigheid, haar zo kenmerkende robuustheid, mis ik bij haar dit jaar. Ik niet alleen! Neen, dat mist ze zelf ook. Als ik het daar kort met haar over heb, knijpt ze haar oogjes dicht, kijkt me vlijmscherp aan en zegt :'Dat komt heus wel weer terug, Jos. Dat weet ik gewoon, wees maar niet bang.
Alles kan met haar besproken worden. Doorlullen doet ze niet aan. Zoals het een spin in het web betaamd, weet zij altijd als eerste van zwangerschappen, scheidingen en aanstaande huwelijken, wie hulp nodig heeft bij het boodschappen doen en wie hoognodig zijn hart eens moest uitstorten.
Het is maar goed dat ze er geen enkele twijfel over laat bestaan dat ze op de weg terug is.
Want …
wat moeten we zonder Mand??.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
Geen opmerkingen:
Een reactie posten