MAKKELIJKE BALLEN.

 Ik had er echt zin in. Ik zou met Leen, een kennis van me, voor het eerst sinds lange tijd weer eens naar een honkbalwedstrijd gaan kijken. Leen weet veel van honkbal. Hij is trainer geweest en scheidsrechter. Ik ben niks geweest in honkbal. Alleen maar toeschouwer. Ik woonde, toen ik ongeveer tien jaar was  vlakbij Sparta Honkbal. Mijn vader vond dat een leuke sport om te naar te kijken. Ik mocht met hem mee. Hij leerde me de spelregels. Ik ging het ook leuk vinden.

Tot mijn 18^e ben ik regelmatig naar honkballen blijven kijken. Sparta was heel goed in de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw. Landskampioen werden ze meerdere malen. Met  honkbalpersoonlijkheden als Simon Arindell, Hamilton Richardson en Hudson John. Mannen, allemaal uit de Antillen.

De honkbalclub Sparta bestaat niet meer. De club is na een fusie met nota bene de honkbalclub Feyenoord failliet gegaan.

Een andere Rotterdamse club ‘Neptunus’, is nu een topclub in Nederland. Vanmiddag zit ik met Leen in het prachtige Neptunus honkbalstadion, vlakbij de Rotterdamse gevangenis. Neptunus speelt tegen de club Curacao, die gesponsord wordt door de staat Curcacao.

Als de spelers voor hun warming up het veld staan, doet Leen ook zijn warming up. Dan begint hij tegelijk met de match aan zijn schier eindeloze monoloog over hoe en waarom scheidsrechters staan zoals ze staan en gebaartjes maken zoals ze die nu eenmaal maken. Hoe coaches bij honk drie en bij honk één gaan aangeven of een speler ‘op de honken’ wel of niet moet gaan lopen. Het is een oneindige woordenstroom met aanwijzingen uit de oude doos van ex-trainer en ex-scheidsrechter Leen. Hij praat de wedstrijd vol over makkelijke ballen, moeilijke ballen, harde ballen, curve-ballen, foutballen, wide-ballen, vuile ballen, schone ballen, dalende ballen, stijgende ballen, wijkende ballen  en slagballen, volle bak, schijn, overnemen van posities en de volgorde van de lijst met slagmannen, waarvan tijdens de wedstrijd niet mag worden afgeweken.

60 Jaar geleden had mijn vader me dat allemaal al verteld en Leen verkoopt me dit als de laatste nieuwtjes. Maar als ik dat zeg tegen Leen, kijkt hij alsof hij water ziet branden ...emmaa lullen. Hij blijft maar gaan, dwars door mijn weinige woorden heen, alsof die niet hoorbaar zijn voor hem. 

Op het eind van de wedstrijd valt hij stil en vraagt me doodleuk of ik me niet geërgerd heb aan die autist naast me, die geheel in trance, zo zwaar had zitten ouwehoeren.

''k ben blij dat ik niet met je mee gegaan ben Leen!' antwoord ik.

JEUK.

Voor het eerst sinds jaren word ik niet uit mijn slaap gehouden door die rot-vervelende muggen. Ik heb half juni bij het Kruidvat  de ‘anti muggen stekker’ aangeschaft voor 15 euro, en daar heb ik geen spijt van. Als het goed is werkt het spul 36 dagen. Heerlijk.

Alleen … juist nú moet ik wel gestoken zijn door een ander soort insect. Ik heb  al een week een vurige rode jeukplek op mijn linker onderarm!

Ik heb al met mijn nagel een kruisje in de beet gedrukt en het met een watje met azijn gedept. Maar dat is gewoon mijn moeders’ truc tegen lastige muggenbeten en muggen worden in mijn slaapkamer met behulp van het Kruidvat al vermorzeld.

Waar zou ik dan door geprikt kunnen zijn. Door een niet vliegend insect want dat Kruidvatmiddel maakt vliegen voor insecten onmogelijk.

Door een vlo misschien. Van een vlo krijg je kleine rode jeukende prikjes naast elkaar maar dàt is niet wat ik nu heb. Dit is één rode, vurige jeukvlek ter grootte van een 2 euromunt, met in die rode vlek drie harde bultjes. Twee kleine en een grote.

De dader zou ook een kruisspin geweest kunnen zijn. Toen ik net terug was uit Avignon zag ik dat er in de struiken aan de overkant van mijn flat volop bramen rijp waren. Ik ben toen gelijk gaan plukken. Best kans dat de kruisspin toen ook gelijk toesloeg. Elke prik van de kruisspin moet echter afzonderlijk zichtbaar en voelbaar zijn. Zo zit het bij mij ook niet.

Dan kan het  haast niet anders dan dat ik door een bedwants ben gebeten. (Mijn slimme aangenomen zusje dacht gelijk al aan iets betwanterigs). Zo’n rode vlek met drie harde plekjes er in, dat klopt  precies. Hoogstwaarschijnlijk ben ik gebeten in het Franse hotel en is de beet pas in Rotterdam, een week na de vakantie, zichtbaar geworden. De wants zelf is hopelijk in Avignon in de super gekoelde hotelkamer achtergebleven. Als ik een wants had meegenomen uit Frankrijk had ik al lang nieuwe rode jeukplekjes gehad.

Mijn huisarts, die ik voor de zekerheid nog even consulteerde,  zei dat ik de eczeem zalf die ik nu toch al gebruik (Betnelan)ook mag smeren op die tergende  jeukplek op mijn linker onderarm. Dat zal nu wel snel beterswantsen.

GOED GEVULD

Ik ben nog op vakantie in Avignon. Vrolijk druk op straat. Vooral op de Rue de la Républic: winkelende mensen, theatermakers die reclame maken voor hun voorstellingen in honderden theaters. Straatartiesten ook, zoals jongleurs, acrobaten, (tap)dansers, muzikanten, zangers doen daar hun act en gaan daarna ‘met de pet’ rond. Ze horen er absoluut bij, die straatartiesten en ze zorgen ook voor die geweldige sfeer daar.

In die ‘Rue’ zijn vele café's, waar onbeperkt getoiletteerd mag worden, je hoeft niet persé zoals in de benepen Rotterdamse horeca eerst een drankje of een hapje te bestellen voordat je mag gaan piesen of poepen.

Elke dag zoek ik een ander terrasje uit voor de 'double café' bij mijn elders gekochte, rijk belegde broodje. Pas de problème.

Om raadselachtige redenen valt in de eerste week van mijn verblijf in Avignon, de bril van mijn neus èn staat mijn horloge opeens stil. Voor beide probleempjes kan ik op die Rue de la Republique ook terecht. Net als in Nederland, geeft de opticien mijn bril een gratis  kleine beurt. De horlogier aldaar slaat er een slaatje uit door voor het plaatsen van een nieuw batterijtje in mijn horloge 15 euro te rekenen. Op het Lage Land staat zit elke vrijdag op de markt een man die dat voor een tientje doet.

Monoprix is de grote supermarkt op de Rue de la République. Ik koop daar een pot grote zure bommen, 12 flesjes 'eau petillant', 2 liter melk, een kilo kersen, een pond druiven, een groot stuk watermeloen en een kilo magere Franse kwark. Het gaat net in de rode boodschappentassen, die ik mee heb. De koelkast is gelijk goed gevuld.

Dan realiseer ik me dat ik niet zo lang meer in Avignon zal zijn. Over anderhalve dag vertrekt mijn TGV richting Rotterdam. Alles opeten en drinken is geen optie. Ik zou vanaf heden alleen fruit kunnen gaan eten en melk drinken maar dan krijg ik toch maar een fractie op van wat ik in de koeling heb staan. Er zit niks anders op dan wat over blijft in de koelkast te laten staan voor de volgende hotelgast op deze kamer.

De ochtend voor vertrek, ik ben net uit mijn bed, wil ik nog even verifiëren hoe laat precies die trein straks gaat. Het retourkaartje zit in een speciaal vakje van mijn koffer. 

Als ik me buk om dat kaartje te pakken besef ik dat mijn koffer al thuis is, in Rotterdam. Net als ik.

In mijn droom heb ik me de afgelopen tijd flink druk lopen maken over die overvolle koelkast. Wanneer ik de deur van mijn eigen koelkast hier nu open, zie ik staan wat ik hier gisteren blijkbaar al bij mijn Jumbo, hier om de hoek heb gekocht.

Genoeg tijd derhalve om het hier allemaal lekker op te peuzelen en drinken, gelukkig

IRRITANT (2)

 Ronduit lullig, dat voorval. Vlak voor de deur van ons bejaardentehuis, vond ik een heuptasje. Goed gevuld. Bankpasjes, sleutels, adressen en (kortings)pasjes van allerlei organisaties. Op het moment dat ik het vind heb ik haast ... een afspraak met de fysio. Inmiddels weet ik dat dat tasje van flatbewoner Ton is. Ton is een zwaar invalide oudere man. Hij beweegt zich al vele jaren uitsluitend voort in een rolstoel. Ik bel bij hem aan. Geen gehoor, tot twee maal toe. Ton is thuis dat weet ik zeker. Hij doet gewoon niet open. ‘De groeten Ton,’ zeg ik in mezelf, ‘ik moet er nu echt vandoor’. Zijn volle heuptasje past niet in Ton’s brievenbus dus haal ik er wat spulletjes uit en stop dat alles in zijn brievenbus.

Vier uur later ben ik terug van de fysio. Loop in één ruk door naar Ton. Bel weer twee keer aan, zonder resultaat. Dan tik ik twee keer hard (geïrriteerd) op de ruit naast zijn voordeur. Hij doet opeen, zeker een minuut later, met een slaperige kop open.

‘Ha Ton, Ik heb hier beneden op straat je heuptasje gevonden. Alles ligt nu in je brievenbus. Nog geen anderhalve minuut later zie ik hem zijn brievenbus schoon vegen. Ik wees hem toen nog even precies aan waar ik zijn tasje gevonden had: op het trottoir vlak achter een geparkeerde auto.

‘Ja’, zieligt Ton, ‘het was daarstraks veel te druk om me heen. Buurvrouw Hulst vroeg me of ik de deur wilde open doen met mijn afstandsbediening. Buurman Peter zei dat mijn taxi er al stond … terwijl die juist wegreed. Ik was hier net door die taxi afgezet.

'De mensen moeten me met rust laten', sikkeneurt Teun. Ik kan niet tegen die drukte om me heen. Dan raak ik in de war.’ Uiteindelijk kon er bij Ton toch geen bedankje af.

Ik moest onwillekeurig denken aan de dag dat mijn oudste zoon, tien oud jaar toen, een portemonnee vond met daarin tien briefjes van honderd euro. Hebben we gelijk aangegeven bij de politie. Via de politie kwam de eerlijke verliezer bij mij aan de deur. Ik liet mijn zoontje de portemonnee aan de dolblije man terug geven. Zonder dralen ritste de man zijn knip open en gaf mijn zoontje, een briefje van honderd euro.

Ton was niet zo blij, zo te zien … en al helemaal niet zo gul. '

IRRITANT (1).

 

Vanavond ben ik naar Kino gefietst, die bioscoop. Mijn tweede huiskamer. Er draait daar een heel mooie film. Daar zal ik verderop  wat over schrijven. 

Ik ben dus op de fiets en iedereen zal het kunnen beamen: ik ben niet de enige fietser in Rotterdam zeker met dit zomerse weer is het aantal fietsers enorm. 

Bij bioscoop Kino staat een aantal fietsrekken, waaraan fietsen dubbel op slot gezet kunnen worden. Daarvan zijn er bij lange na niet voldoende. Veel fietsers zetten hun fiets dan maar op de standaard naast de fietsrekken; dus niet dubbel op slot. Irritant is allereerst dat de Gemeente Rotteram niet naar behoren een overvloed aan fietsrekken plaatst voor dit miljeuvriendelijke voertuig. 

Des duivels ben ik over het stallingsgedrag van ik noem het hier maar even de asociale fietsstaller. Deze fietser arrivereert bij een straat overvol geparkeerde fietsen. Vervolgens zoekt die persoon tussen die reeds geparkeerde fietsen een gaatje en schuift daar zijn fiets tussen. Het gevolg daarvan is dat de twee fietsen die naast zijn  fiets staan slechts met grote moeite weggehaald kunnen worden. Hoe de groep aso-stallers er uitziet weet ik niet precies maar ik vermoed dat het tieners, twintigers, dertigers zijn, evenveel mannen als vrouwen, veel studenten ook.

Vaavond ben ik het slachtoffer. Dit merk ik na afloop van de film. Mijn fiets was omgeflikkerd door de eigenaar van een naast mij geparkeerde fiets. Ik moest behoorlijk moeilijk doen om die aso geparkeerde fiets van zijn plek te sjouwen voordat ik mijn eigen fietsje van het slot kon halen. 

Voordat ik op huis aan ging heb ik die aso-gestalde fiets een flink eind verderop gezet, niet zo gemakkelijk terug te vinden. Daar had ik dan wel weer even lol in. 

Die film die ik vanavond in Kino zag: 'Des preuves d'amour', (Bewijzen van liefde). 

De aanleiding voor mij om deze film te gaan zien was de globale overeenkomst met het filmgebeuren van hoe mijn zus en haar vriendin hun dochter ruim veertig jaar geleden inmiddels, met een zaaddonor hebben kunnen verwekken. 

Hoe veel moeilijker is het, althans in Frankrijk, om als gehuwde vrouwen samen een kind te mogen krijgen.

De film:

Céline verheugt zich op de komst van haar eerste kind. Alleen is ze zelf niet zwanger; haar vrouw Nadia zal over drie maanden bevallen van hun dochter. 

Maar om wettelijk als moeder erkend te worden, moet Céline haar kind adopteren en bewijzen dat zij een plek verdient in het leven van haar eigen dochter. Ze moet vijftien verklaringen verzamelen die bevestigen dat zij een goede moeder zal zijn. Onder toeziend oog van vrienden, familie en de wet zoekt ze naar haar plek als ouder. 

'Bewijzen van liefde' ('Des preuves d'amour') is een ontroerend, maar ook humorvol portret van lesbisch ouderschap en de moeilijkheden die daarmee gepaard gaan. De film, gebaseerd op de ervaringen van de regisseur, vertelt het verhaal door de ogen van de niet-zwangere partner, Celine, in de laatste fase van de zwangerschap. 

Een aanrader deze film.

 Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

 

EEN GELIJKSPELLETJE.

Vandaag heb ik me aangemeld voor de wandeling die Jolande heeft georganiseerd voor Klup (je weet wel, toch?). Eigenlijk is het een combinatie van een boottochtje en een wandeling. We beginnen te varen met de Waterbus over de Maas vanaf de halte Rivium in Capelle aan den IJssel naar het eindpunt van de Waterbus bij de Zwaan in het Centrum van Rotterdam. Daar vandaan gaan we weer terug lopen naar het Rivium. Dat duurt ongeveer anderhalf uur.

Jolande en ik zijn de enige Klup-leden. Zij maakt deze wandeling elke week twee keer. Op maandag, zoals vandaag en op donderdag.. Voor haar is dit haar noodzakelijke bewegingsuurtje.

Heel leuk: Jolande heeft tien jaar in Frankrijk gewoond: gewerkt, getrouwd, kinderen gekregen. Was ik maar eerder met Jolande gaan wandelen, dan had ze me misschien ook willen helpen mijn Frans op te frissen.  

Ik kon het op het moment dat we onder de Zwaan door voeren niet nalaten het ernstige tramongeluk van het weekend op te rakelen. Een tram was op de Zwaan met hoge snelheid op een stilstaande tram geknald. Een dode; veel ernstig gewonden. Ik kan me heel goed voorstellen dat de gedode tramreiziger helemaal achterin die stilstaande tram zat. Daar zit vrijwel altijd iemand. Met zijn rug tegen de achterruit van de tram. Die persoon moet het hardst getroffen zijn. Dood dus. 

Gedurende de wandeling van de Zwaan naar het Rivium. Hebben Jolande en ik, intens geprobeerd elkaar zo veel mogelijk van onze lichamelijke kwetsures en psychische gebreken te verklappen. Om elkaar een beetje te leren kennen vanzelf. Achteraf gezien hebben we allebei evenveel geleden. Ik meer lichamelijk. Jolande meer psychisch. Een mooi gelijkspelletje zou ik zeggen, mooi, voor zo’n eerste ontmoeting.

Onze terugwandeling voerde ook nog door de wijk de Esch. Inmiddels een van  beroemdste Nederlandse wijken, want daar geldt voor het eerst in dit land een uitgaansverbod tussen 11 uur 's avond en 5 uur 's ochtends. (Dit geldt niet voor wijkbewoners en hun bezoek.) De wijk werd geterroriseerd door nachtelijk 'herrietoerisme'. Ik heb begrepen dat het uitgaansverbod de eerste nacht al gewerkt heeft. Men had daar lekker geslapen.

Donderdag staat er weer een Rivium - Zwaan v.v. op het programma. Misschien ga ik weer. Neem ik wel een nieuwe lijst ‘ziekjes en ongelukjes’mee..

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

HET MEISJE VAN DE ZONNEBANK.

Mij wordt regelmatig gevraagd of ik moeite heb met mannen. 'We zien je alleen maar met vrouwen.' 

Ik ben een moederskindje. Mijn moeder is tot mijn twintigste mijn grootste vriendin geweest. Toen leerde ik Winny kennen, de liefde van mijn leven. Fundamenteel zal dat de reden zijn dat ik me in eerste instantie wend tot vrouwen als ik iets nodig heb..

Dat wil niet zeggen dat ik geen mannen in mijn leven toelaat. Mijn onvergetelijke jeugdvrienden, Cees, René en Jan, zijn alle drie overleden. Met Cees en Rene trapte ik een balletje en met Jan trapte ik veel lol, ging ik naar theater en spijbelde ik (mijn moeder was woedend op .... Jan). De vrienden die ik nu nog heb zijn Ruud, Luis en Derck. We drinken zo af en toe eens wat, gaan naar de bios, een museum of we gaan fietsen, wandelen.

Aan mijn activiteiten: zwemmen, zingen,wandelen en lezen, doen altijd meer vrouwen mee dan mannen: van de tien deelnemers zijn er acht vrouw.  

Op de gym is de man/vrouw - verhouding 50/50.  Daar heb ik  evenveel ‘passanten’-contact met mannen als met vrouwen.

Ik zoek het niet echt op. In de flat waar ik woon, heb ik meer contact met de vrouwen, met de een vluchtiger dan met de ander. Niet omdat ik contact met vrouwen leuker vind maar  omdat er hier nu eenmaal veel meer vrouwen wonen. Veel mannen zijn al op minder hoge leeftijd overleden.

Nu wil ik op de sportschool voor een paar maanden een sportcoach inhuren. De twee coaches, mannen, die ik in de sportschool vaak bezig zie (en hoor!), geven hun instructies zo oorverdovend hard, dat alle sporters in de zaal ervan in de war raken. Zo wil ik het dus niet.

‘Dan moet je Tess nemen’, zeggen de sportleiders van de gym. Tess zegt je op een zachtaardige toon,  maar streng, welke oefeningen ze voor je heeft. Ze zal zich nooit overschreeuwen. Ga ik dus toch weer bij een vrouw uitkomen.

Kort voor ik op vakantie ging ben ik een paar keer, voor minder witte benen, naar de zonnestudio geweest. Daar ben ik tof begeleid door een leuke jonge dame: Chelsea, heet ze. Mijn zonnebankmeisje noemde ik haar in mezelf. Na mijn vakantie appt ze me onverwachts. Ze vindt het leuk om contact te houden. Woensdag drinken we een theetje bij La Place.

Ik zoek vrouwen echt niet op, ik vind ze!

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com